ਭਗਵਤ ਕਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੁੰਦਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਓਹੀ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਹੀ ਇਕ ਸੁਸਜਜਤ ਖੱਟ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀਆਂ ਜ਼ਰੂਰੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪ੍ਰੀਤਮ ਜਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੀ ਉਸ ਮਹਾਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਖੁਟ ਪੁੰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਦਾਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਣਾ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੀ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਵਿਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਕਤ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਦੁੱਧ ਹੀ ਆਹਾਰ ਵਜੋਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਮੂਹ ਕਰਮ ਅੱਠ ਕੋਲੇ ਨਾਲ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਉਪਵਾਸ ਦਾ ਫਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਐਸਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਅਤੇ ਸੰਪੰਨਤਾ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਿ्णੂ ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਭਗਤ ਬਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੱਤਾਂ ਦਵੀਪਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੱਤ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੂੰ ਵੀ ਇਸ ਵਰਤ ਨੂੰ ਅਵਸ਼ਯ ਕਰ। ਭਰਗੁ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਯ ਨੇ ਸਾਰਾ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਵੀ ਇਹ ਸਭ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਇਸ ਨੂੰ ਅਖੁਟ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਭੀ ਪ੍ਰਭੂ ਸਭ ਕੁਝ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪੁਛਿਆ—ਜੇ ਕੋਈ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਹੀ ਫਲ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਭਿਆਸ ਦੀ ਘਾਟ ਜਾਂ ਬੀਮਾਰੀ ਕਰਕੇ ਨਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਕਿਹੜਾ ਵਰਤ ਨਿਯਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ? ਪੁਲਸਤਯ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ—ਜੋ ਉਪਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੀ ਖਾਣਾ ਨਿਯਤ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਵਰਤ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ। ਪੁਰਾਣ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੀ ਆਦਿਤ੍ਯਸ਼ਯਨ ਨਾਮਕ ਪੂਜਾ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸੰਯੋਗਾਂ 'ਤੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸੱਤਵੀਂ ਤਿਥੀ ਹਸਤਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਤੇ ਪਵੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਰਵਿਵਾਰ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦਾ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਤਾਰੀਖ਼ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮੰਨੀ ਗਈ ਹੈ। ਉਸ ਦਿਨ ਉਮਾ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ, ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਇਕੱਠੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਮਾ ਪਤੀ ਅਤੇ ਰਵੀ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਕੋਈ ਭੇਦ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਘਰ ਵਿੱਚ ਭਾਨੁ (ਸੂਰਜ) ਦੀ ਉਚਿਤ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹਸਤਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ, ਚਿਤ੍ਰਾ ਵਿੱਚ ਗਿਟਿਆਂ ਦੀ, ਸਵਾਤੀ ਵਿੱਚ ਪਿੰਡਲੀਆਂ ਦੀ, ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਵਿੱਚ ਗੁੱਡਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਨੁਰਾਧਾ ਵਿੱਚ ਦੋਹਾਂ ਰਾਨਾਂ ਦੀ, ਜੇਠਾ ਵਿੱਚ ਅਨੰਗ ਦੇ ਗੁਪਤ ਅੰਗਾਂ ਦੀ, ਮੂਲ ਵਿੱਚ ਭੀਮ ਦੇ ਕਟਿਬੰਦ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੂਰਵਾ ਅਤੇ ਉੱਤਰਾਸ਼ਾਢਾ ਵਿੱਚ ਨਾਭੀ ਦੀ, ਸ਼ਰਵਣ ਵਿੱਚ ਪੇਟ ਦੀ, ਧਨਿਸ਼ਠਾ ਵਿੱਚ ਪਿੱਠ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਤਭਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਛਾਤੀ ਦੀ, ਪੂਰਵਾਭਾਦ੍ਰਪਦਾ ਅਤੇ ਉੱਤਰਾਭਾਦ੍ਰਪਦਾ ਵਿੱਚ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ, ਰੇਵਤੀ ਵਿੱਚ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਦੀ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਵਿੱਚ ਨਖਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਭਰਣੀ ਵਿੱਚ ਗਲੇ ਦੀ, ਰੋਹਣੀ ਵਿੱਚ ਗਰਦਨ ਦੀ, ਮ੍ਰਿਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੀਭ ਦੀ, ਆਰਦਰਾ ਵਿੱਚ ਦੰਦਾਂ ਦੀ, ਪੁਨਰਵਸੂ ਵਿੱਚ ਨੱਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੁਸ਼ਯਾ ਵਿੱਚ ਮੱਥੇ ਦੀ, ਏਲਾਕਾ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ ਦੀ, ਆਸ਼ਲੇਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਕੰਨਾਂ ਦੀ, ਪੂਰਵਫਾਲਗੁਨੀ ਵਿੱਚ ਅੱਖਾਂ ਦੀ, ਉੱਤਰਫਾਲਗੁਨੀ ਵਿੱਚ ਭੌਂਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਾਸ, ਅੰਕੁਸ਼, ਕਮਲ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਖੋਪੜੀ, ਸੱਪ ਅਤੇ ਚੰਦਨੁਮਾ ਧਨੁਸ਼ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਗਯਾਸੁਰ, ਅਨੰਗ, ਪੁਰਾ, ਅੰਧਕ ਆਦਿਕਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਮਸਤਕ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਤੇਲ, ਮਾਸ, ਲੂਣ ਜਾਂ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਆਹਾਰ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪੁਨਰਵਸੂ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ, ਜਲ-ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਉਗਿਆ ਹੋਇਆ ਇਕ ਪ੍ਰਸਤ ਚਾਵਲ, ਅੰਜੀਰ ਅਤੇ ਘਿਉ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇਕ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਸਮੇਤ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੱਤਵੀਂ ਤੀਥੀ ਨੂੰ ਵਰਤ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ 'ਤੇ, ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਵੀ ਦੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਚੌਦਵੀਂ ਤੀਥੀ ਨੂੰ, ਭਾਰਤੀ ਆਦਿ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਗੁੜ, ਦੁੱਧ, ਘਿਉ ਆਦਿ ਖੁਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਅੱਠ ਪੱਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਬੀਜ-ਭਾਗ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਅੱਠ ਅੰਗੁਲ ਵੱਡਾ, ਮਾਣਿਕ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਲ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ, ਗੰਢ-ਮੁਕਤ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਖੱਟ ਤਿਆਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤਕੀਆਂ, ਛੱਤਰੀਆਂ, ਨਰਮ ਚਾਦਰਾਂ, ਪੈਰ ਟਿਕਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਜੁੱਤੀਆਂ, ਆਇਨੇ, ਪਾਤਰ, ਫਲ, ਵਸਤ੍ਰ, ਤੇਲ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਆਯੋਜਨ ਹੋਣ। ਉਸ ਖੱਟ ਤੇ, ਕਮਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਦੂਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵਾਲੀ, ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਾਈ ਹੋਈ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਸੀੰਗਾਂ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਖੁਰਾਂ, ਬਛੜੇ ਸਮੇਤ ਅਤੇ ਪਿਤਲ ਦੀ ਦੂਧਣ ਵਾਲੀ ਪਾਤੀ ਨਾਲ ਗਾਂ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਇਹ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—“ਹੇ ਸੂਰਜ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਵਿਹਾਰ ਸਥਲੀ ਕਦੇ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਮੇਰੀ ਲਾਭ, ਸਥਿਰਤਾ, ਲਕੜੀ ਅਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦੇ ਰਹਿਣ। ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਲਈ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈਂ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰਕ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਅਥਾਹ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦੇ।” ਇਸ ਤੋ ਬਾਅਦ, ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਣਾ ਕਰਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਖੱਟ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਮੂਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚਾ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਚੰਦ੍ਰਕਲਾਧਾਰੀ (ਸ਼ਿਵ) ਦਾ ਵਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਅਧਰਮੀ, ਠੱਗ, ਜਾਂ ਜੋ ਗਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੇਵਤਾ, ਰਿਸ਼ੀ ਜਾਂ ਯੋਗੀ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਹ ਰਹੱਸ, ਜੋ ਸੁਖ ਅਤੇ ਮੰਗਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਸਯਮ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਹੀ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵੇਦਵਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀਆਂ ਦੇ ਪਾਪ ਵੀ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ, ਧਨ ਜਾਂ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਰੋਗ, ਨਾ ਦੁੱਖ, ਨਾ ਮੋਹ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਇਸਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹਤੋਂ ਕੋਈ ਇਸਤਰੀ ਵੀ ਦੁੱਖੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਇਹ ਵਰਤ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਰਜੁਨ, ਕੁਬੇਰ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੀ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਇਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਿਰਫ਼ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।