ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੇ ਗੁਣਵਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜਿਸਦੀ ਪੂਜਾ ਅਮਰ ਪ੍ਰਭੂ ਖੁਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਰਾਜਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਸਚਾ ਸ਼ਾਸਕ, ਉਥੇ ਪੂਰੇ ਸੋ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਅਤੇ ਸਭ ਗੁਣ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੱਤਾਂ ਮਹਾਦੀਪਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਸ ਨੇ ਕਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਠੀਕ ਓਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਤਬਾਹ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਪਹਾੜ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਸੋਮ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਉੱਤਮ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਪਹਾੜ ਦਾ ਭਾਰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਪਲਾ ਹੈ। ਮੱਧਮ ਪਹਾੜ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਪਲਾ ਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਅਰਧ ਭਾਗ ਨੀਵਾਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਬੰਦਾ ਵੀਸ ਪਲਾ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਾ ਦੇ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਜਿੰਨਾ ਵੀ ਹੋ ਸਕੇ, ਉਤਨਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਹਾਇਕ ਪਹਾੜ ਵੀ ਚੌਥੇ ਭਾਗ ਦੇ ਹੀ ਬਣਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਹਾੜ ਵੀ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਉਣੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੋਕਪਾਲ refined ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਬਣਾਉਣੇ ਹਨ, ਪਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਵਿਗ੍ਰਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਣਾਉਣੇ ਹਨ। ਹੋਰ ਪਹਾੜਾਂ ਲਈ ਚਾਂਦੀ ਵਰਤਣੀ ਹੈ, ਸੋਨਾ ਨਹੀਂ। ਹੋਰ ਸਾਜ਼ੋ-ਸਾਮਾਨ, ਜਿਵੇਂ ਧੂੰਆਂ, ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਆਦਿਕ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਬਣਾਉਣੇ ਹਨ। ਸਵੇਰੇ, ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਇਹ ਪਹਾੜ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਹਾਇਕ ਪਹਾੜ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਨੂੰ, ਕਪੜਿਆਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕਰਕੇ। ਦਾਨ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਦਰਭਾ ਘਾਸ਼ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਕੇ, ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: “ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਪਿਤਰਾਂ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਸੰਸਾਰਿਕ ਦੁੱਖ-ਸਾਗਰ ਤੋਂ ਬਚਾ।” ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਇਹ ਉੱਤਮ ਪਹਾੜ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਇਆਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੋਮ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗੰਧਰਵਾਂ, ਕਿੰਨਰਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਾਪ੍ਰਲਯ ਤੱਕ ਉਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਕਾਂਡ ਦੀ ਚੀਨੀ ਦੇ ਪਹਾੜ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਸਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਸਦਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਚੀਨੀ ਦਾ ਇਹ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਆਠ ਭਾਰ ਦਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੱਧਮ ਚਤੁਰ ਭਾਰ ਦਾ, ਨੀਵਾਂ ਦੋ ਭਾਰ ਦਾ, ਅਤੇ ਜੇ ਸੰਪਤੀ ਘੱਟ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਜਾਂ ਅੱਧ ਭਾਰ ਦਾ ਵੀ ਚਲ ਜਾਵੇ। ਸਹਾਇਕ ਪਹਾੜ ਚੌਥੇ ਭਾਗ ਦੇ ਬਣਾਉਣੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਪਹਾੜ ਅਨਾਜ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਉਣੇ ਹਨ। ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੁੱਖ ਰੱਖਣੇ ਹਨ—ਮੰਦਾਰ, ਪਾਰੀਜਾਤ ਅਤੇ ਤੀਜਾ ਕਲਪ-ਵೃਖ਼। ਇਹ ਤਿੰਨ ਰੁੱਖ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਤੇ ਚੰਪਾ ਦੇ ਰੁੱਖ ਪੂਰਬ ਤੇ ਪੱਛਮ ਪਾਸੇ। ਹਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਇਹ ਰੁੱਖ ਰੱਖਣੇ ਹਨ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਚੀਨੀ ਦੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ। ਮੰਦਾਰ ਉੱਤੇ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਗੰਧਮਾਦਨ ਉੱਤੇ ਕੁਬੇਰ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਹੰਸ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਸੋਨੇ ਦਾ ਪਾਤਰ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਗਾਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ। ਸਾਰੇ ਕਰਮ, ਆਮੰਤ੍ਰਣ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪੁਰਨਾਹੁਤੀ ਤੱਕ, ਅਨਾਜ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਹੀ ਕਰਨੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਮੱਧਮ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੁਰੂ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਚਾਰ ਪਹਾੜ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਨੂੰ, ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ ਕੇ ਦਾਨ ਕਰਨੇ ਹਨ। ਇਹ ਚੀਨੀ ਦਾ ਉੱਤਮ ਪਹਾੜ, ਭਾਗ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਂਗ ਹੈ। "ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਦਾ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋ।" ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਬੂੰਦਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਚੀਨੀ ਦੇ ਪਹਾੜ, ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਚੀਨੀ, ਜੋ ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਤੂੰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਹੈਂ; ਸਾਨੂੰ ਸੰਸਾਰਿਕ ਦੁੱਖ-ਸਾਗਰ ਤੋਂ ਬਚਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਐਸੇ ਚੀਨੀ ਦੇ ਪਹਾੜ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਵਾਹਨ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੋ ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸੱਤਾਂ ਮਹਾਦੀਪਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਜਨਮ ਤੱਕ ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਪਹਾੜ ਲਈ, ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਭੋਜਨ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਵਿਅੰਗਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਲਈ ਅਣਪੱਕਾ ਲੂਣ ਖਾ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਪਹਾੜਾਂ ਲਈ ਵਰਤੇ ਸਾਰੇ ਸਾਜ਼ੋ-ਸਾਮਾਨ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਦਾਨ ਕਰ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉੱਤਮ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਸਭ ਵਿਧੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਜੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤਾਂ ਪੁੱਛੋ—ਉਹ ਜੋ ਸੰਸਾਰਿਕ ਦੁੱਖ-ਸਾਗਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦੇਵੇ। ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਐਸਾ ਵਰਤ ਦੱਸੋ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਦੇ ਫਲ ਦੇਵੇ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੂਰਜ ਸੰਬੰਧੀ 'ਮੰਗਲਮਈ ਸੱਤਮੀ' ਨਾਮਕ ਧਰਮ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਇਹ ਸੱਤ ਵੱਡੀਆਂ ਸੱਤਮੀਆਂ ਹਨ: ਵਿਸ਼ੋਕਾ ਸੱਤਮੀ, ਫਲ ਸੱਤਮੀ (ਤੀਜੇ ਦਿਨ), ਚੀਨੀ ਸੱਤਮੀ, ਕਮਲ ਸੱਤਮੀ, ਮੰਦਾਰਾ ਸੱਤਮੀ, ਛੇਵੀਂ ਸੱਤਮੀ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਸੱਤਮੀ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਜਦੋਂ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ ਤਿੱਥੀ ਸੂਰਜਵਾਰ ਨੂੰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਦਿਨ ਮੰਗਲਮਈ ਅਤੇ ਜਿੱਤੂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ ਗਊ ਦੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਅਟੁੱਟ ਚਾਵਲਾਂ ਨਾਲ ਕਮਲ ਦੀ ਆਕਾਰ ਬਣਾਉਣੀ ਹੈ, ਪਤੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਰੁੱਖ ਅਤੇ ਗੋਲ ਕੇਂਦਰ ਰੱਖਣਾ ਹੈ। ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਅਟੁੱਟ ਚਾਵਲਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵਿਧੀਅਨੁਸਾਰ ਰੱਖੋ; ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਤਪਨਾ, ਫਿਰ ਮਾਰਤੰਡ; ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਦਿਵਾਕਰ, ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਵਿਧਾਤ੍ਰੀ, ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਵਰੁਣ, ਭਾਸਕਰ ਅਤੇ ਅਨੀਲ; ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਵਿਕਰਤਨ, ਅੱਠਵੀਂ ਪੰਖੁੜੀ ਤੇ ਦੇਵਤਾ; ਸ਼ੁਰੂ, ਅੰਤ ਅਤੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਪਰਮਾਤਮਾ ਲਈ ਅਰਪਿਤ ਕਰੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਦਾਨ ਅਤੇ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੁੱਖ-ਸਾਗਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।