ਇੱਕ ਵਾਰ, ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਵਰਨਣ ਕੀਤਾ ਕਿ ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਚਾਰੋਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਆਦਿ ਸੁਗੰਧਿਤ ਪਦਾਰਥ ਵਿਅਪਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਜਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਦਰਾਚਲ ਪਹਾੜ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੱਖਣ ਵੱਲ, ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਗਹੁੰ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਬਾਂਸ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਯਜਨ ਪਾਤ੍ਰਾ, ਘੀ ਭਰੀ ਹੋਈ ਥਾਲੀ, ਕਪੜਾ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਜੰਗਲ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੱਛਮ ਵੱਲ, ਤਿਲਾਚਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਅਨੇਕ ਸੁਗੰਧਿਤ ਫੁੱਲਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੀਪਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲਾ ਜੰਗਲ, ਕਪੜਾ ਅਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦਹੀਂ ਤੇ ਠੰਡੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਝੀਲ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉੱਤਰ ਵੱਲ, ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਮਸੂਰ ਅਤੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ ਪਾਸੇ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਿਤ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਟਵ੍ਰਿਖਸ਼ ਨਾਲ ਤਾਜਪੋਸ਼ੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਧੁਰ ਜੰਗਲ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ, ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਚਮਕਦੇ ਛਤਰੀ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਚਾਰ ਵੈਦਿਕ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਿਕ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਸੁਭਾਵ ਅਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਵਿਹਾਰ ਵਾਲੇ ਚਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਯਜਨਾ ਕਰਵਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਹੱਥ ਵਿਅਸਥਿਤ ਕਰਕੇ, ਤਿਲ, ਜੌ, ਘੀ, ਸਮਿੱਧਾ ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕੂੰਡ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗ ਕੇ ਭਜਨ ਅਤੇ ਪਾਠ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਚੋਟੀ ਦੀ ਆਹਵਾਨ ਵਿਧੀ ਦੱਸਣ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਚਾਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: "ਹੇ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਸਥਾਨ, ਸਾਡੀਆਂ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧੀ ਤੱਤਾਂ ਦਾ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਕਰ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇ, ਪਰਮ ਸ਼ਾਂਤੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।" ਫਿਰ, "ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਭਾਗਵਾਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਹੈਂ; ਚਿਰਕਾਲਿਕ ਬੀਜ, ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ - ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।" "ਤੂੰ ਹੀ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ ਹੈਂ; ਰੁਦ੍ਰ, ਆਦਿਤ੍ਯ ਅਤੇ ਵਸੂਆਂ ਦਾ ਆਧਾਰ - ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ।" "ਤੇਰੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਮਰ ਲੋਕ ਅਤੇ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ।" ਜਦੋਂ ਇੰਝ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਮੰਦਰਾਚਲ ਦੀ ਵੀ ਵੰਨਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਚੈਤਰਰਥ ਅਤੇ ਭਦਰਾਸ਼ਵ ਕਰਕੇ ਇਹ ਪਹਾੜ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। "ਮੰਦਰ, ਤੂੰ ਪ੍ਰਚੰਡ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈਂ, ਜਲਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਦੇ। ਗੰਧਮਾਦਨ, ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਉੱਤੇ ਮੁਕੁਟਮਣੀ ਵਾਂਗ ਸਜਿਆ ਹੈਂ।" "ਤੂੰ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈਂ, ਮੇਰੀ ਕੀਰਤੀ ਅਟੱਲ ਰਹੇ। ਕੇਤੁਮਾਲ, ਤੂੰ ਵਿਭ੍ਰਾਜਾ ਜੰਗਲ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਮੇਰੀ ਵਿੱਧੀ ਕਦੇ ਘਟੇ ਨਾ।" "ਸੁਪਾਰਸ਼ਵ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਤਰੀ ਕੁਰੂਆਂ ਅਤੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਜੰਗਲ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਮੇਰੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਕਦੇ ਘਟੇ ਨਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ, ਸਵੇਰ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਵੈਲੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮੱਧ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਕੰਭ ਪਹਾੜ ਪੰਡਿਤਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਕਰਨੇ ਹਨ। ਚੋਵੀ ਗਾਂਵਾਂ, ਜਾਂ ਦਸ, ਜਾਂ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਸੱਤ-ਅੱਠ ਜਾਂ ਪੰਜ ਵੀ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਕ ਵੀ ਗਾਂ, ਜੇਹੜੀ ਪੀਲੀ ਜਾਂ ਦੁਧਾਰੂ ਹੋਵੇ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਪਹਾੜਾਂ ਲਈ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਸਭ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਹਵਨ ਆਪਣੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਨਾ ਹੋ ਸਕੇ ਤਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਹੁਣ, ਮੈ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸਭ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਫਲ ਸੁਣਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਣ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਭੋਜਨ ਹੀ ਪ੍ਰਾਣ ਹੈ, ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਹੀ ਜੀਵ ਉਪੱਜਦੇ ਹਨ, ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਭਾਗ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਵੀ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਆਪ ਭੋਜਨ ਰੂਪ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਅੰਨ ਪਹਾੜ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਅੰਨ ਦਾ ਪਹਾੜ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੋ ਮਨੁਵੰਤਰੀਆਂ (ਸੌ ਮਨੁਵੰਤਰ) ਤੱਕ ਦੇਵਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਪਸਰਾ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਸਦੇ ਕਰਮ ਮੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉੱਤਮ ਲੂਣ ਪਹਾੜ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਇਸ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸਾਥ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵਧੀਆ ਲੂਣ ਪਹਾੜ ਸੋਲਾਂ ਦ੍ਰੋਣਾਂ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੱਧਮ ਪਹਾੜ ਅੱਧੀ ਮਾਤਰਾ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਚਾਰ ਨਾਲ ਆਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਕੋਲ ਧਨ ਘੱਟ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਇੱਕ ਦ੍ਰੋਣ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜਿੰਨਾ ਬਣ ਸਕੇ, ਬਣਾਵੇ। ਵਿਸ਼ਕੰਭ ਪਹਾੜ ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਵੱਖਰੇ ਬਣਾਉਣੇ ਹਨ। ਵਿਧੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਛਲੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਲਈ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਲਈ ਸੋਨੇ ਦੇ ਨਿਵਾਸ, ਝੀਲਾਂ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਆਦਿ ਵੀ ਬਣਾਉਣੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਵੀ ਜਾਗਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਦਾਨ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਾ: "ਜਿਵੇਂ ਲੂਣ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਮਿਲ ਕੇ ਰਸ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ, ਹੇ ਪਹਾੜ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਲੂਣ ਦੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਰਸ ਅਛੇ ਨਹੀਂ।" "ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਿਵ-ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਿਹਤ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈਂ।" "ਇਸ ਲਈ, ਪਹਾੜ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਲੂਣ ਦਾ ਪਹਾੜ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਯੁੱਗ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।" ਹੁਣ ਮੈਂ ਉੱਤਮ ਗੁੜ ਪਹਾੜ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ ਹੋ ਕੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਸ ਭਾਰ ਨਾਲ, ਮੱਧਮ ਪੰਜ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਘੱਟ ਤਿੰਨ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਧਨ ਘੱਟ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਅੱਧ ਭਾਰ ਨਾਲ ਵੀ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇੰਝ ਹੀ ਆਹਵਾਨ, ਪੂਜਾ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰਤਾ, ਸਹਾਇਕ ਪਹਾੜ, ਝੀਲਾਂ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਦੇਵਤੇ, ਹਵਨ, ਜਾਗਰਣ, ਅਤੇ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਅੰਨ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਾ: "ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਾਰਦਨ ਸਰਬੋਤਮ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਮਵੇਦ, ਯੋਗੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਦੇਵ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਓਮ, ਅਤੇ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਰਵਤੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਰਸਾਂ ਵਿੱਚ ਗੰਨੇ ਦਾ ਰਸ ਸਦਾ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਗੁੜ ਪਹਾੜ ਮੈਨੂੰ ਸਰਵੋਤਮ ਭਾਗ ਦਵੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਦਾਨ, ਜਾਗਰਣ, ਅਤੇ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਸ਼ਟ ਫਲ, ਆਰੋਗਤਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਅਤੇ ਉੱਚਤਮ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।