ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਦਾਨ ਦੇ ਮਹੱਤਵ ਬਾਰੇ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਮਰੱਥ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਦੇਵੇ—ਚਾਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਨਿਸ਼ਕਾ, ਸੌ, ਦਸ, ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਇਕ ਨਿਸ਼ਕ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਸੰਪਤੀ ਘੱਟ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਇੱਕ ਕਮਲ ਦਾ ਫੁੱਲ ਵੀ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ ਕੇ ਅਰਪਿਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਦਾਨ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਧੋਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀ ਸੰਪਤੀ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਲੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਚਾਵਲ, ਮੂੰਗ ਅਤੇ ਜੌ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਦੀ ਕਥਾ ਵੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਆ, ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਡਿੱਗੀਆਂ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚਾਵਲ, ਮੂੰਗ ਅਤੇ ਜੌ ਬਣ ਗਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਗੰਨੇ ਦਾ ਰਸ ਨਿਕਲਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਵੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀ ਹੈ। ਇਹ ਚੀਨੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਨ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੱਤਵੀਂ ਤਾਰੀਖ਼, ਜੋ ਚੀਨੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਵਰਤ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਕਲਪ ਤੱਕ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ, ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਥੇ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਮਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਕਮਲ ਸੱਤਮੀ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬਸੰਤ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਈ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਤਿਲਾਂ ਦੇ ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸੁੰਦਰ ਕਮਲ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਜੋੜੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੀਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—'ਕਮਲ-ਹਸਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਪਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।' ਫਿਰ, ਦਿਨ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਸਮਿਆਂ ਤੇ, ਜਲ-ਪਾਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—'ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤਜੋਮਈ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।' ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਵਸਤ੍ਰ, ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁੰਦਰ ਸਾਂਵਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦੇ ਬੀਤਣ ਉਪਰੰਤ, ਅੱਠਵੇਂ ਦਿਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪ ਵੀ ਆਪਣੀ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਫ-ਸੁਥਰਾ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਮਾਸ ਅਤੇ ਤੇਲ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਸੱਤਮੀ ਨੂੰ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕਰਮ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਦਾਨ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਵੰਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਵਰਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਪਲੰਘ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋੜੀਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ—ਜਿਵੇਂ ਪਾਤ੍ਰ, ਆਸਨ, ਦੀਵੇ ਆਦਿ— ਵੀ ਦਾਨ ਕਰਨੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕਮਲ ਸੱਤਮੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਨੰਤ ਧਨ-ਸੰਪਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹਰ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਪਦਵੀ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਯੋਗ ਸਮੇਂ ਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ, ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਥੇ ਗਿਆਨ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਸ਼ੁੱਧ ਧਨ-ਸੰਪਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਮੰਡਾਰਾ ਸੱਤਮੀ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰਦੀ, ਸਾਰੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਪੰਜਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ, ਛੇਵੀਂ ਨੂੰ ਦੰਦ-ਕਾਸੀ ਬਣਾਕੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੰਡਾਰਾ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਉੱਠ ਕੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਮੁੜ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਅੱਠ ਮੰਡਾਰਾ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਜਿਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਹੋਵੇ, ਤਿਆਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕਾਂਸੇ ਦੇ ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ ਕਾਲੇ ਤਿਲਾਂ ਨਾਲ ਕਮਲ ਬਣਾਕੇ, ਹੇਠਾਂ ਪੱਤਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਮੰਡਾਰਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਭਾਸਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇੰਝ ਹੀ, ਚਿੱਟੇ ਪੱਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਅਰਕਾ, ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਅਰਯਮਨ, ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਵੇਦਧਾਮਾ, ਉੱਤਰ-ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਚੰਡਭਾਨੁ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਪੂਸ਼ਣ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਨੰਦ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕਮਲ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਭੋਜਨ, ਮਾਲਾ, ਫਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਦ-ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ, ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਘਰ-ਵਾਲਾ ਤੇਲ ਅਤੇ ਨਮਕ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸੱਤਮੀ ਨੂੰ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਦਿਲ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਦਾਨ ਵਿੱਚ ਕੰਜੂਸੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿ ਕੇ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਰਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਇਕ ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਜੋ ਸੰਪਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਸਮੇਤ ਦਾਨ ਕਰੇ। 'ਮੰਡਾਰਾ ਦੇ ਨਾਥ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਮੰਡਾਰਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਸੂਰਜ, ਸਾਨੂੰ ਸੰਸਾਰ-ਸਾਗਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ।' ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਮੰਡਾਰਾ ਸੱਤਮੀ ਇਸ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਇਕ ਯੁਗ ਤੱਕ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਰਤ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦੀਵਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਇਹ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ-ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦੇ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਹ ਮੰਡਾਰਾ ਸੱਤਮੀ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਭਾ ਸੱਤਮੀ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਰੋਗਾਂ ਅਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਆਸ਼ਵਯੁਜ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਜਪ ਕੇ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਪਾਠ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਸ਼ੁਭਾ ਸੱਤਮੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧ, ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਲੇਪ ਨਾਲ ਪੂਜ ਕੇ, ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, 'ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਜੋ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਜੰਮੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ।' 'ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ ਤੇ ਭਾਗਵਤੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਲਈ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।' ਫਿਰ, ਤਿਲਾਂ ਦਾ ਮਾਪ ਕੇ, ਕਾਂਸੇ ਦੇ ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਸਿੰਗ ਵਾਲਾ ਬਲਦ, ਜੋ ਕਪੜਿਆਂ, ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਗੁੜ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਆਸਨ, ਭਾਂਡਾ ਅਤੇ ਸੀਟ ਸਮੇਤ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲ, ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਘੀ-ਮਿਸ਼੍ਰਤ ਮਿੱਠੇ ਚਾਵਲ ਨਾਲ, ਦਿਨ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਸਮਿਆਂ ਤੇ, 'ਅਰਯਮਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ' ਕਹਿ ਕੇ ਭੋਜਨ ਭੇਟ ਕਰਨਾ। ਫਿਰ, ਸਵੇਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਨਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਰੀਤਾਂ, ਜੋ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਈਆਂ ਹਨ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਦਾਨ, ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।