ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਸੰਸਕ੍ਰਿਤਿ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਕੱਪੜੇ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਬਲਦ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਗਾਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਤੋਂ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ। ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਉਹ ਚੀਨੀ ਦੀ ਕਾਂਡ ਨਾਲ ਬਣੀ ਖੱਟ, ਗੁੜ, ਤਾਮਬੇ ਦਾ ਪਾਤਰ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤਿਲ ਪਿਆ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਬਲਦ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਉਹ ਵਿਦਵਾਨ ਵੇਦ-ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਇਸ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਦਿੰਦਾ: "ਸਰਵ-ਭੂਤਾਤਮਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ।" ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਸਪਤਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਪਤਮੀ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਦੇ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁੱਧ ਭਾਗ ਅਤੇ ਮਾਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਦੇਵ-ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਲੈ ਹੋਣ ਤਕ ਦੇਵ-ਸਮੂਹਾਂ ਦਾ ਅਧਿਪਤੀ ਬਣ ਕੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਕਲਪ ਦੇ ਆਰੰਭ 'ਤੇ, ਉਹ ਸੱਤ ਮਹਾਂਦਵੀਪਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਸਪਤਮੀ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਅਵਧਰਣ-ਕਰਮ ਅਤੇ ਸੌ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਦਾਨ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਵੇਖਦਾ—even ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ—ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦਾ ਅਧਿਪਤੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸਪਤਮੀ ਨੂੰ ਸੱਤ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਸੱਤ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਅਧਿਪਤੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁਰਾਰੀ ਦੇ ਪਰਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਦਿਨ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਧਰਮ ਦੱਸੋ ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਇੱਥੇ ਉਚਾਰਿਆ—ਉਹ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਫਲ ਕੀ ਹੈ?" ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਰਥਾਂਤਰ ਕਲਪ ਵਿੱਚ, ਮਹਾ-ਆਤਮਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਪਿਨਾਕ-ਧਾਰੀ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ: 'ਹੇ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮਨੁੱਖ ਥੋੜ੍ਹੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਸਦਾ ਕਿਵੇਂ ਸਿਹਤ, ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਅਤੇ ਅੰਤਹੀਨ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਕੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਨਾਲ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ?'" ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ, ਉਮਾ-ਪਤੀ, ਸਰਵ-ਭੂਤਾਤਮਾ ਨੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ। ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਦੱਸਿਆ: "ਰਥਾਂਤਰ ਕਲਪ ਤੋਂ, ਜਦੋਂ ਵੀ ਵਿਸਵਾਂਤ ਮਹਾਂ-ਕਲਪ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਵਾਰਾਹ ਕਲਪ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਸ਼ੁਭ ਮਨਵੰਤਰ ਵਿੱਚ—ਜਦੋਂ ਸੱਤਵਾਂ ਮਨਵੰਤਰ, ਵੈਵਸਵਤ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਭਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਵਾਪਰ ਯੁੱਗ, ਜੋ ਸੱਤਵੀਂ-27ਵੀਂ ਹੈ—ਤਦ, ਉਸ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਮਹਾ-ਤੇਜਸਵੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਜਨਾਰਦਨ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਗੇ।" ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀ ਦਵੈਪਾਯਨ, ਰੋਹਣੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ—ਕੰਸ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਕੇਸ਼ੀ ਦਾ ਨਾਸਕ, ਦੁਖ-ਨਿਵਾਰਕ—ਜੋ ਅੱਜ ਦ੍ਵਾਰਾਵਤੀ (ਪੁਰਾਣਾ ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ) ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼-ਧਾਰੀ ਦਾ ਆਸਥਾਨ ਹੈ, ਉਪਸਥਿਤ ਹੋਣਗੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਤਵਸ਼ਟਾ ਉਸ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਲਈ ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਨਗਰ ਬਣਾਵੇਗਾ; ਅਤੇ ਉਥੇ, ਉਹ ਅਤੁੱਲ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਵਿਦਵਾਨ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ, ਬਹੁਤ ਦਾਨੀ, ਕੁਰੁ, ਦੇਵ, ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕੈਤਭ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਵਜੋਂ ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇਗਾ। ਜਦੋਂ ਪੁਰਾਣੇ ਧਰਮਕਥਾ ਅਤੇ ਕਹਾਣੀਆਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ, ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛੇਗਾ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛੋ, ਉਹ ਧਰਮ ਦੇ ਭੇਦਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾ ਕੇ ਬੋਲਦਾ; ਉਸ ਸਮੇਂ, ਭੀਮਸੇਨ ਪ੍ਰਸ਼ਨਕਰਤਾ ਅਤੇ ਕਰਤਾ ਦੋਵਾਂ ਬਣੇਗਾ। ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਮਹਾ-ਪੁੱਤਰ ਇਸ ਧਰਮ ਦਾ ਆਰੰਭਕ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਿਕੋ ਨਾਂ ਦਾ ਤੀਬਰ ਅੱਗ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਹੋਮ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਨੂੰ ਖਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ, ਭੀਮਸੇਨ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੇਗਾ, ਜੋ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਰੱਖਦਾ ਅਤੇ ਮਹਾ-ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ। ਜੋ ਧਰਮਮਈ ਲੋਕ ਕਠੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਹ ਵਰਤ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ। ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਸਰਵ-ਭੂਤਾਤਮਾ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ, ਇਸ ਵਰਤ ਦੀ ਵਿਵਰਣ ਕਰੇਗਾ—ਇਹ ਵਰਤ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਾਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਤਨ ਵਰਤ ਹੈ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਭਾਰਤ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਅਠਵੀਂ, ਚੌਦਵੀਂ ਜਾਂ ਬਾਰਵੀਂ ਤਿਥੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਉੱਤੇ ਉਪਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਤਾਂ ਭੀਮ, ਇਸ ਉੱਤਮ, ਪਾਪ-ਨਾਸਕ ਤਿਥੀ ਨੂੰ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਨाओ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਪਰਮ ਆਸਥਾਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋ।" ਜਦੋਂ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਦਸਵੀਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਘੀ ਨਾਲ ਅਨੁਲਪ ਕਰਕੇ ਤਿਲ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਉਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ: "ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ," ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, "ਤੁਸੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਆਤਮਾ ਹੋ," ਕਹਿ ਕੇ ਮਸਤਕ ਨਮਾਉਣਾ। "ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ," ਕਹਿ ਕੇ, ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਛਾਤੀ (ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਚਿੰਨ੍ਹ) ਦੀ ਪੂਜਾ; ਸ਼ੰਖ, ਗਦਾ, ਚਕ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਪੂਜਾ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਪੂਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੀ: ਦਾਮੋਦਰ ਦੇ ਪੇਟ ਨੂੰ, ਪਾਂਚਜਨਯ ਦੇ ਕਮਰ ਨੂੰ, ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਦੇ ਜੰਗਿਆਂ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਧਾਰਕ ਦੇ ਘੁਟਣ, ਕਾਲੇ ਦੇ ਪਿੰਡ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਸਰਵ-ਧਾਰਕ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ। "ਦੇਵੀ ਨੂੰ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ, ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਨੂੰ, ਸੰਤੋਖ ਨੂੰ, ਪੋਸ਼ਣ ਨੂੰ, ਅਡੋਲਤਾ ਨੂੰ, ਪੂਰਨਤਾ ਨੂੰ"—ਬਾਰ-ਬਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। "ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੇਜ਼ ਪੰਖ ਵਾਲੇ, ਵਿਸ਼-ਨਿਵਾਰਕ ਪੰਛੀ"—ਗਰੁੜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਗੋਵਿੰਦ, ਉਮਾਪਤੀ ਅਤੇ ਵਿਨਾਇਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ ਅਤੇ ਵਿਭਿੰਨ ਭੋਜਨ ਆਹੂਤੀਆਂ ਨਾਲ ਕਰੋ। ਗਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਚਾਵਲ ਜਾਂ ਘੀ ਵਾਲਾ ਮਿੱਠਾ ਚਾਵਲ ਖਾਓ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਥਾਂ ਜਾਂਕੇ, ਅੰਜੀਰ ਜਾਂ ਖਦੀਰ ਦੀ ਟਹਿ ਲੈ ਕੇ, ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਮੂੰਹ ਧੋ ਕੇ ਦੰਦ ਸਾਫ ਕਰੋ। ਸੂਰਜ ਡੁੱਲਣ 'ਤੇ ਸੰਧਿਆ-ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, "ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ," ਕਹੋ। ਗਿਆਰਵੀਂ ਤਿਥੀ ਨੂੰ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਰਾਤ ਜਾਗਦੇ ਰਹੋ, ਜ਼ਮੀਨ ਜਾਂ ਸਾਦੇ ਪਲੰਗ 'ਤੇ ਲੇਟੋ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਇਹ ਧਰਮਕਥਾ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਪਵਾਸ, ਪੂਜਾ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਵਰਤ ਦੇ ਉਚਿਤ ਆਚਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਪਰਮ ਆਸਥਾਨ, ਪਾਪ-ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।