ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਅਮਰਤਾ, ਚੰਗੀ ਸਿਹਤ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਵਰਨਣ ਕੀਤੇ ਗਏ। ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁੱਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਾਧਨਾ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਇਹ ਵਰਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਸਾਫ-ਸੁਥਰੇ ਸਫੈਦ ਤਿਲ ਅਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਰੀਰ ਨੂੰ ਵਿਭੂਸ਼ਿਤ ਕਰਕੇ, ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਇਕ ਸੁੰਦਰ ਕਮਲ ਫੁੱਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਮੱਧ ਵਿਚ ਕੋਸ਼ (ਕਮਲ ਦਾ ਕੇਂਦਰ) ਵੀ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਕਮਲ ਉੱਤੇ, ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲ ਤੇ ਧੂਪ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, "ਸਾਵਿਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ" ਮੰਤਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਘੜਾ ਅਤੇ ਚੀਨੀ ਵਾਲਾ ਪਾਤ੍ਰ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਫੈਦ ਵਸਤ੍ਰ, ਸਫੈਦ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਲੇਪ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਫਿਰ ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ, "ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ ਹੋ, ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਜਪੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਮੂਲ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਿਓ।" ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪੰਜਗਵ੍ਯ ਪੀ ਕੇ, ਉਸ ਕਮਲ ਦੇ ਕੋਲ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ ਰਾਤ ਬਿਤਾਉਣੀ ਹੈ। ਜਦ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅੱਠਵੇਂ ਦਿਨ, ਨਿੱਤ ਕ੍ਰਿਆ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਵੇਦ-ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਮਰਥ ਹੈ, ਉਹ ਚੀਨੀ, ਘਿਉ ਅਤੇ ਖੀਰ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਏ। ਆਪ, ਨਿਯਮ-ਅਨੁਸਾਰ, ਤੇਲ ਤੇ ਨਮਕ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸਾਧਾਰਣ ਭੋਜਨ ਕਰੇ ਅਤੇ ਇੰਦਰਿਯਾਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖੇ। ਇਹ ਤਰੀਕਾ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਇੱਕ ਖੱਟ, ਚੀਨੀ ਵਾਲਾ ਘੜਾ, ਅਤੇ ਜਰੂਰੀ ਸਮਾਨ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਪਾਲਤੂ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਸਾਜ-ਸਮਾਨ ਵਾਲਾ ਘਰ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਦਾਨ ਦੇ ਲਈ, ਹਜ਼ਾਰ, ਸੌ, ਦਸ, ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਕਾ (ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੂਦਰਾ) ਵੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਕਮਲ ਦਾ ਫੁੱਲ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਧਨ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਧੋਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਪਾਪ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਨੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀਤਾ, ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਡਿੱਗੀਆਂ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚਾਵਲ, ਮੂੰਗ ਅਤੇ ਜੌ ਬਣ ਗਈਆਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਗੰਨੇ ਦਾ ਮਿਠਾ ਰਸ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੱਤਵੀਂ ਤਾਰੀਖ, ਜੋ ਚੀਨੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ, ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਜ्ञ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਇਸ ਵਰਤ ਨੂੰ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਕਲਪ ਤੱਕ ਸੁਗਮ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਪਰਮ ਪਦ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਭੀ ਇਹ ਵਰਣਨ ਸੁਣਦਾ, ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਲੋਟਸ ਸੱਤਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਦਾ ਵਰਣਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਸਿਰਫ ਜਾਪ ਨਾਲ ਹੀ ਸੂਰਜ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬਸੰਤ ਰੁੱਤ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧ ਸੱਤਵੀਂ ਨੂੰ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਫੈਦ ਰਾਈ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਤਿਲ ਦੇ ਪਾਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸੁੰਦਰ ਕਮਲ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਕਮਲ ਨੂੰ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ: "ਕਮਲ-ਹਸਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪੋਸ਼ਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤਜੋਮਈ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਦਿਨ ਅਤੇ ਰਾਤ ਦੋਵੇਂ ਵੇਲੇ, ਘੜੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵਸਤ੍ਰ, ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕਰਕੇ, ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਜੀ ਹੋਈ ਭੂਰੀ ਗਾਂ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦਿਨ-ਰਾਤ ਬੀਤਣ 'ਤੇ, ਅੱਠਵੇਂ ਦਿਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪ, ਮਾਸ ਤੇ ਤੇਲ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸ਼ੁੱਧ ਭੋਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁੱਕਲ ਸੱਤਵੀਂ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧਨ ਵਿਚ ਕਦੇ ਭੀ ਛਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਵਰਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਖੱਟ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਗਾਂ, ਅਤੇ ਜਰੂਰੀ ਵਸਤੂਆਂ – ਜਿਵੇਂ ਪਾਤ੍ਰ, ਆਸਨ, ਦੀਵੇ ਆਦਿ – ਵੀ ਦਾਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਹ ਲੋਟਸ ਸੱਤਵੀਂ ਵਰਤ ਪੂਰੀ ਰੀਤੀ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਨੰਤ ਸੁਖ-ਸਮਪੱਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹਰ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਉੱਚਤਮ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਵਰਣਨ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਤੇ ਦੇਵੋਭਾਵ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ, ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਥੇ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਸਮਪੱਤੀ ਲੱਭਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਗਲੇ, ਮੰਡਾਰਾ ਸੱਤਵੀਂ ਦਾ ਉਲੇਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰਦੀ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁੱਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਪੰਜਵੀਂ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਖਾਣਾ, ਛੇਵੀਂ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਅਤੇ ਦੰਦਨ ਕਾਂਡਾ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਹਦਾਇਤ ਹੈ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮੰਡਾਰਾ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਦੁਬਾਰਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾ ਕੇ, ਅੱਠ ਮੰਡਾਰਾ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਨੁੱਖੀ ਮੂਰਤੀ, ਜੋ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਤਾਮੇ ਦੇ ਪਾਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਕਾਲੇ ਤਿਲਾਂ ਨਾਲ ਕਮਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਆਧਾਰ ਪੱਤਾ ਹੋਵੇ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਮੰਡਾਰਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਭਾਸਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਿਰਮਲ ਪੰਖੁੜੀ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਅਰਕ, ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਆਰਯਮਨ, ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਵੇਦਧਾਮਾ, ਉੱਤਰੀ-ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਚੰਡਭਾਨੁ, ਉੱਤਰੀ ਵੱਲ ਪੂਸ਼ਣ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕਮਲ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਸਫੈਦ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਭੋਜਨ, ਮਾਲਾ, ਫਲ ਆਦਿ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ, ਵੇਦ-ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਘਰ-ਵਾਲਾ ਤੇਲ ਤੇ ਨਮਕ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ ਨੂੰ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਮਨ ਵਿਚੋਂ ਕੰਜੂਸੀ ਬਿਨਾਂ, ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਰਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸਾਰੇ ਸਮਾਨ ਨੂੰ ਘੜੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਜੋ ਸੰਪੱਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਕਰੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਰਤ ਅਤੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅਮਰਤਾ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।