ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੁਣ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕ ਚੌਕੋਣੀ, ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਉੱਤਰੀ ਢਲਾਨ ਵਾਲੀ, ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਪੰਡਾਲ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਗੋਮੂਤ੍ਰ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਵਿਛਾ ਦੇਣੀ ਹੈ। ਬਿਲਕੁਲ ਵਿਚਕਾਰ ਇਕ ਪਹਾੜ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਆਧਾਰ ਤੇ, ਹੋਰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਇਹ ਪਹਾੜ ਹਜ਼ਾਰ ਮਾਪਾਂ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪੰਜ ਸੌ ਨਾਲ ਮੱਧਮ ਤੇ ਤਿੰਨ ਸੌ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ। ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਚੰਗੇ ਚਾਵਲਾਂ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਤਿੰਨ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੁੱਖ ਲਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੀ ਚੋਟੀ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਲੋਂ ਸਜਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਚਾਰ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਅਤੇ ਆਧਾਰ ਵੀ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪੂਰਬ ਪਾਸੇ ਮੋਤੀਆਂ ਅਤੇ ਹੀਰਿਆਂ ਨਾਲ, ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ ਗਾਰਨੇਟ ਅਤੇ ਲਾਲ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ, ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਪੀਲੇ ਨੀਲੇ ਨਗੀਂਆਂ ਨਾਲ ਅਤੇ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਲਾਪਿਸ ਲਾਜੂਲੀ ਤੇ ਚ੍ਰਿਸੋਬੇਰਿਲ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਚੰਦਨ ਦੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ, ਮੂੰਗਾ, ਬੇਲਾਂ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮੋਤੀ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਮੂਰਤੀਆਂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਰੱਖੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਗੰਨੇ ਦੀਆਂ ਡੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਇਕ ਗੁਫਾ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਘੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਚਾਰੋ ਪਾਸਿਆਂ ਵਹਦੀਆਂ ਹਨ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਬੱਦਲ ਵਰਗੇ ਚਿੱਟੇ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਪੀਲੇ, ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਅਤੇ ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ ਲਾਲ ਤੇ ਘਣੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗੇ ਕਪੜੇ ਵਿਛਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਅੱਠ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਚਾਂਦੀ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੰਗਲ, ਸੁੰਦਰ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਲੇਪਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਪਰੋਂ ਪੰਜ ਰੰਗਾਂ ਦੀ ਛਤਰੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਨ ਮੁਰਝਾਉਣ ਵਾਲੇ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਗਹਿਣੇ ਲਟਕਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਰੂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਸਹਾਇਕ ਪਹਾੜ ਸੁਚੱਜੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਚਾਰੇ ਪਾਸਿਆਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਲੇਪ ਰੱਖਣੇ ਹਨ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਕਈ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ, ਗਹੂੰ ਅਤੇ ਚਮਕਦੇ ਬਾਂਸ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਯਜਨ ਪਾਤਰ, ਘੀ ਵਾਲਾ ਕਟੋਰਾ, ਕਪੜਾ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਜੰਗਲ ਲਗਦੇ ਹਨ। ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਤਿਲਾਚਲ ਪਹਾੜ, ਘਣੇ ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੀਪਲ ਰੁੱਖ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਹੰਸਾਂ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਨਾਲ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਸਾਹਮਣੇ ਦਹੀਂ ਅਤੇ ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਝੀਲ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ, ਮਸੂਰ ਅਤੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਵਟਵ੍ਰਿੱਛ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸ਼ਹਿਦ ਦੇ ਜੰਗਲ, ਚੰਗੇ ਪਾਣੀਆਂ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਛਤਰੀ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਚਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਵੇਦ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਨਰਮ ਸੁਭਾਉ ਅਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਹੱਥ ਦੀ ਵਿਧੀ ਕਰਕੇ, ਤਿਲ, ਜੌ, ਘੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਲੱਕੜੀਆਂ ਅਤੇ ਘਾਹ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕੁੰਡ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗ ਕੇ, ਗੀਤ ਅਤੇ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨੂੰ ਆਮੰਤ੍ਰਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। "ਹੇ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ, ਸਾਡੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਵਿਰੋਧੀ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਕਰ। ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇ, ਉੱਚੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਸਥਾਪਤ ਕਰ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਜਾ। ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸੂਰਜ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਬੀਜ ਹੈਂ; ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਤੂੰ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ ਹੈਂ; ਰੁਦ੍ਰ, ਆਦਿਤਯ ਅਤੇ ਵਸੂਆਂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈਂ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ। ਤੇਰੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਅਮਰਾਂ ਅਤੇ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੀ ਘਾਟ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰਕ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਵੀ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਚੈਤਰਰਥ ਅਤੇ ਭਦਰਸ਼ਵ ਦੇ ਕਾਰਨ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। "ਹੇ ਮੰਦਰ, ਤੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈਂ, ਜਲਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੇ। ਹੇ ਗੰਧਮਾਦਨ, ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦੇ ਮਸਤਕ-ਮਣੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਮਾਣ-ਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਕਰ। ਹੇ ਕੇਤੁਮਾਲਾ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਚਮਕਦਾਰ ਵੈਭਰਜਾ ਜੰਗਲ ਹੈ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀਨ ਹੈਂ, ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਅਟੁੱਟ ਰਹੇ। ਹੇ ਸੁਪਾਰਸ਼ਵਾ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਤਰੀ ਕੁਰੂਆਂ ਅਤੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਜੰਗਲ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਮੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਕਦੇ ਨਾ ਘਟੇ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਸਵੇਰ ਨੂੰ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮੱਧਮ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਕੰਭਾ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੰਡਤਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚੌਵੀ ਕਾਂ, ਜਾਂ ਦਸ, ਜਾਂ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੱਤ, ਅੱਠ ਜਾਂ ਪੰਜ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਜੇ ਕੋਈ ਅਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਕ ਪੀਲੀ ਜਾਂ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰੇ। ਇਹ ਸਭ ਪਹਾੜਾਂ ਲਈ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਹਵਨ ਆਪਣੀ ਮੰਤ੍ਰਾ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਨਾ ਕਰ ਸਕੋ ਤਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੀ ਭੋਜਨ ਕਰੋ। ਹੁਣ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਫਲ ਸੁਣ। ਅਨਾਜ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਅਨਾਜ ਹੀ ਜੀਵਨ ਹੈ। ਅਨਾਜ ਤੋਂ ਜੀਵ ਉਪਜਦੇ ਹਨ, ਦੁਨੀਆਂ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਹੀ ਚਲਦੀ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਭਾਗ ਅਨਾਜ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜਨਾਰਦਨ ਆਪ ਹੀ ਅਨਾਜ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪਹਾੜ, ਅਨਾਜ ਦੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਅਨਾਜ ਦਾ ਪਹਾੜ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੋ ਮਣਵੰਤਰ ਤੱਕ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੁਵਰਨ ਰਥ ਵਿੱਚ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਸਵਰਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਕਰਮ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਚੰਗੇ ਲੂਣ ਦੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਲੂਣ ਦਾ ਪਹਾੜ ਸੋਲਾਂ ਡੋਣਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੱਧਮ ਪਹਾੜ ਅੱਠ ਡੋਣਿਆਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਚਾਰ ਨਾਲ ਛੋਟਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਇਕ ਡੋਣੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜਿੰਨਾ ਬਣ ਸਕੇ, ਬਣਾਵੇ। ਵਿਸ਼ਕੰਭਾ ਪਹਾੜ ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਵੱਖਰੇ ਬਣਾਏ ਜਾਂ। ਵਿਧੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਗੀ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਲਈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਲਈ ਸੋਨੇ ਦਾ ਨਿਵਾਸ, ਝੀਲਾਂ, ਜੰਗਲ-ਰੁੱਖ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ ਬਣਾਉਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਵੀ ਜਾਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਦਾਨ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਸੁਣੋ: "ਜਿਵੇਂ ਸਵਾਦ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਲੂਣ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੈ..." ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹਿਲਾ, ਅਨਾਜ ਅਤੇ ਲੂਣ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਜਾਵਟ, ਪੂਜਾ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਫਲ, ਧਰਮਪੂਰਨ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੂਰੇ ਭਾਵ-ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।