ਇੱਕ ਵਾਰ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਹੰਸਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰਸਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੇ ਰਥ 'ਚ ਬੈਠ ਕੇ, ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਂ ਅਤੇ ਸਿਧ ਪੁਰਖਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ 'ਚ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਹੋਣ ਤੱਕ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਧੀਆ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਪਰਬਤ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਪਰਬਤ ਹਜ਼ਾਰ ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੱਧਮ ਪਰਬਤ ਪੰਜ ਸੌ ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਅਤੇ ਨੀਵਾਂ ਤਿੰਨ ਸੌ ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਪਰਬਤਾਂ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਅਨਾਜ ਦੇ ਪਰਬਤ ਵੀ ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਬਣਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਹੀਰੇ ਅਤੇ ਗੋਮੇਦ ਨਾਲ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਨੀਲਮ ਨਾਲ, ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ ਪਦਮਰਾਗ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ, ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਲਾਜਵਰਦ ਅਤੇ ਮੂੰਗੇ ਨਾਲ ਇਹ ਪਰਬਤ ਬਣਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਅਨਾਜ ਪਰਬਤ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਥੇ ਹੀ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਵਸਥਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੇੜ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਬਣਾਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੁੱਲਾਂ, ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਵੇਰ ਵੇਲੇ ਵਿਦਾਈ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਪੁਜਾਰੀ ਨੂੰ ਇਹ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਹੋ: "ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗਣ ਰਤਨਾਂ 'ਚ ਵਿਅਪਤ ਹਨ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਸਦਾ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਹੇ ਮਹਾਂ ਪਰਬਤ! ਸਾਡੀ ਰਾਖੀ ਕਰ। ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਜਨਾਰਦਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪੂਜਾ ਮੰਤਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਪਰਬਤ! ਸਾਡੀ ਰਾਖੀ ਕਰ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਪਰਬਤ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿ्णੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਅਮਰ ਪ੍ਰਭੂ ਉਸਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਇੱਕ ਸੌ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ ਉਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।" ਉਹ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਸਿਹਤ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੱਤਾਂ ਦਵੀਆਂ ਦਾ ਪਤੀ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪਾਪ ਕੀਤੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪ ਠੀਕ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਉੱਤਮ ਪਰਬਤ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਪਰਬਤ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੋਮ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਪਰਬਤ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਪਲਾਂ ਦਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੱਧਮ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਪਲਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਧਾ ਨੀਵਾਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵੀਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਹੋ ਸਕੇ, ਉਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਕੇ, ਸਹਾਇਕ ਪਰਬਤ ਵੀ ਬਣਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਰਬਤ ਵੀ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਉਣੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਨੂੰ ਖ਼ਰੀ ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਣੁ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਇੱਥੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹੋਰ ਪਰਬਤਾਂ ਲਈ ਚਾਂਦੀ ਵਰਤਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਸੋਨਾ ਨਹੀਂ। ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਧੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਧੂੰਆਂ, ਜਾਗਰਣ ਆਦਿ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਪਰਬਤ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਹਾਇਕ ਪਰਬਤ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਨੂੰ, ਕਪੜਿਆਂ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕਰਕੇ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਫੜ ਕੇ ਅਤੇ ਵੈਰੀ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: "ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਪਿਤਰਾਂ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਹੈ, ਹੇ ਚਾਂਦੀ! ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਸਾਗਰ ਤੋਂ ਸਾਡੀ ਰਾਖੀ ਕਰ।" ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਉੱਤਮ ਪਰਬਤ ਸਥਾਪਤ ਕਰਕੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸੋਮ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗੰਧਰਵਾਂ, ਕਿਨਰਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾ-ਪ੍ਰਲਯ ਤੱਕ ਉਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਚੀਨੀ ਦੇ ਉੱਤਮ ਪਰਬਤ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਵਿਣੁ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਸਦਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਵੱਡਾ ਚੀਨੀ ਦਾ ਪਰਬਤ ਅੱਠ ਭਾਰ ਚੀਨੀ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੱਧਮ ਚਾਰ ਭਾਰ ਦਾ, ਨੀਵਾਂ ਦੋ ਭਾਰ ਦਾ, ਅਤੇ ਜੇ ਸੰਪੱਤੀ ਘੱਟ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਇੱਕ ਜਾਂ ਅੱਧ ਭਾਰ ਨਾਲ ਵੀ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸਹਾਇਕ ਪਰਬਤ ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਬਣਾਉਣੇ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਨਾਜ ਪਰਬਤ ਵਾਂਗ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੂ ਦੇ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੇੜ ਲਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ—ਮੰਦਰ, ਪਾਰਿਜਾਤ ਅਤੇ ਤੀਜਾ ਕਲਪਵ੍ਰਿੱਛ। ਇਹ ਤਿੰਨੇ ਪੇੜ ਸਭ ਪਰਬਤਾਂ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਤੇ ਚੰਪਾ ਦੇ ਪੇੜ ਪੂਰਬ ਅਤੇ ਪੱਛਮ ਪਾਸੇ। ਇਹ ਹਰ ਪਰਬਤ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਚੀਨੀ ਦੇ ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ ਲਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਮੰਦਰ ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ, ਕਾਮਦੇਵ ਸਦਾ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗੰਧਮਾਦਨ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਕੁਬੇਰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਹੋਵੇ। ਵੱਡੇ ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੰਸ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਸੋਨੇ ਦੀ ਪਾਤਰ ਪਾਸੇ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਦੀ ਗਾਂਵ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਕਰਮ, ਆਵਾਹਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸੰਪੂਰਨ ਤੱਕ, ਅਨਾਜ ਪਰਬਤ ਵਾਂਗ ਹੀ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਮੱਧਮ ਪਰਬਤ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਚਾਰ ਪਰਬਤ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਨੂੰ, ਇਹ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ: "ਇਹ ਉੱਤਮ ਚੀਨੀ ਦਾ ਪਰਬਤ ਸੁਭਾਗ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪਰਬਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ! ਸਦਾ ਸਾਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣ।" "ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਚੀਨੀ ਪਰਬਤ! ਸਾਡੀ ਰਾਖੀ ਕਰ।" "ਚੀਨੀ, ਜੋ ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਮੱਧ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਤੂੰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਪਰਬਤ ਹੈਂ, ਸਾਡੀ ਸੰਸਾਰ ਸਾਗਰ ਤੋਂ ਰਾਖੀ ਕਰ।" ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚੀਨੀ ਦਾ ਪਰਬਤ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਰਥ 'ਚ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਵਜਨਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਵਿਣੁ ਦੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸੌ ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਉਹ ਸੱਤਾਂ ਦਵੀਆਂ ਦਾ ਪਤੀ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਸੁਖ-ਸਮਪੱਤੀ ਨਾਲ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਪਰਬਤਾਂ ਲਈ ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਭੋਜਨ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਅਕੁੱਕਾ ਨਮਕ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰਬਤਾਂ ਲਈ ਵਰਤੇ ਸਾਰੇ ਉਪਕਰਣ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉੱਤਮ ਪਰਬਤ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।