ਪਵਿੱਤਰ ਭੋਰ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਰਮ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਤੇਰਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾਨ ਕਰੀਂ, ਹੇ ਕੁਰੁਕੁਲ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ! ਇਹ ਗਾਂਵਾਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਣ, ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਚੰਗੀ ਪ੍ਰਵਿਰੱਤੀ ਵਾਲੀਆਂ, ਕਾਂਸੀ ਦੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਨਾਲ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਨਾਲ ਬੱਚੜਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਿਪੀ ਹੋਈਆਂ ਹੋਣ। ਇਹ ਸਭ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਤੇ ਵਿਅੰਜਨ ਖਵਾਓ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਛਤਰੀਆਂ ਵੀ ਦਿਓ। ਜਦੋਂ ਭੋਜਨ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਨਮਕ ਰਹਿਤ ਭੋਜਨ ਖਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਪੈਦਲ ਅੱਠ ਕਦਮ ਤੱਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਕੇ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲਓ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਕੇਸ਼ਵ, ਜੋ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਹਨ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣਗੇ। ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ, ਵਿਛੋਣੇ ਤੇ ਕਪੜੇ ਵੀ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿਓ। ਜੇ ਵੱਡੇ ਵਿਛੋਣੇ ਨਾ ਹੋਣ ਤਾਂ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਵਿਛੋਨਾ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਦਿਓ। ਘਰ-ਵਾਲਾ ਵਿਅੰਜਨ ਸਮੇਤ ਪੂਰਾ ਵਿਛੋਨਾ ਭੀਮਾ ਨੂੰ ਦਿਓ ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸ ਤੇ ਪੁਰਾਣ ਪਾਠ ਕਰਵਾਓ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਦਿਨ, ਹੇ ਕੁਰੁ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਵੱਡੀ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਧੀਅਨੁਸਾਰ, ਨਿਰਵੈਰ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਵਰਤ ਕਰੇ। ਇਹ ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਗੁਪਤਤਾ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ, ਇਸ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰ, ਹੇ ਵੀਰ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਹ ਭੀਮ-ਦਵਾਦਸ਼ੀ, ਸੱਚਮੁੱਚ, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ। ਪੁਰਾਤਨ ਯੁੱਗਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਲਿਆਣਿਨੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ। ਤੂੰ ਹੀ ਮੁੱਖ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟਿਕਰਤਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਵੀਰ! ਤੇਰੀ ਸਿਮਰਨ ਜਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਹੀ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਦੇ ਕਦੇ, ਜੋ ਅਪਸਰਾ ਸਬ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਿਆ ਬਣੀ ਸੀ, ਉਹੀ ਉਰਵਸ਼ੀ ਹੁਣ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਗਵਾਲਣ ਬਣੀ ਬੈਠੀ ਹੈ। ਉਹ ਵਪਾਰੀ ਦੇ ਘਰ ਜੰਮੀ, ਫਿਰ ਪੂਲੋਮਾ ਦੀ ਧੀ ਹੋਈ, ਜੋ ਪੁਰੁਹੂਤ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀ; ਉੱਥੇ ਵੀ ਉਹ ਸਾਥਣ ਸੀ, ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੰਗਲਮਈ ਕਰਮ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਵਿਦਵਤੀ, ਜੋ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੀ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਜੰਮੀ ਸੀ। ਇਸ ਮੰਗਲ ਦਿਨ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲੇ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਨੇ ਇੱਥੇ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਗਏ। ਇਹੀ ਕਰਮ ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਣਗਿਣਤ ਦੇਵ-ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਕੀਤਾ; ਇਸ ਦਾ ਫਲ ਲੱਖਾਂ ਜੀਭਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਵਰਣਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ, ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੰਵਲ-ਨਾਭੀ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਭਗਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਵਰਗੀ ਇੱਜ਼ਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਕਲਿਆਣਿਨੀ ਨਾਮਕ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ; ਇਹ ਪਾਂਡੂ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ ਤੇ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਵੀ ਭੀਮ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਚ ਕਰਨਗੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਸ਼ਿਆਵਾਂ ਦੇ ਆਚਰਨ ਬਾਰੇ ਵੀ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ। ਵਿਸ਼ਿਆ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੇਰਾਂ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਤ ਰੋਟੀਆਂ ਦਾ ਦਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਵੇ। ਤੀਹਵੇਂ ਮਹੀਨੇ, ਉਹ ਸੁਚੱਜੀ ਔਰਤ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਵਾਲਾ ਵਿਛੋਨਾ, ਤਕੀਆ, ਚੰਗੀ ਚਾਦਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਨਾਲ ਦੇਵੇ। ਦੀਵਾ, ਜੁੱਤੀਆਂ, ਛਤਰੀ, ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼, ਬੈਠਕ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮੁੰਦਰੀਆਂ, ਵਧੀਆ ਕਪੜੇ, ਚੂੜੀਆਂ, ਧੂਪ, ਮਾਲਾ, ਤੇ ਲੇਪ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਸਹਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਕਮਦੇਵ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਗੁੜ ਦੇ ਮਟਕੇ ਉੱਤੇ ਸਜਾ ਕੇ ਭੇਟ ਕਰੇ। ਤਾਮੇ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਉੱਤੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਾਦਰ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਚੰਗਾ ਕਾਂਸੀ ਦਾ ਭਾਂਡਾ ਤੇ ਗੰਨੇ ਦੀ ਛੜੀ ਨਾਲ, ਕਮਦੇਵ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਅਦਵਿੱਤੀਆ ਮੰਨ ਕੇ, ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰੇ। ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕਰੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰੇ। ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰ "ਕੋਦਾਤਕਾਮੋਦਾ" ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਵਿਦਾ ਕਰੇ। ਸਾਰਾ ਵਿਛੋਨਾ, ਬੈਠਕ ਆਦਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦੇਵੇ। ਫਿਰ, ਜੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਪੁਰੁਸ਼ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਆਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਹਰ ਐਤਵਾਰ, ਤੇਰਾਂ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ, ਏਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਦਰ ਪਾਏ। ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰੇ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਹੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਆਉਂਦਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਸੁੰਦਰ ਪੁਰੁਸ਼ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਭ, ਪ੍ਰਸਵ, ਰਾਜ ਆਗਿਆ, ਕਿਸਮਤ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖੀ ਕਾਰਨ ਜਾਂ ਚੰਦ੍ਰਗ੍ਰਹਣ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਪੰਜਾਹ ਮੁਦਰਾਂ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਭਾਵੇਂ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਵਿਸ਼ਿਆਵਾਂ ਲਈ ਸਦਾ ਦਾ ਨਿਯਮ ਹੈ; ਵਿਛੋਨਾ ਕਦੇ ਨਾ ਛੱਡਿਆ ਜਾਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ। "ਮੇਰਾ ਵਿਛੋਨਾ ਕਦੇ ਖਾਲੀ ਨਾ ਰਹੇ"—ਇਹ ਕਾਮਨਾ ਕਰਕੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੇ ਲਈ ਗਾਇਕੀ ਤੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਿਆਵਾਂ ਦਾ ਨਿਯਮ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰੁਹੂਤ ਨੇ ਤੇ ਮੈਂ ਦਾਨਵ ਨਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵੀ ਵਰਤਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਭ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਤੇ ਅਨੰਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਵਰਤ ਜੋ ਪੂਰੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਕਰੇ, ਉਹ ਧਰਮੀ ਔਰਤ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ, ਮਾਧਵ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ। ਉਹ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਦਾ ਅਸਥਾਨ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਵੀ ਇਸ ਵਰਤ ਨੂੰ ਕਰੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਦਿਵ੍ਯ ਜਨਮੇ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਉਹ ਕੀ ਕਰਮ ਹੈ ਜੋ ਇੱਥੇ ਮਰਦਾਂ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕੋਈ ਦੁੱਖ, ਰੋਗ, ਡਰ ਜਾਂ ਪੀੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ?" ਤਦ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਸਾਵਣ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਪੱਖ ਦੀ ਦੂਜ ਨੂੰ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੀਰ-ਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ। ਉਸ ਦਿਨ ਜੋ ਕੋਈ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੱਤ ਸੌ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਗਾਂ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।