ਮਹਾਰਾਜ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਚੰਦਰਮਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਰ ਨਕਸ਼ਤਰ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੀਤ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮ੍ਰਿਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ, ਪੁਰਾ ਦੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂ ਦੀ ਜੀਭ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਆਰਦਰਾ ਵਿੱਚ, ਹਰਾ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਅਤੇ ਪੁਨਰਵਸੂ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਨੱਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ‘ਸਾਵਿਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ’ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪੁਸ਼ਯ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ, ਕਮਲ-ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਮੱਥੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਵੇ, ਐਲਾਕਾ ਵਿੱਚ, ਵੇਦਮਈ ਦੇਹਧਾਰੀ ਵਜੋਂ, ਆਸ਼ਲੇਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਕੰਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੂਰਵਾਫਾਲਗੁਨੀ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ, ਜੋ ਗਾਵਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਉੱਤਰਾਫਾਲਗੁਨੀ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਭੌਂਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਾਸ, ਅੰਕੁਸ਼, ਕਮਲ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਖੋਪੜੀ, ਸੱਪ ਅਤੇ ਚੰਦਨੁਮਾ ਧਨੁਸ਼ ਧਾਰੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗਯਾਸੁਰ, ਅਨੰਗ, ਪੁਰਾ, ਅੰਧਕ ਆਦਿਕਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਿਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ‘ਸਭ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ’ ਵਜੋਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਤੇਲ, ਮਾਸ, ਨਮਕ ਜਾਂ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪੁਨਰਵਸੂ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ, ਗੀਲੀ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਚਾਵਲ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਤ, ਅੰਜੀਰ ਅਤੇ ਘਿਉ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਸਮੇਤ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਾਤਵੇਂ ਦਿਨ, ਵਰਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਇਕ ਜੋੜਾ ਵਸਤ੍ਰ ਵੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚੌਦਵੇਂ ਦਿਨ, ਭਾਰਤੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਵਰਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਗੁੜ, ਦੁੱਧ, ਘਿਉ ਆਦਿ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਅੱਠ ਪੱਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮੱਧ ਵਿਚ ਬੀਜ ਵਾਲਾ, ਸੁੱਚਾ ਅਤੇ ਅੱਠ ਅੰਗੁਲ ਚੌੜਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੱਤੇ ਮਾਣਿਕਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਣ। ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ, ਗੰਢ-ਰਹਿਤ, ਤਕੀਆਂ ਅਤੇ ਛੱਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਪਲੰਗ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਨਰਮ ਚਾਦਰ ਅਤੇ ਬਿਸਤਰਾ ਪਿਆ ਹੋਵੇ। ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਪਾਠੜੇ, ਜੁੱਤੀਆਂ, ਛਤਰੀਆਂ, ਚਾਮਰ, ਆਸਨ, ਦਰਪਣ, ਭਾਂਡੇ, ਫਲ, ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਉਂਨਤ ਤੇਲ-ਅਤਰ ਆਦਿ ਵੀ ਹੋਣ। ਇਸ ਪਲੰਗ ਤੇ, ਸੁਗੁਣ ਵਾਲੀ, ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ, ਚੰਗੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੀ, ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਲਪਟੀ ਹੋਈ ਪੀਲੀ ਗਾਂ ਰੱਖੀ ਜਾਵੇ। ਉਸ ਗਾਂ ਦੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਖੁਰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗ, ਪਿੱਛੇ ਬਛੜਾ, ਅਤੇ ਕਾਂਸੀ ਦਾ ਦੁੱਧ ਦਾ ਭਾਂਡਾ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਸਵੇਰ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ, “ਜਿਵੇਂ ਹੇ ਸੂਰਜ, ਤੇਰਾ ਆਸਨ ਕਦੇ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਮੇਰੀ ਲੱਖਮੀ, ਸਥਿਰਤਾ, ਸੁਭਾਗ ਅਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧੇ।” “ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਅੰਤਹੀਣ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਉਤਾਰ।” ਫਿਰ, ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪਲੰਗ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਮਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ। ਇਹ ਚੰਦ੍ਰਮਾ-ਧਾਰੀ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਗੁਣਹੀਣ, ਠੱਗ, ਜਾਂ ਜੋ ਗਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੇਵ, ਰਿਸ਼ੀ ਜਾਂ ਯੋਗੀਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਹ ਰਾਜ, ਜੋ ਸੁਖ ਅਤੇ ਮੰਗਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਭਗਤ ਅਤੇ ਸਯਾਮੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦੱਸੋ; ਵੇਦਵਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਵੱਡੇ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਦੇ ਪਾਪ ਵੀ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ, ਧਨ ਜਾਂ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਗ, ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਮੋਹ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਅਤੇ ਜਿਹੜੀ ਇਸ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕਰਦੀ ਔਰਤ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਪੁਰਾਣੇ ਅਰਜੁਨ, ਕੁਬੇਰ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸ੍ਰਵਣ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਸੂਰਜ ਦੇ ਆਸਨ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹਨ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਅਸ਼ਵੱਥ, ਵਟ, ਉਦੁੰਬਰ, ਨੰਦੀਸ਼, ਜੰਬੂ ਅਤੇ ਬਿਲਵ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਦਰਖ਼ਤ ਦੱਸਿਆ ਹੈ। ਹਰ ਮਹੀਨੇ, ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਦਰਖ਼ਤ ਦੀ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਦਤੂਨ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਦਹੀਂ-ਭਾਤ, ਛੱਤਰੀਆਂ, ਝੰਡੇ, ਚਾਮਰ, ਅਤੇ ਪੰਜ ਮਣਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਘੜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਧਨ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਠੱਗੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਦੋਸ਼ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕਿਹੜਾ ਵਰਤ ਹੈ ਜੋ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਉਮਰ, ਸਿਹਤ, ਵੱਡਾ ਕੁਟੰਬ, ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਧਦੀ ਹੈ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਇਸ ਵਰਤ ਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।” ਪੁਲਸਤਯ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਤੂੰ ਚੰਗਾ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਅਖੁੱਟ ਪੁੰਨ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਪੁਰਾਣ-ਗਿਆਨੀਆਂ ਦਾ ਇਹ ਰਾਜ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।” ਇੱਥੇ ‘ਰੋਹਿਣੀ-ਚੰਦਰ-ਸ਼ਯਨਾ’ ਵਰਤ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪੂਰਨਿਮਾ ਸੋਮਵਾਰ ਨੂੰ ਆਵੇ, ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਪੂਰਨਿਮਾ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਹੋਵੇ, ਤਦ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਗਊ ਦੇ ਪੰਜ ਉਤਪਾਦ ਅਤੇ ਸਾਰੋਂ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ‘ਆਪ੍ਯਾਯਸ੍ਵ’ ਮੰਤਰ 800 ਵਾਰੀ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਵਰਗ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਸ਼ੂਦਰ ਵੀ, ਪੂਰਨ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਅਤੇ ਕੁਟਿਲ ਬੋਲ ਤੋਂ ਬਚਦੇ ਹੋਏ, ਸੋਮ (ਚੰਦ੍ਰਮਾ) ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ, ਕਹੇ, “ਹੇ ਅਨੰਤ ਆਸਰੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਅਤੇ ਪਿੰਡਲੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।” ਦੋਵੇਂ ਜੰਘਾਂ ਜਲੋਦਰ ਦੇ, ਅਤੇ ਲਿੰਗ ਕਾਮ ਦੇ ਆਸਨ ਵਜੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਣ। ਅਨੰਦ ਦੇ ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਵਾਰੰਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਮਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੇਟ ਅਮ੍ਰਿਤੋਦਰ ਦੇ, ਅਤੇ ਨਾਭੀ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ। ਚਿਹਰਾ, ਦੰਦ (ਜੋ ਦੋਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ), ਮੁਸਕਾਨ (ਚੰਦਰਮਸ ਦੀ), ਹੌਂਠ (ਕੁਮੁਦ-ਵਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ) — ਇਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ। ਨੱਕ ਜੜੀ-ਬੂਟੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵਜੋਂ, ਭੌਂਹ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਦੋਵੇਂ ਅੱਖਾਂ (ਕਮਲ-ਸਮਾਨ) ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀਆਂ, ਹੱਥ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਵਜੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਣ। ਸਭ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜਿਤ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਦੋਵੇਂ ਕੰਨ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨਾਸਕ, ਮੱਥਾ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਪ੍ਰਿਅ, ਵਾਲ ਸੁਸ਼ੁਮਨਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ, ਸਿਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦਾ, ਮੁਰਾਰੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਪਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਮੌੜੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਪ੍ਰਿਅ, ਰੋਹਿਣੀ ਨਾਮ ਵਾਲੀ, ਕਮਲ-ਪ੍ਰਿਅ, ਧਨ, ਸੁਖ ਅਤੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ, ਭੋਗ, ਧੂਪ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤਣਾ, ਉੱਠ ਕੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ। ਸਵੇਰੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲਾ ਘੜਾ ‘ਪਾਪ ਨਾਸਕ’ ਕਹਿ ਕੇ ਦਾਨ ਕਰਨਾ, ਗਊ ਮੂਤ ਚੱਖਣਾ, ਅਤੇ ਗੋਸ਼ਤ-ਰਹਿਤ, ਨਮਕ-ਰਹਿਤ ਭੋਜਨ, ਅੱਠ ਜਾਂ ਵੀਹ ਵਾਰੀ ਖਾਣਾ। ਤਿੰਨ ਗੋਲੇ ਘਿਉ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਲੈਣੇ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ, ਤੇ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਨੀਆਂ। ਕਦੰਬ, ਨੀਲਾ ਕਮਲ, ਕੇਤਕੀ, ਚਮੇਲੀ, ਲਾਲ ਕਮਲ, ਸੌ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਕਮਲ, ਕਦੇ ਨਾ ਮੁਰਝਾਣ ਵਾਲੇ ਫੁੱਲ, ਸਿੰਦੁਵਾਰ, ਮੱਲਿਕਾ, ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲ, ਕਰਵੀਰ, ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀ-ਚੰਪਕ — ਇਹ ਸਭ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਉਣੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਿਯਮ, ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਵਰਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਆਰੋਗਤਾ, ਵੱਡਾ ਕੁਟੰਬ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।