ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਠੀਕ ਰਾਹ ਤੇ ਲਿਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਨੰਦੀ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਖ਼ਬਰ ਦੱਸੀ। ਸਿਰਫ਼ ਭੌਹਾਂ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਉਸਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ। ਨੰਦੀ, ਜੋ ਗਣਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸੀ, ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਚਰਨ ਛੁਹ ਕੇ ਰਾਹੂ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਜਲੰਧਰ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਥੇ ਸਵਰਭਾਨੁ ਅਤੇ ਗੌਰੀ ਦੀ ਮੋਹਕ ਮੂਰਤੀ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੀਆਂ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਚੀਰ ਬਰਖਾ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦੂਜਾ ਸੇਵਕ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫਲ ਲੈ ਕੇ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਾਮਦੇਵ ਦੀ ਦੂਤ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਿਰਗੀ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ, “ਡਰ ਨਾ ਕਰ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਵਤੀ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆਏ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਦੁਸ਼ਟ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਈ?” ਉਸ ਸੁੰਦਰ, ਨਾਜੁਕ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੰਦਿਆਂ, ਮਾਧਵ ਨੇ ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, “ਇਸ ਮਿੱਠੇ ਹੰਸੇ ਵਾਲੀ, ਕੋਮਲ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੰਦ ਆਚਰਨ ਤੋਂ ਛੱਡ ਦੇ।” “ਹੇ ਮੂਰਖ, ਤੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਕੀ ਤੂੰ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸਭ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਹਾਰ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?” “ਧਰਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਅੱਜ ਇਹ ਧਰਤੀ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਗਹਣੇ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਜਾਵੇ; ਦੁਨੀਆਂ ਚਾਨਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਕਾਮ ਦਾ ਅਭਿਮਾਨ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ।” “ਹੁਣ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਕੁਝ ਕਰੇਗਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜਲਦੀ ਇਸ ਸੁਖ ਭਵਨ ਦੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ।” ਹਰੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਖਿਆ, “ਜੇ ਤੂੰ ਸਮਰਥ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਹੀ ਇਸਨੂੰ ਮੇਰੇ ਚੰਗਲ ਤੋਂ ਛੁਡਾ ਕੇ ਵਿਖਾ!” ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਮਾਧਵ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਦੈਤ ਉਸਦੇ ਕ੍ਰੋਧੀ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ ਰਾਖ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਉਸ ਤੋਂ ਬਚ ਗਈ। ਫਿਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਹੇ ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਇੱਥੇ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ?” “ਮੇਰੇ ਸਰੀਰਕ ਤੇ ਮਾਨਸਿਕ ਦੁਖ, ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਜਲਨ, ਤੁਹਾਡੇ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨਾਂ ਅਤੇ ਦੈਤ ਦੇ ਮਰਨ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।” “ਤੁਹਾਡੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਕੋਮਲ ਹਿਰਦੇ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਾਂਗੀ, ਹੇ ਤਪ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ।” ਉਸ ਤਪਸੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਭਰਦਵਾਜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦੇਵਸ਼ਰਮਣ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹਾਂ।” “ਇਹ ਨੱਕੋ ਉੱਤੇ ਮੁੰਡਾ, ਮੇਰਾ ਸ਼ਿਸ਼ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਵੀ ਕਈ ਮੇਰੇ ਚੇਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕੋਈ ਵੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।” “ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਾਲੀ, ਤਾਂ ਆ, ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਚੱਲੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਥਾਂ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਪਤਨੀ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਹਰੀ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ; ਰਾਜਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵਧਦਾ ਗਿਆ। ਵ੍ਰਿੰਦਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੀ। ਪਿਆਰ ਦੀ ਦੂਤ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੀ ਕਹਿੰਦੀ, “ਮੇਰਾ ਵੀ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰੋ।” ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਾਪੀ, ਮੰਦ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ, ਜਾਲ ਪਸਾਰ ਕੇ ਬੈਠਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਜਲਦੀ ਹੀ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਪਾਪੀ ਨੇ ਜਾਲ ਖਿੱਚਿਆ, ਅਤੇ ਫੜੇ ਹੋਏ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਕੱਢ ਕੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਦੋ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਾਮ ਦੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ, ਆਪਣੀ ਸਾਥਣ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਭੇਜ, ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਵੇ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵਿਗੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਡਰ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਕੰਬਦੀ, ਸਿੰਧੂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਉਸਨੂੰ ਤੱਕਦੀ ਰਹੀ। ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਈ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦੌੜੀ; ਦੋਵੇਂ ਦੋਸਤਾਂ ਮਿਲ ਕੇ ਤਪੱਸੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਈਆਂ। ਉੱਥੇ, ਤਪੱਸੀਆਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਬੜੀ ਅਚੰਭੀ ਚੀਜ਼ ਵੇਖੀ—ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤਲਾਬ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸਦੀ ਧਰਤੀ ਵੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਸੀ; ਦਰਿਆ ਦੁੱਧ ਵਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ਹਦ ਟਪਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਚੀਨੀ ਦੇ ਢੇਰ ਤੇ ਮਿੱਠਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਸਨ; ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗਹਣੇ ਵੀ ਸਨ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦਿਵਿਆ ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਰਹੇ ਸਨ; ਬਾਂਦਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਛਲ-ਕੂਦ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਵਿਹਾਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤਪਸੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਜੋਤਿ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਉਸ ਤਪਸੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਨੂੰ ਪਾਪ ਦੇ ਵੈਰੀ ਤੋਂ ਬਚਾਓ, ਚਾਹੇ ਤਪ, ਧਰਮ, ਮੌਨ ਜਾਂ ਜਪ ਨਾਲ।” “ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਨਹੀਂ; ਹੇ ਤਪ ਦੇ ਧਨੀ!”—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ, ਤਪਸੀ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਗਈ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਪਾਪੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਫੜਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆ ਗਿਆ; ਵ੍ਰਿੰਦਾ, ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬਦੀ, ਹਰੀ ਦੇ ਗਲੇ ਲੱਗ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾਈ, ਉਸਦੇ ਸੁਖਦਾਈ ਸਪਰਸ਼ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ, ਦੁੱਖ ਦੀ ਵੈਲ ਵਾਂਗ ਲਪਟ ਗਈ; ਤੇਰੇ ਜੱਫੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੁੜ ਜੀ ਉਠੇਗੀ। ਉਹ ਸਿਰ, ਜਿਸਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਗੁਣਵਾਨ ਸੀ; ਹੁਣ, ਹੇ ਨਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਉਸ ਵਿਸ਼ਾਲ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਜਾ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਹ ਤਪਸੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਈ; ਦਿਵਿਆ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦਾ ਸਿਰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਹੋਠਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਮੁੰਦ ਕੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਤੀਬਰ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ; ਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ ਜਲੰਧਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਗਿਆ। ਉਸਦੀ ਆਕृति ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੇ ਪਤੀ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਕਦ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ, ਉਸਦੇ ਬਚਨ ਤੇ ਮਨ ਵੀ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਸਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਬਣ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗੀ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਸਵਾਮੀ; ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।” ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਆਖਿਆ, “ਸੁਣ, ਦੇਵੀ, ਕਿ ਸ਼ੰਭੂ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕਿਵੇਂ ਜੰਗ ਹੋਈ।