ਸਾਵਣ ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ, ਜਿਸ ਮਹੀਨੇ ਵੀ ਇਹ ਵਰਤ ਮਨਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਉਸੇ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਹਰੀ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੂਰਾ ਇੱਕ ਸਾਲ ਇਹ ਵਰਤ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵਰਤ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਪੂਰਨ ਬਿਸਤਰੇ ਵਾਲਾ ਪਲੰਗ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੌਕੇ ਲਈ ਸੋਨੇ ਦੀ ਰੋਹਣੀ ਅਤੇ ਚੰਦਰਮਾ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਵਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚੰਦਰਮਾ ਛੇ ਅੰਗੁਠਿਆਂ ਅਤੇ ਰੋਹਣੀ ਚਾਰ ਅੰਗੁਠਿਆਂ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਮੂਰਤੀ ਅੱਠ ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਿਤ ਹੋਵੇ, ਚਿੱਟੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਦੁੱਧ ਦੇ ਘੜੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਨਾਲ ਹੀ ਪਿਤਲ ਦੀ ਹੰਡੀਆ ਅਤੇ ਚੌਲ ਰੱਖੇ ਜਾਣ। ਸਵੇਰੇ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਚੌਲਾਂ ਨੂੰ ਗੰਨੇ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਚਿੱਟੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ, ਜਿਸਦਾ ਮੂੰਹ ਸੋਨੇ ਦਾ ਅਤੇ ਖੁਰਚਾਂ ਚਾਂਦੀ ਦੀ, ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਗਾਂ, ਕੱਪੜਾ, ਭਾਂਡਾ ਅਤੇ ਸ਼ੰਖ ਦਾ ਪਾਤ੍ਰਾ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੰਪਤੀ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦਾਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਇਹ ਭਾਵਨਾ ਰੱਖੋ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਰੋਹਣੀ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰੋਹਣੀ ਕਦੇ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸਯਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਅਤੇ ਇਸ ਮੂਰਤੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅੰਤਰ ਨਹੀਂ, ਦੋਵੇਂ ਦੀ ਜੋਤੀ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਨੂੰ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਓ ਚੰਦ੍ਰਮਾ! ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਭੋਗ, ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਸਥਿਰ ਰਹੇ। ਜਿਹੜਾ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਵਰਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਇਹ ਵਰਤ ਸੋਭਾ, ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਅਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰੀਤ ਹੈ। ਇਸ ਵਰਤ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਤਿੰਨ ਸੋ ਸੱਤ (307) ਕਲਪਾਂ ਲਈ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਇਸ਼ਵਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੋਂ ਮੁੜ ਆਉਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇਸ ਰੋਹਣੀ-ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਪਲੰਗ ਦਾ ਵਰਤ ਨਾਰੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਰੇ, ਉਹ ਵੀ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਮਧੁਮਥਨ ਦੀ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਪੂਜਾ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸ਼ੌਰੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੜ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪੁਛਿਆ, "ਹੋਜ, ਬਾਗ, ਖੂਹ, ਸਰੋਵਰ ਜਾਂ ਕਮਲ-ਕੁੰਡੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸੋ। ਉਥੇ ਕੌਣ-ਕੌਣ ਪੁਰੋਹਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਕਿਹੋ ਜਿਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਬੇਦੀ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਦਾਨ, ਸ਼ਕਤੀ, ਸਮਾਂ, ਥਾਂ ਅਤੇ ਆਚਾਰਯਾ ਕੌਣ ਹੋਣ?" ਫਿਰ ਪੁਲਸਤਯ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਮਹਾਨ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਜਨ! ਟਾਂਕੀਆਂ ਆਦਿਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਸੁਣੋ। ਇਹ ਕਥਾ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉੱਤਰੀ ਅਯਾਨ ਆ ਜਾਵੇ, ਕਿਸੇ ਸ਼ੁਭ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ ਤੇ, ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਥਾਂ, ਟਾਂਕੀ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਬੇਦੀ ਚਾਰ ਹੱਥ ਦੀ, ਚੌਕੋਣੀ ਅਤੇ ਚੌਪਾਸ਼ੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮੰਡਪ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹੱਥ ਦਾ ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ ਚੌਪਾਸ਼ੀ ਹੋਵੇ। ਬੇਦੀ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕ ਹੱਥ ਚੌੜੀਆਂ, ਤਿੰਨ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾਵਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਖਾਈਆਂ ਹੋਣ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਨੌ, ਸੱਤ ਜਾਂ ਪੰਜ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਯੋਨੀ ਇੱਕ ਵਿਟ ਦਾ, ਛੇ ਜਾਂ ਸੱਤ ਅੰਗੁਠਿਆਂ ਚੌੜਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਖਾਈਆਂ ਇੱਕ ਹੱਥ ਚੌੜੀਆਂ ਹੋਣ। ਤਿੰਨ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾਵਾਂ ਉਚੀਆਂ ਹੋਣ। ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਕੋ ਰੰਗ ਦਾ ਹੋਵੇ, ਝੰਡੀਆਂ ਅਤੇ ਚੁੰਨੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਪੀਪਲ, ਉਡੁੰਬਰ, ਪਲਾਖ ਅਤੇ ਬੜ੍ਹ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਮੰਡਪ ਦੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦਵਾਰ ਬਣਾਏ ਜਾਣ, ਉਥੇ ਅੱਠ-ਅੱਠ ਸ਼ੁਭ ਪੁਰੋਹਿਤ ਅਤੇ ਅੱਠ-ਅੱਠ ਦਰਬਾਨ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤੇ ਜਾਣ। ਅੱਠ ਪਾਠਕ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਮੰਗਲ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਚੁਣੇ ਜਾਣ। ਉਤਮ ਕੁਲ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਦੁਜਾਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰਨ, ਅਤੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੀਆਂ ਖਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਜਲ-ਘੜੇ ਅਤੇ ਹੋਮ ਸਮੱਗਰੀ ਰੱਖਣ। ਸਾਫ਼ ਆਸਨ, ਪੱਖਾ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਤਾਮਬੇ ਦਾ ਭਾਂਡਾ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ, ਹਰ ਦੇਵਤਾ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੇਟਾਂ ਚੜ੍ਹਾਈਆਂ ਜਾਣ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਆਚਾਰਯਾ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ, ਯੂਪ (ਯਜਨ ਦੀ ਲੱਕੜ) ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ, ਜੋ ਇੱਕ ਹੱਥ ਉਚੀ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਵੇ। ਜਾਂ, ਯਜਮਾਨ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਅਨੁਸਾਰ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਵਾਧੂ ਲਾਭ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ। ਪਚੀਸ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ, ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤੇ ਜਾਣ। ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕੁੰਡਲਾਂ, ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਚੂੜੀਆਂ, ਅੰਗੂਠੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਪੜੇ ਦਿਤੇ ਜਾਣ। ਹਰ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਸਮਾਨ ਦਾਨ ਮਿਲੇ, ਅਤੇ ਆਚਾਰਯਾ ਨੂੰ ਦੁੱਗਣਾ ਦਿਤਾ ਜਾਵੇ। ਆਪਣੇ ਮਨਪਸੰਦ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਪਲੰਗ ਅਤੇ ਛਤਰੀ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰੋ। ਸੋਨੇ ਦਾ ਕੱਛੂਆ ਅਤੇ ਮਗਰਮੱਛ, ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਮੱਛੀ ਅਤੇ ਨਗਾਡਾ, ਤਾਮਬੇ ਦਾ ਭਾਂਡਾ, ਮੇਂਡਕ, ਕਾਂ ਅਤੇ ਸੂਸ (ਡਾਲਫਿਨ) ਵੀ ਰੱਖਣੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਯਜਮਾਨ, ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਚਿੱਟੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਿਪਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਵੇਦ ਪਾਠੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਭ ਆਯੁਰਵੇਦਿਕ ਜਲ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪੋਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਪੱਛਮੀ ਦਵਾਰ ਤੋਂ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰੇ। ਉਥੇ, ਮੰਗਲ ਧੁਨੀਆਂ ਅਤੇ ਨਗਾਡਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਿੱਚ, ਪੰਜ ਰੰਗਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਲਾਲਾਂ ਨਾਲ ਮੰਡਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ, ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਤੀਲੀਆਂ ਵਾਲਾ ਚੱਕਰ, ਚਾਰ-ਮੁਖੀ ਕਮਲ ਦੀ ਕੇਂਦਰ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ। ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਚੌਕੋਣ ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਗੋਲ ਮੰਡਲ ਹੋਵੇ। ਬੇਦੀ ਉੱਤੇ ਨੌ-ਗ੍ਰਹ, ਲੋਕਪਾਲ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਣ। ਹਰ ਪਾਸੇ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਭ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ, ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਵਰੁਣ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸੰਸਕਾਰਿਤ ਜਲ-ਘੜਾ ਰੱਖਣਾ। ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਵਿਨਾਇਕ, ਕਮਲਾ ਅਤੇ ਅੰਬਿਕਾ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨੀ। ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ, ਫੁੱਲ, ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਜੰਤੂ-ਸਮੂਹ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਕੇ ਪੂਜਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ। ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਘੜਿਆਂ ਨੂੰ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਲਪੇਟਣਾ, ਅਤੇ ਦਰਬਾਨਾਂ ਨੂੰ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਉਣਾ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਪੂਜਾ ਵਿਧੀ ਪੂਰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।