ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਪੱਖ ਦੇ ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹਲਕਾ ਭੋਜਨ ਕਰੇ। ਛੇਵੇਂ ਦਿਨ, ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਸਫਾਈ ਲਈ ਦਾਤਨ ਬਣਾਵੇ ਤੇ ਫਿਰ ਉਪਵਾਸ ਰਖੇ। ਰਾਤ ਨੂੰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮੰਡਾਰਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰੇ। ਸਵੇਰੇ ਜਾਗ ਕੇ, ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਦੁਬਾਰਾ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੇ। ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਏ ਤੇ ਅੱਠ ਮੰਡਾਰਾ ਫੁੱਲ ਤਿਆਰ ਕਰੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਏ ਜੋ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ। ਇੱਕ ਤਾਮਬੇ ਦੇ ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ, ਕਾਲੇ ਤਿਲਾਂ ਨਾਲ ਕਮਲ ਬਣਾਏ, ਹੇਠਾਂ ਪੱਤਾ ਰੱਖ ਕੇ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਮੰਡਾਰਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਭਾਸਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ, ਸੁੱਚੇ ਪੱਤੇ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ; ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਅਰਕਾ, ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਅਰਯਮਨ, ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਵੇਦਧਾਮਾ, ਉੱਤਰ-ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਚੰਡਭਾਨੁ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਪੂਸ਼ਣ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਨੰਦ ਦੇ ਸਰਵੋਚਤ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ। ਕਮਲ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਰੱਖੇ, ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ; ਇਸਨੂੰ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਭੋਜਨ, ਮਾਲਾ, ਫਲ ਆਦਿਕ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇਵੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਦਾਨ ਕਿਸੇ ਵੇਦ-ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਦੇਵੇ। ਫਿਰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ, ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਘਰ-ਵਾਲਾ ਤੇਲ ਤੇ ਨਮਕ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਕਰੇ। ਇਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸਤਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਇਕ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਦਿਲ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਇਹ ਸਭ ਕਰੇ। ਵਰਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਇਕ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਸਮੇਤ ਦਾਨ ਕਰੇ। ਮੰਡਾਰਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਮੰਡਾਰਾ ਵਾਸੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰੇ ਕਿ, "ਸਾਨੂੰ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦੇ।" ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਮੰਡਾਰਾ ਸਪਤਮੀ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਯੁਗ ਤੱਕ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਰਤ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਚਿਰਾਗ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਠੋਕਰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਮੰਡਾਰਾ ਸਪਤਮੀ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਹੋਰ ਇੱਕ ਸ਼ੁਭ ਸਪਤਮੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਆਚਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਰੋਗਾਂ ਅਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਭੰਡਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਸ਼ਵਯੁਜ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮੰਤਰ ਜਪੇ; ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਪਾਠ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਸ਼ੁਭ ਸਪਤਮੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰੇ। ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਪੀਲੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧ, ਮਾਲਾ, ਉਂਜਣ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜੇ, ਅਤੇ ਕਹੇ—"ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਆਧਾਰ ਗਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਹੇ ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਪੁਣਯਵਾਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਲਈ।" ਫਿਰ, ਤਾਮਬੇ ਦੇ ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ ਤਿਲ ਭਰ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਸਿੰਗਾ, ਕਪੜੇ, ਮਾਲਾ, ਗੁੜ, ਗੱਦਾ, ਆਰਾਮ ਦਾ ਪਾਤਰਾ, ਬੈਠਣ ਲਈ ਆਸਨ—all ਤਿਆਰ ਕਰੇ। ਫਲ, ਭੋਜਨ, ਘਿਉ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਚਾਵਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਦਿਨ ਦੇ ਦੋ ਵੇਲੇ ਅਰਯਮਨ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲਈ ਭੇਟ ਕਰੇ। ਸਵੇਰੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰੇ। ਇੰਝ, ਹਰ ਮਹੀਨੇ, ਕੱਪੜੇ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਸਿੰਗਾ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰੇ। ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਇੱਕ ਖੱਟ, ਗੰਨੇ ਦੀ ਲਾਠੀ ਅਤੇ ਗੁੜ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਤਾਮਬੇ ਦਾ ਪਾਤਰਾ ਅਤੇ ਤਿਲ ਭਰ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਸਿੰਗਾ—all ਕਿਸੇ ਵੇਦ-ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, "ਸਰਵ-ਆਤਮਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ।" ਇੰਝ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਸਪਤਮੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਵਰਤ ਦੇ ਕਰਤਾ ਨੂੰ, ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁੱਧ ਭਾਗ ਅਤੇ ਯਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਵਿਗਾਸ ਤੱਕ ਸੈਨਾ ਦਾ ਮਾਲਿਕ ਬਣ ਕੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਕਲਪ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਸੱਤਾਂ ਦਵੀਪਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਸਪਤਮੀ ਹਜ਼ਾਰ ਗਰਭਘਾਤ ਅਤੇ ਸੌ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਉਚਾਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਇਸ ਦਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ—even ਇਕ ਪਲ ਲਈ—ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਤਾ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖ ਸੱਤ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਸੱਤ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਪਤਮੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਿਕ ਬਣਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁਰਾਰੀ ਦੇ ਪਰਮ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਧਰਮ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਇੱਥੇ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਕੀ ਹੈ?" ਪੁਲਸਤਯ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਰਥਾਂਤਰ ਕਲਪ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਮੰਡਾਰਾ ਪਰਵਤ ਉੱਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਹੇ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਕਿਵੇਂ ਆਰੋਗਤਾ, ਧਨ-ਸਮਪੱਤੀ ਤੇ ਅੰਤਹੀਣ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ?' 'ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਉਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇੱਥੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਵੀ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ?'" ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਇਸ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਉੱਤੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਉਮਾ ਪਤੀ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ। ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਦੋਂ ਰਥਾਂਤਰ ਕਲਪ ਤੋਂ ਵੀਹਵਾਂ ਕਲਪ ਆਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਵਾਰਾਹ ਕਲਪ ਆਵੇਗਾ; ਉਸ ਸ਼ੁਭ ਮਨਵੰਤਰੀ ਵਿੱਚ— ਜਦੋਂ ਸੱਤਵਾਂ ਮਨਵੰਤਰੀ, ਵੈਵਸਵਤ ਨਾਮਕ, ਆਵੇਗਾ, ਜੋ ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਵਾਪਰ ਯੁਗ, ਜੋ ਸੱਤਾਈਵਾਂ ਹੈ— ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਹਾ-ਤੇਜਸਵੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਜਨਾਰਦਨ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣਗੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦਵੈਪਾਇਨ, ਰੋਹਣੀ ਨੰਦਨ, ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ—ਕੰਸ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਕੇਸ਼ੀ ਦਾ ਨਾਸਕ, ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਿਵਾਰਕ—ਜੋ ਹੁਣ ਦੁਵਾਰਕਾ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ ਸੀ, ਦਿਵ੍ਯ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸ਼ਾਰੰਗਧਾਰੀ ਦਾ ਆਸਥਾਨ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤ੍ਵਸ਼ਟਾ ਉਸ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਬਣਾਏਗਾ; ਉੱਥੇ, ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਅਪਾਰ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇਗਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਵਿਦਵਾਨ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ, ਬਹੁਤ ਦਾਨੀ, ਕੁਰੂ, ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ—all ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਕੈਟਭ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਵੱਜੋਂ ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇਗਾ। ਜਦੋਂ ਪੁਰਾਤਨ ਕਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਕਹਾਣੀਆਂ ਬਿਆਨ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ, ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ, ਵਰਤਾਂ ਅਤੇ ਉਪਾਸਨਾਵਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਨਵ ਧਰਮਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਹੋਈ।