ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਗਿਆਨਵਾਨ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਪਲੰਗ ਦੇਵੇ—ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਆਵਸ਼ਕ ਸਾਜੋ-ਸਾਮਾਨ, ਸੁੰਦਰ ਤਕੀਆ, ਵਧੀਆ ਚਾਦਰ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਵਸਤਾਂ ਹੋਣ। ਉਹ ਪਲੰਗ ਨਾਲ ਨਾਲ ਦੀਵਾ, ਜੁੱਤੀਆਂ, ਛਤਰੀ, ਪੈਰ ਰੱਖਣ ਲਈ ਪੀੜ੍ਹੀ ਅਤੇ ਬੈਠਕ ਵੀ ਦੇਵੇ। ਆਪਣੇ ਸਹ-ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਅੰਗੂਠੀਆਂ, ਵਧੀਆ ਕਪੜੇ, ਚੂੜੀਆਂ, ਧੂਪ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇਲ ਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਕਾਮਦੇਵ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਗੁੜ ਭਰੇ ਘੜੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਭੇਟ ਕਰੇ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਤਾਮੇ ਦੇ ਬਰਤਨ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਾਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਚੰਗੇ ਪੀਤਲ ਦੇ ਪਾਤਰੇ ਅਤੇ ਗੰਨੇ ਦੀ ਲਾਠੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ ਕੇ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਕਦੇ ਭੀ ਕਾਮ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਵਿਚ ਕੋਈ ਭੇਦ ਨਾ ਵੇਖੇ। ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਕਾਮਦੇਵ-ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਸਮਝਿਆ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਵੀ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਕਹੇ, "ਮੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ!" ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਹ ਮੂਰਤੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ। ਫਿਰ, 'ਕੋਦਾਤਕਾਮੋਦਾ' ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਵਿਦਾ ਕਰੇ। ਪਲੰਗ, ਬੈਠਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਸਾਮਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦੇਵੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਪੁਰਖ ਉਸਦੇ ਘਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ, ਉਹ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਰਵਾਇਤ ਨਾਲ, ਹਰ ਐਤਵਾਰ, ਤੇਰਾਂ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਜਦ ਉਹ ਪੁਰਖ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਉਸਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦੇਵੇ। ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਆਉਂਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਸੁੰਦਰ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਵੀ ਸਵੀਕਾਰ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ—ਜਿਵੇਂ ਗਰਭ, ਪ੍ਰਸਵ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਆਗਿਆ, ਕਿਸੇ ਅਚਾਨਕ ਘਟਨਾ ਜਾਂ ਚੰਦ੍ਰ-ਗ੍ਰਹਣ ਕਰਕੇ—ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਆਉਣ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਯੋਗਦਾਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੰਜਾਹ ਮੋਹਰਾਂ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਭਾਵੇਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਗੁਆਚ ਵੀ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਲਈ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਲਈ ਇਹ ਦਾਇਤਵ ਸਦਾ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੈ—ਪਲੰਗ ਕਦੇ ਖਾਲੀ ਨਾ ਛੱਡਿਆ ਜਾਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੇ। "ਮੇਰਾ ਪਲੰਗ ਵੀ ਕਦੇ ਖਾਲੀ ਨਾ ਰਹੇ—ਇਹੋ ਜੇਹਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ!" ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਲਈ ਗੀਤ ਅਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਵੀ ਕਰੇ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਆਚਾਰ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਪੁਰੂਹੁਤਾ ਅਤੇ ਮੈਂ ਦਾਨਵ ਇਸਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੂਰਾ ਸੁਣਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਨੰਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਠਿਨ ਵਰਤ ਚੰਗੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਲਈ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਜੋ ਇਸਨੂੰ ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਧਵ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਇਸਤਰੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਨੰਦਮਈ ਸਥਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਇਹ ਵਰਤ ਇਸਤਰੀਆਂ ਲਈ ਦੱਸਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗਹਣੇ ਵੀ ਦਿਤੇ—ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਾਵਣਗੇ ਅਤੇ ਇਹ ਵਰਤ ਨਿਭਾਉਣਗੇ, ਹੇ ਦੈਵੀ ਜਨਮੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਉਹ ਕੀ ਹੈ ਜੋ ਇਥੇ ਮਰਦਾਂ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵਰਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕੋਈ ਦੁੱਖ, ਰੋਗ, ਡਰ ਜਾਂ ਪੀੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ?" ਤਦ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਸਾਵਣ ਦੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਦੀ ਦੂਜ ਨੂੰ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੀਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦਿਨ ਜੋ ਵੀ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੱਤ ਸੌ ਯੁਗਾਂ ਲਈ ਗਾਂ, ਜ਼ਮੀਨ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪੂਜਾ ਪਿਛਲੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਮੰਤ੍ਰਣ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਹ 'ਅਸ਼ੂਨਯਸ਼ਯਨਾ'—ਅਖੰਡ ਪਲੰਗ—ਵਰਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਿਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ, 'ਸ਼੍ਰੀਵਤਸਧਾਰੀ, ਲਕਸ਼ਮੀਪ੍ਰਿਯ, ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ, ਲਕਸ਼ਮੀਧਰ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ' ਆਦਿ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮਨਤ ਮੰਗੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: "ਮੇਰਾ ਘਰ ਕਦੇ ਨਾਸ਼ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਧਰਮ, ਅਰਥ ਤੇ ਕਾਮ ਮਿਲਣ, ਅੱਗ ਕਦੇ ਨਾਸ਼ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਪੁਰੁਸ਼ੋੱਤਮ, ਦੇਵਤੇ ਕਦੇ ਨਾਸ਼ ਨਾ ਹੋਣ। ਮੇਰੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਵੰਸ਼ ਵਿਆਹ ਦੇ ਵਿਘਨ ਨਾਲ ਕਦੇ ਨਾਸ਼ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਮੈਂ ਵੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੱਖ ਨਾ ਹੋਵਾਂ। ਹੇ ਹਰਿ, ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਸੰਬੰਧ ਕਦੇ ਨਾ ਟੁੱਟੇ; ਮੇਰਾ ਪਲੰਗ ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੋਂ ਕਦੇ ਖਾਲੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਪਲੰਗ ਵੀ ਕਦੇ ਖਾਲੀ ਨਾ ਰਹੇ, ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ! ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਲਈ ਗੀਤ ਅਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" ਜੇ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਕਮੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਘੰਟੀ ਵਜਾਈ ਜਾਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਘੰਟੀ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਸਾਜ ਹਨ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਤੇਲ ਰਹਿਤ ਭੋਜਨ ਖਾਓ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਲੂਣ ਅਤੇ ਖਾਰ ਰਹਿਤ ਭੋਜਨ ਚਾਰ ਵਾਰੀ ਤਕ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਸਵੇਰੇ, ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇ ਪਾਤਰੇ, ਦੀਵੇ, ਜੁੱਤੀਆਂ, ਚਪਲ, ਛਤਰੀ, ਪੱਖਾ, ਬੈਠਕ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪਲੰਗ ਦਿਓ। ਇਹ ਪਲੰਗ ਇੱਛਿਤ ਵਸਤਾਂ ਨਾਲ, ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤ, ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਲੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿਓ। ਇਹ ਪਲੰਗ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਿਸ਼ਕੰਪ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਕਿ ਜਿਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਾਂਝ ਹੋਵੇ। ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਉਚਿਤ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸਜਾਓ। ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਮਿਠਾਈਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪਾਤਰਾ ਦਿਓ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦਾ ਪਾਤਰਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਰੂਰੀ ਵਸਤਾਂ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਅਤੇ ਜਲਪਾਤ੍ਰ ਵੀ ਭੇਟ ਕਰੋ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ 'ਅਖੰਡ ਪਲੰਗ' ਵਰਤ ਹਰੀ ਲਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲਾਲਚ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਔਰਤ ਵੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਤਾਰੇ ਹਨ, ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਧਵਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵਿਗਾੜ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਸ਼ੂ ਅਤੇ ਰਤਨ ਕਦੇ ਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਸੱਤ ਹਜ਼ਾਰ ਕਲਪਾਂ ਅਤੇ ਸੱਤ ਸੌ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ, 'ਅਖੰਡ ਪਲੰਗ' ਵਰਤ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਲੋਕ ਵਿਚ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਸਿਹਤ, ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿਧੀ, ਮਨ ਦੀ ਅਡੋਲਤਾ ਅਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਸਥਿਰਤਾ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ? ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਉੱਤਮ ਭਗਤੀ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ? ਤਦ, ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਚੰਗਾ ਪੁੱਛਿਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ! ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।" ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਰੋਚਨ ਅਤੇ ਭਰਗਵ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੋਲਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ 'ਚ ਵੇਖਿਆ। "ਇਹੀ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਸੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਭਰਗੁ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ, ਵਿਰੋਚਨ, ਵਧਾਈ ਹੋਵੇ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਦਾ ਮੰਗਲ ਹੋਵੇ!" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਆਚਾਰ, ਵਰਤ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਦੀ ਰੀਤ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਕਰਦੀ, ਅਨੰਤ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਸੰਤਾਂ ਅਤੇ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸੀ ਗਈ।