ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਭਗਤ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ, "ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਉਸ ਨੇ ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਸ੍ਰੀਵਤਸ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਛਾਤੀ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ, ਸੰਖ, ਗਦਾ, ਚੱਕਰ ਧਾਰੀ ਅਤੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਭਾਵਪੂਰਵਕ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਪੂਰੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ—ਜਿਵੇਂ ਆਮੰਤ੍ਰਣ ਦੀ ਲੜੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਦਮੋਦਰ ਦੇ ਪੇਟ, ਪਾਂਚਜਨਯ ਸੰਖ ਦੇ ਕਮਰ, ਧਨ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੇ ਰਾਨਾਂ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਧਾਰੀ ਦੇ ਘੁੱਟਣਾਂ, ਸ਼ਿਆਮ ਸੁੰਦਰ ਦੇ ਪਿੰਡੀਆਂ ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸੰਤੋਖ, ਪੋਸ਼ਣ, ਧੀਰਜ ਅਤੇ ਪੁਰੀ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਕਾਮਨਾ ਆਦਿਕ ਦੇਵੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਜ਼ ਪੰਖ ਵਾਲੇ, ਵਿਸ਼ਨੁਆਸੀ ਗਰੁੜ ਦੀ ਯਥਾਵਿਧੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਤ ਨੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਉਮਾਪਤੀ ਅਤੇ ਵਿਨਾਇਕ ਦੀ ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਧੂਪ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਭੋਜਨ ਲਈ, ਗਊ ਦੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਚਾਵਲ ਜਾਂ ਘੀ ਮਿਲੀ ਖੀਰ ਖਾਈ। ਫਿਰ, ਦੂਜੇ ਥਾਂ ਜਾ ਕੇ, ਵਟ ਜਾਂ ਖਦੀਰ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ, ਮੂੰਹ ਧੋ ਕੇ, ਦੰਦ ਸਾਫ਼ ਕੀਤੇ। ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਸੰਧਿਆ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, "ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ," ਐਸਾ ਆਖਿਆ। ਗਿਆਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਰਾਤ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ, ਜ਼ਮੀਨ ਜਾਂ ਆਸਾਨ ਸਧਾਰਨ ਬਿਸਤਰ ਤੇ ਲੰਘਾਈ। ਬਾਰਵੀਂ ਨੂੰ, ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵ-ਅਗਨੀ ਵਿੱਚ ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਭੋਜਨ ਖਾਧਾ, ਪੁੰਡਰੀਕాక్ష ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। "ਜੋ ਹੋ ਸਕੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਕਰਾਂਗਾ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਆਵੇ," ਐਸਾ ਆਖ ਕੇ, ਫਿਰ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸੋਇਆ, ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣੀਆਂ। ਸਵੇਰ ਹੋਣ ਤੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਨਦੀ ਤੇ ਗਿਆ, ਨ੍ਹਾਇਆ ਅਤੇ ਨਾਸਤਿਕਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ, ਸੰਧਿਆ ਅਤੇ ਪਿਤਰ ਤਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਸਰਪ-ਸ਼ੈਯਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਹ੍ਰਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਭਗਤ ਨੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਘਰ ਅੱਗੇ ਚਾਰ ਹਥ ਲੰਬਾ ਮੰਡਪ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਚੌਕ ਥਾਪਿਆ। ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਹਥ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਰੱਖਿਆ, ਵਿਚਕਾਰ ਕਾਲੀ ਉਰਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਟਕਾ ਰੱਖਿਆ। ਉਸ ਮਟਕੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਛੇਦ ਰਾਹੀਂ, ਹੇਠਾਂ ਕਾਲੇ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਤੇ ਪਾਣੀ ਭਰਿਆ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਰਾਤ ਉਹ ਧਾਰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਡਲਵਾਈ। ਵੇਦ ਵਿਦਵਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਿੰਨੀ ਵੱਧ ਧਾਰਾਂ ਹੋਣ, ਉਤਨਾ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਭਗਤ ਨੇ ਭਾਵਪੂਰਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਸੁਚੱਜੀ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਕੀਤਾ। ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਅਰਧ-ਚੰਦਰ, ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਗੋਲ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਪੀਪਲ ਪੱਤੇ ਵਰਗਾ ਚੌਕ ਬਣਾਇਆ। ਵਿਚਕਾਰ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਮਲ ਬਣਾਇਆ। ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਚੌਕ ਨਾ ਬਣਾਇਆ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਧਾਰ ਸਿਰ ਤੇ ਡਲਵਾਈ। ਦੂਜੇ ਚੌਕ ਤੇ, ਦੇਵਤਾ ਲਈ ਕਮਲ ਅਤੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿਚ ਉੱਤਮ ਪੁਰਸ਼ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ। ਚੌਕ ਹੱਥ ਜਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਬਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਤਿੰਨ ਘੇਰੇ ਅਤੇ ਯੋਨੀ-ਰੂਪ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ ਚੌਕ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਜੌ, ਘੀ ਅਤੇ ਤਿਲ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਵਿਚ ਅਰਪਣ ਕੀਤੇ। ਵੈਸ਼ਨਵ ਯਜਨਾ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਵਿਚ ਲਗਾਤਾਰ ਘੀ ਦੀ ਧਾਰ ਡਾਲੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਰੂਪ ਤੇ ਦੁੱਧ ਦੀ ਧਾਰ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਤੱਤ ਵਾਲੀ ਮੂਰਤੀ ਤੇ, ਅਤੇ ਅੱਧ ਨਿਸ਼ਪਾਵ ਘੀ ਦੀ ਧਾਰ ਚੜ੍ਹਾਈ। ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੂਰੀ ਰਾਤ ਦੁੱਧ-ਪਾਣੀ ਦੀ ਅਟੁੱਟ ਧਾਰ ਚਲਾਈ। ਤੀਹ (13) ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਘੜੇ ਰੱਖੇ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਜਨ, ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਉਡੰਬਰ ਦੀਆਂ ਵਾਸਨਿਆਂ ਤੇ ਪੰਜ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਥੇ ਚਾਰ ਬਹੁਵ੍ਰਿਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਅੱਗਨ ਹੋਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਚਾਰ ਯਜੁਰਵੇਦੀ ਰੁਦ੍ਰ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਚਾਰ ਸਾਮਵੇਦੀ ਵੈਸ਼ਨਵ ਸਾਮ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੁੱਲ ਬਾਰਾਂ ਪੁਜਾਰੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਪੜੇ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਚੂੜੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਲੀਰ ਵਾਲੇ ਗਹਣੇ, ਵਿਛੌਣੇ ਆਦਿ ਦੇ ਕੇ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਰਾਤ ਮੰਗਲਮਈ ਗੀਤਾਂ ਤੇ ਸੰਗੀਤ ਨਾਲ ਲੰਘਾਈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦੁੱਗਣੀ ਸੇਵਾ ਦਿੱਤੀ। ਸਵੇਰ ਹੋਣ ਤੇ, ਤੀਹ (13) ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਈਆਂ, ਚੰਗੀ ਕੁਲ ਅਤੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀਆਂ, ਕਾਂਸੀ ਦੇ ਦੁੱਧ ਦੇ ਭਾਂਡੇ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਖੁਰ, ਹਰੇਕ ਦੇ ਨਾਲ ਬਛੜਾ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕੀਤੀਆਂ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਤੇ ਵਿਅੰਜਨ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਛਤਰੀਆਂ ਵੀ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਫਿਰ, ਲੂਣ-ਰਹਿਤ ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਠ ਕਦਮ ਤੱਕ ਪੈਦਲ ਛੱਡਣ ਗਿਆ। "ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਕੇਸ਼ਵ, ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ," ਐਸਾ ਆਖ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ, ਘੜੇ, ਵਿਛੌਣੇ ਤੇ ਸਾਰੇ ਵਸਤ੍ਰ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕੀਤੇ। ਜੇ ਵਧੇਰੇ ਵਿਛੌਣੇ ਨਾ ਹੋਣ ਤਾਂ, ਘਰਵਾਲਾ ਚੰਗਾ ਵਿਛੌਣਾ ਪੂਰੀ ਸਜਾਵਟ ਨਾਲ ਦੇਵੇ। ਇਤਿਹਾਸ ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਪਾਠ ਸੁਣਵਾ ਕੇ, ਵਿਛੌਣੇ ਭੇਟ ਕੀਤੇ। ਜਿਸ ਦਿਨ, ਹੇ ਕੌਰਵ ਵੰਸ਼ੀ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵੱਡੀ ਲਾਭ-ਕਾਮਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭੀਮਸੇਨ, ਇਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਮ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਵਰਤ ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਕਰੇ। ਇਹ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਵੀਰ, ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਂ ਤੇ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਹ ਭੀਮ-ਦਵਾਦਸ਼ੀ, ਸਦਾ ਮੰਗਲਮਈ ਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ਕ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਯੁੱਗਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਲਿਆਣਿਨੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ।