ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਪਾਵਨ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੈ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਦਾਨ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵਿਧੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਦਾਨ ਸਿਰਫ਼ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਹਨ—ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਐਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਾਂਝ ਹੋਵੇ। ਦਾਨ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਦੋਹਾਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਉਚਿਤ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਵਿਆੰਜਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਪਾਤਰ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦਾ ਪਾਤਰ ਜਰੂਰੀ ਸਮੱਗਰੀ ਨਾਲ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ—ਹਰੀ—ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਜਲ ਦਾ ਘੜਾ ਵੀ ਭੇਟ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਕਪਟ ਹੋ ਕੇ, ਨਾਰਾਯਣ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ‘ਅਖਾਲੀ ਖੱਟ’ (Unempty Bed) ਦਾ ਇਹ ਵਿਧਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਕੋਈ ਔਰਤ ਵੀ, ਜਦ ਤਕ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਤਾਰੇ ਹਨ, ਵਿਧਵਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਇਹ ਜੋੜਾ ਕਦੇ ਵਿਕਲਾਂਗ ਜਾਂ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਸ਼ੂ, ਅਤੇ ਰਤਨ ਵੀ ਸਦਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਸੱਤ ਹਜ਼ਾਰ ਕਲਪਾਂ ਅਤੇ ਸੱਤ ਸੌ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ‘ਅਖਾਲੀ ਖੱਟ’ ਵਿਧੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਸਿਹਤ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਮਨ ਦੀ ਅਡੋਲਤਾ ਅਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਸਥਿਰਤਾ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ? ਨਿਸ਼ਪਾਪਤਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਪ੍ਰਤੀ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਭਗਤੀ ਕਿਵੇਂ ਉਪਜਦੀ ਹੈ?” ਇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਤੂੰ ਚੰਗਾ ਪੁੱਛਿਆ, ਹੂੰਣ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ।” ਇਸ ਤੌਰ ਤੇ, ਵਿਰੋਚਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਭਾਰਗਵ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਰੋਚਨ ਨੂੰ ਸੋਲਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਵੱਡੀ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਵਿਰੋਚਨ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ!” ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਧੀਏ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੱਸਿਆ ਕਿਉਂ? ‘ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਸ਼ਾਬਾਸ਼!’ ਕਹਿ ਕੇ ਤੂੰ ਇਹ ਹਾਸਾ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤਾ?” ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਇਹ ਵਾਅ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਹੱਸਿਆ। ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਡਕਸ਼ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪਸੀਨੇ ਦੀ ਬੂੰਦ ਡਿੱਗੀ। ਉਸ ਬੂੰਦ ਨੇ ਸੱਤ ਪਾਤਾਲ ਅਤੇ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ।” ਉਹ ਬੂੰਦ ਹੀ ਵੀਰਭਦਰ ਬਣੀ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਅਨੇਕ ਮੁੱਖ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹੱਥ-ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਡਕਸ਼ ਦਾ ਯਜਨ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਉਪਦ੍ਰਵ ਲਿਆਇਆ, ਪਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਾੜ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਵੀਰਭਦਰ, ਤੂੰ ਡਕਸ਼ ਦਾ ਯਜਨ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੁਣ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਅਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਬਣ। ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਲੋਕ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਰਨਗੇ। ਤੂੰ ਅੰਗਾਰਕ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਂਗਾ; ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਦੂਜਾ ਰੂਪ ਹੋਵੇਗਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਅਨੰਤ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਸਿਹਤ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਪਾਵੇਗਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਗ੍ਰਹਿ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਵਾਰ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਉੱਤਮ ਪੂਜਾ ਤੇ ਦਾਨ ਇਕ ਸ਼ੂਦਰ ਦੁਆਰਾ ਕਰਦੇ ਵੇਖੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਸੁੰਦਰ, ਦੇਵ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕ ਚੰਗੀਆਂ ਖੁਬੀਆਂ ਆਈਆਂ, ਜੋ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈਆਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦੇਵ ਅਤੇ ਦਾਨਵ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਿਰੋਚਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਵਾਅ ਇੱਕ ਸ਼ੂਦਰ ਦੁਆਰਾ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਮੈਂ ਉਸ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਤੇਜ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ‘ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਸ਼ਾਬਾਸ਼!’ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ‘ਵਾਹ, ਕੀ ਮਹਾਨ ਸ਼ਾਨ ਹੈ!’ ਸਿਰਫ਼ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਹੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ—ਫਿਰ ਜੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਤਾਂ ਕਿੰਨਾ ਵੱਧ ਲਾਭ ਮਿਲੇਗਾ! ਪਰ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਆਰਾ ਗਾਵਾਂ ਆਦਿਕਾ ਦਾਨ ਨਿੰਦਾ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਅਸੁਰ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ। ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਰੋਚਨ ਨੇ ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮੈਂ ਉਹ ਵਾਅ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਦਾਨ ਮੈਂ ਉਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਤੇ ਵਿਧੀ ਦੱਸੋ।” ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਦਾਨਵ, ਜਦ ਚੌਥਾ ਦਿਨ, ਅੰਗਾਰਕ ਦਾ ਦਿਨ ਆਵੇ, ਤਦ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਿਕਣ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਲਾਲ ਮਣਕਾ (ਮਾਣਕ) ਨਾਲ ਸਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੂਦਰ, ਮੌਨ ਰਹਿ ਕੇ, ਭੌਮ (ਅੰਗਾਰਕ) ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰੇ, ਇੰਦ੍ਰਿਯਾਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖੇ, ਅਤੇ ਜਦ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਜਾਵੇ, ਤਦ ਗੋਬਰ ਨਾਲ ਲੀਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅੰਗਣ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਆਠ ਪਤੜਾਂ ਵਾਲਾ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਕਮਲ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੇਸਰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਵੀ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਚਾਰ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ, ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਵਿਆੰਜਨਾਂ ਸਮੇਤ, ਤਿਆਰ ਕਰਨੀਆਂ ਹਨ। ਲਾਲ ਚਾਵਲ, ਮਾਣਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਚਾਰ ਕੋਣਿਆਂ ਤੇ ਰੱਖਣੇ ਹਨ, ਨਾਲ ਹੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫਲ ਵੀ। ਸਾਰੀਆਂ ਸੁਗੰਧਤ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਆਦਿ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਸਜਾਉਣੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਖੁਰ, ਪਿਤਲ ਦੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲਾ ਪਾਤਰ, ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਇਕ ਪੀਲੀ ਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਹੈ। ਇਕ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਲਾਲ ਖੁਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਦਾ ਬਲਦ, ਨਾਲ ਹੀ ਸੱਤ ਕਿਸਮ ਦੇ ਅਨਾਜ ਕਪੜੇ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਅਤੇ ਅੰਗੂਠੇ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦਾ, ਲੰਮੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਪਤਲਾ ਵੀ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਪਤਲਾ, ਤਾਮੇ ਦੇ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ, ਗੁੜ ਤੇ ਘੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਉਸ ਲਈ ਹੈ ਜੋ ਸਾਮ-ਵੇਦ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ, ਇੰਦ੍ਰਿਯਾਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਵਚਨ-ਕਲਾ ਤੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇਕ ਦੁਜਾ ਜਨਮੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਪਿਨਾਕੀਨ (ਸ਼ਿਵ) ਦੇ ਪਸੀਨੇ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਭੇਟ ਹੈ। ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਣ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਇਹ ਅਰਘ (ਪੂਜਾ-ਜਲ) ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ। ਮੰਤਰ ਅਤੇ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਮਿਲੇ ਜਲ ਨਾਲ ਅਰਘ ਦਿਓ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਾਵਨ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਿਰਤਾ ਲਈ, ਪ੍ਰਚੰਡ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ।