ਮੰਡਾਰਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਮੰਡਾਰਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਸੂਰਜ, ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਮੰਡਾਰਾ ਸਪਤਮੀ ਇਸ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਯੁੱਗ ਲਈ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਪਤਮੀ ਇੱਕ ਚਿਰਾਗ ਵਾਂਗ ਹੈ ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਘਨੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਅਪਣਾਊਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਠੋਖਰ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੰਡਾਰਾ ਸਪਤਮੀ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸ਼ੁਭ ਸਪਤਮੀ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਝੰਡੇ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਵਯੁਜ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਸਨਾਨ ਕਰ ਕੇ ਅਤੇ ਸ਼ੁਧਤਾ ਨਾਲ ਜਪ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪਾਠ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਸਪਤਮੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਮਾਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧ, ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਲੇਪ ਨਾਲ ਪਿੰਗੀ ਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: “ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਜਨਮ ਹੋਈ, ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ।” ਹੇ ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਧਨਵੰਤਿ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਤਾਂ ਜੋ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਤਮਬੇ ਦੇ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਤਿਲ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਤਿਆਰ ਕਰਨੀ ਹੈ। ਸੋਨੇ ਦਾ ਬਲਦ, ਕਪੜੇ, ਮਾਲਾ, ਗੁੜ, ਗੱਦਾ, ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਪਾਤਰ ਅਤੇ ਆਸਨ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤਿਆਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲ, ਭੋਜਨ, ਘੀ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਚਾਵਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਦਿਨ ਦੇ ਦੋ ਸਮਿਆਂ ਤੇ ਅਰਯਮਨ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲਈ ਭੇਟ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਮਹੀਨੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਪੜੇ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਬਲਦ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਤੋਂ ਬਣੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਖਟੀਆ, ਗੰਨੇ ਦੀ ਲਾਠੀ, ਗੁੜ, ਤਮਬੇ ਦਾ ਪਾਤਰ, ਤਿਲ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਬਲਦ—all ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਹਿਣਾ: “ਵਿਸ਼ਵਾਤਮਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ।” ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਵਿਦਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਸਪਤਮੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਸੁਭਾਗ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਦੇਵਲੋਕ ਵਿੱਚ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀਆਂ ਸੰਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਲੈ ਤੱਕ ਸਮੂਹਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਬਣ ਕੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਕਲਪ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ, ਉਹ ਸੱਤ ਮਹਾਦੀਪਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਸਪਤਮੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਰਭਪਾਤ ਅਤੇ ਸੌ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹਤਿਆ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਉਚਾਰਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਦਾਨ ਹੋ ਰਹੀ ਸਪਤਮੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ—even ਇਕ ਪਲ ਲਈ—ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਭੂਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਤਕ ਮਨੁੱਖ ਸੱਤ ਸਾਲ ਲਈ ਸਪਤਮੀ ਨੂੰ ਸੱਤ ਵਿਧੀਆਂ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁਰਾਰੀ ਦੇ ਪਰਮ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪੁਲਸਤਿਆ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: “ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਧਰਮ ਦੱਸੋ ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਇੱਥੇ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤੇ—ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਕੀ ਹੈ?” ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਰਥਾਂਤਰ ਕਲਪ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਖੁਦ ਮੰਡਾਰਾ ਉੱਤੇ ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ—ਹੇ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮਨੁੱਖ ਕਿਵੇਂ ਸਦਾ ਸੁਖ, ਸੰਪੱਤਾ ਅਤੇ ਅੰਤਹੀਣ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਉਹ ਥੋੜ੍ਹੀ ਤਪस्या ਕਰਦੇ ਹਨ?” “ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਕੀ ਹੈ, ਹੇ ਅਧੋਕਸ਼ਜ, ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਘੱਟ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ?” ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਇਸ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਤੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਵਿਸ਼ਵਾਤਮਾ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦ ਬੋਲੇ। ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਰਥਾਂਤਰ ਕਲਪ ਤੋਂ, ਜਦ ਵੀਹਵੀਂ ਕਲਪ ਆਵੇਗੀ, ਤਦ ਵਾਰਾਹ ਕਲਪ ਉਤਪੰਨ ਹੋਵੇਗੀ। ਉਸ ਸ਼ੁਭ ਮਨਵੰਤਰ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਸੱਤਵੀਂ ਮਨਵੰਤਰ, ਵੈਵਸਵਤ ਆਵੇਗੀ, ਜੋ ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੀ ਹੈ, ਦਵਾਪਰ ਯੁੱਗ, ਜੋ ਸੱਤੀਵੀਂ ਹੈ— ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਨ ਤੇਜਸਵੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਜਨਾਰਦਨ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ਿ ਦ੍ਵੈਪਾਯਨ, ਰੋਹਣੀਪੁਤ੍ਰ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ—ਕੰਸ ਦਾ ਵਧਕ, ਕੇਸ਼ੀ ਦਾ ਨਾਸਕ, ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਹੁਣ ਦ੍ਵਾਰਾਵਤੀ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ ਸੀ, ਸ਼ਾਰੰਗਧਾਰੀ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਾਈ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਤੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤਵਸਟਾ ਉਸ ਲਈ ਨਗਰ ਬਣਾਏਗਾ; ਉਥੇ, ਕਦੇ, ਉਹ ਅਤਿਅਤਿ ਤੇਜਸਵੀ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਵਿਦਵਾਨ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ, ਬਹੁਤ ਦਾਨੀ, ਕੁਰੂ, ਦੇਵ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕੈਤਭ ਦਾ ਵਧਕ ਉਥੇ ਹੋਵੇਗਾ। ਜਦ ਪੁਰਾਣੀ ਕਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਧਰਮ-ਸੰਬੰਧੀ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੱਸੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛੇਗਾ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਦੀ ਪੂਛ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਧਰਮ ਦੇ ਭੇਦਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ ਉਚਾਰਣ ਕਰੇਗਾ; ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਭੀਮਸੇਨ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਦੋਵੇਂ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ। ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਸਮਰਥ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਿਕੋ ਨਾਮਕ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਹੋਮ-ਪदारਥਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਧਰਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰੇਗਾ। ਉਹ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ, ਭੀਮਸੇਨ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰੇਗਾ, ਜੋ ਭੋਜਨ ਦਾ ਪ੍ਰੇਮੀ, ਦਸ ਹਜਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜੋ ਧਰਮਕਾਰੀ, ਜੋ ਉੱਚੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਇਹ ਵਰਤ ਸਭ ਵਰਤਾਂ ਤੋਂ ਉਤਮ ਹੈ, ਇਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਕਰਕੇ। ਵਾਸੁਦੇਵ, ਵਿਸ਼ਵਾਤਮਾ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਆਚਾਰਯ, ਇਸ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸੇਗਾ—ਇਹ ਵਰਤ ਸਭ ਯਾਗਾਂ ਦਾ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸਕ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਦੁਸ਼ਟਤਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜਿਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਸਭ ਸ਼ੁਭਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਅਤੇ ਸਭ ਪੁਰਾਤਨ ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਤਨ ਹੈ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਹੇ ਭਾਰਤ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਅਸ਼ਟਮੀ, ਚਤੁਰਦਸ਼ੀ, ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨਾਂ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹੋ, ਤਾਂ, ਹੇ ਭੀਮ, ਇਸ ਮਹਾਨ, ਪਾਪ-ਨਾਸਕ ਤਿੱਥ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਮਨਾਓ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਪਰਮ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋ। ਜਦ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਭ ਦਸਵੀਂ ਆਵੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਘੀ ਲਗਾ ਕੇ, ਤਿਲ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਹਿਣਾ: ‘ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।’ ਅਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਕਹਿਣਾ: ‘ਤੁਸੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਆਤਮਾ ਹੋ।