ਇਕ ਵਾਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਭੀਮਸੇਨ ਜੀ, ਜਦੋਂ ਭਗਵਤ ਭਕਤਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਉਪਵਾਸ ਅਤੇ ਯਜਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਬਾਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ, ਘੀ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵ-ਅਗਨਿ ਵਿੱਚ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਖਾਇਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪੁੰਡਰੀਕਾਖਸ਼—ਵਿਸ਼ਣੂ ਜੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੰਕਲਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, “ਜੋ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਹ ਨਿਯਮ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਮੇਰੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਆਵੇ,” ਇਨਸਾਨ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸੋਇਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਤ ਗੁਜ਼ਾਰੀ। ਸਵੇਰੇ, ਜਦੋਂ ਉਜਾਲਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਗਿਆ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਨਾਸਤਿਕਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ, ਸਾਂਝ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਪਿਤਰ ਤਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਸੇਰਪ-ਸ਼ੈਯਾ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼—ਵਿਸ਼ਣੂ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਘਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚਾਰ ਹੱਥ ਲੰਬਾ ਇਕ ਮੰਡਪ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਚੌਕ ਥਾਪਿਆ ਗਿਆ। ਮੰਡਪ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨੂੰ ਵੀ ਚਾਰ ਹੱਥ ਲੰਬਾ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕਾਲੇ ਮਾਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੰਡੀ ਰੱਖੀ ਗਈ। ਮੰਡਪ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਕਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮ੍ਰਿਗ ਦੀ ਖਾਲ ਦੇ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੰਡੀ ਰੱਖੀ ਸੀ, ਇੱਕ ਛੇਦ ਰਾਹੀਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਧਾਰ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਡਾਲੀ ਗਈ। ਜਿੰਨੀਆਂ ਵਧੇਰੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਧੇਰੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਭਗਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇਹ ਵਿਵਸਥਾ ਕੀਤੀ। ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਅਰਧ-ਚੰਦ, ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਗੋਲ ਚੱਕਰ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਪੀਪਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਦੀ ਆਕਾਰ ਬਣਾਈ ਗਈ। ਵਿਚਕਾਰ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਭਗਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਮਲ ਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਬਣਾਈ; ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਚੌਕ ਨਹੀਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਧਾਰ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਡਾਲੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਦੂਜੇ ਚੌਕ ਉੱਤੇ, ਦੇਵਤਾ ਲਈ, ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਕਮਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ, ਪਰਮ ਪੁਰਸ਼ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਚੌਕ ਹੱਥ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਘੇਰੇ ਤੇ ਯੋਨੀ-ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ ਮੂੰਹ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਜੌ, ਘੀ ਅਤੇ ਤਿਲ—ਇਹ ਸਭ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਅਰਪਣ ਕੀਤੇ। ਵਿਸ਼ਣੁ ਯਜਨਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਘੀ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਧਾਰ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਡਾਲੀ ਗਈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਉੱਤੇ, ਜਲ-ਸਰੂਪ ਪ੍ਰਤੀਮਾ ਉੱਤੇ ਦੁੱਧ ਦੀ ਧਾਰ ਡਾਲੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਅੱਧਾ ਨਿਸ਼ਪਾਵਾ ਘੀ ਵੀ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ। ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਅਟੁੱਟ ਧਾਰ ਪੂਰੀ ਰਾਤ ਚਲਾਈ। ਤੀਰਾਂ ਜਲ-ਘੜੇ ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖੇ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਜਨ, ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ, ਉਡੁੰਬਰ ਦੀਆਂ ਥਾਲੀਆਂ, ਅਤੇ ਪੰਜ ਮੂਲ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਉੱਥੇ, ਚਾਰ ਬਹੁਵ੍ਰਿਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਹੋਮ ਕਰਦੇ, ਚਾਰ ਯਜੁਰਵੇਦੀ ਰੁਦ੍ਰ ਪਾਠ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਚਾਰ ਸਾਮਵੇਦੀ ਵਿਸ਼ਣੁ ਸੰਬੰਧੀ ਸਾਮ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਾਰਾਂ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੂੰ ਕਪੜੇ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਚੰਦਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੰਗੂਠੀਆਂ, ਬਾਂਗੜੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਲੀਰ ਵਾਲੇ ਗਹਿਣੇ, ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਵਿਛੋਣੇ ਭੀ ਖੁਸ਼ ਦਿਲੀ ਨਾਲ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਤ ਭਗਵਤੀ ਗੀਤ, ਸੰਗੀਤ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਵਾਤਾਵਰਨ ਵਿੱਚ ਕੱਟੀ। ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਯ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਣਾ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਸਵੇਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵੇਲੇ, ਤੀਰਾਂ ਗਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਦਾਨ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਚੰਗੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਾਲੀਆਂ, ਕਾਂਸੀ ਦੇ ਦੁੱਧ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਖੁਰਾਂ, ਹਰ ਇਕ ਦੇ ਨਾਲ ਬਛੜਾ, ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਇਹ ਸਭ ਗਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਛਤਰੀਆਂ ਵੀ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਲੂਣ ਰਹਿਤ ਭੋਜਨ ਖਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਅੱਠ ਕਦਮ ਤੱਕ ਪੈਦਲ ਚਲਿਆ। “ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਕੇਸ਼ਵ, ਦੁੱਖ ਹਰਨ ਵਾਲੇ, ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ,” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਆਚਾਰਯ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਲ-ਘੜੇ, ਵਿਛੋਣੇ, ਅਤੇ ਸਭ ਲਈ ਕਪੜੇ ਵੀ ਦਾਨ ਕੀਤੇ ਗਏ। ਜੇਕਰ ਬਹੁਤ ਵਿਛੋਣੇ ਨਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਘਰ-ਵਾਲੇ ਨੇ ਪੂਰਾ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਇਕ ਵਿਛੋਨਾ ਜ਼ਰੂਰ ਦਿੱਤਾ। ਘਰ-ਵਾਲੇ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਸੁਵਿਧਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਵਿਛੋਨਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੀ ਪਾਠ ਵੀ ਕਰਵਾਈ। ਜਿਸ ਵਾਰੀ, ਭੀਮ, ਜੋ ਕੋਈ ਮਹਾਨ ਸਮਪੱਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਦਿਨ, ਨਿਸ਼ਕਪਟਤਾ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ, ਇਹ ਨਿਯਮ ਪੂਰਾ ਕਰੇ। ਇਹ ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਗੁਪਤਤਾ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਹ ਭੀਮ-ਦਵਾਦਸ਼ੀ, ਬੜੀ ਮੰਗਲਮਈ ਅਤੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਯੁਗਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਨੂੰ ਕਲਿਆਣਿਨੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਤੂੰ, ਮਹਾਨ ਭੀਮ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਯਾਦ ਜਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ, ਸਭ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੀ ਅਪਸਰਾ ਉਰਵਸ਼ੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਭਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵੈਸ਼ਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਹ ਹੀ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਗੋਆਲਣ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਹ ਵਪਾਰੀ ਦੇ ਘਰ ਜੰਮੀ, ਫਿਰ ਪੁਲੋਮਾ ਦੀ ਧੀ ਵਜੋਂ, ਪੁਰੁਹੂਤ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੋਈ; ਉੱਥੇ ਵੀ ਉਹ ਸਹੈਲੀ ਸੀ, ਤੇ ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਿਯਾ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੰਗਲਮਈ ਕਰਮ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਵੇਦਵਤੀ, ਦੁਬਾਰਾ ਜੰਮੀ ਸੀ। ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ ਨੇ ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਅਨੇਕਾਂ ਦੇਵ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਇਹ ਕਰਮ ਕੀਤਾ; ਇਸ ਦਾ ਫਲ ਕਦੇ ਵੀ ਪੂਰਾ ਵਰਣਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੱਖਾਂ ਜੀਭਾਂ ਹੋਣ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ, ਉਚਾਰਦਾ ਜਾਂ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਮਲ-ਨਾਭੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਭਗਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਮਾਣ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, “ਕਲਿਆਣਿਨੀ” ਨਾਮਕ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ, ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਦਵਾਦਸ਼ੀ, ਮਨਾਈ ਜਾਂਦੀ ਸੀ; ਪਾਂਡੂਪੁੱਤਰ ਨੇ ਇਸ ਦਾ ਆਚਰਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਵੀ, ਭੀਮ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣਗੇ। ਇਸ ਮੰਗਲਮਈ ਕਰਮ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮੈਂ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਵੈਸ਼ਿਆਵ੍ਰਿਤੀ ਵਾਲੀਆਂ ਦਾ ਆਚਰਨ ਕਿਵੇਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ?” ਜਵਾਬ ਮਿਲਿਆ ਕਿ ਤੇਰਾਂ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਇਕ ਪ੍ਰਸਤ ਚੌਲ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਤੇਰਵਾਂ ਮਹੀਨਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ... (ਕਥਾ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ)।