ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਰਾਜਨ, ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਗੋ-ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਮੈਰੂ ਦਾਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਬਾਰੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ। ਪਹਿਲਾਂ, ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿੰਗਾਂ ‘ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਮਕ, ਖੁਰਾਂ ‘ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਰੌਣਕ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੱਕ ਸੁਗੰਧਤ ਪੈਟੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸੁਗੰਧਿਤ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਸੰਵਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਗਾਵਾਂ ਦੇਹੀ, ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ, ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਜਾਦਾ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਉਹ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੋ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਛਾਤੀ ‘ਤੇ, ਸਵਾਹਾ ਜੋ ਅੱਗ ਵਿਚ ਹੈ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਸੂਰਜ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਰੂਪ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਵਾਂਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗਾਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸਵਧਾ, ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਸਵਾਹਾ—ਇਹ ਸਭ ਉਸ ਗਾਂ ਵਿਚ ਹਨ। ਇਹ ਗਾਂ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਆਰਥਿਕ ਵਾਧਾ ਦਿਓ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਗਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਧੀ ਹਰ ਗਾਂ ਲਈ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਦੱਸੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਦਸ ਗਾਂ ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੈਂ, ਰਾਜਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਅਤੇ ਨਾਮ ਦੱਸਾਂਗਾ: ਪਹਿਲੀ ਗਾਂ ਗੁੜ ਵਾਲੀ, ਦੂਜੀ ਘੀ ਵਾਲੀ; ਤੀਜੀ ਤਿਲ ਵਾਲੀ, ਚੌਥੀ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ; ਪੰਜਵੀਂ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ, ਛੇਵੀਂ ਸ਼ਹਦ ਵਾਲੀ; ਸੱਤਵੀਂ ਚੀਨੀ ਵਾਲੀ, ਅੱਠਵੀਂ ਦਹੀਂ ਵਾਲੀ; ਨੌਂਵੀਂ ਰਸ ਵਾਲੀ, ਦਸਵੀਂ ਕੁਦਰਤੀ ਗਾਂ। ਰਸ ਵਾਲੀਆਂ ਲਈ ਮਟਕੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗਾਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਤੋਂ ਬਣੀਆਂ; ਕੁਝ ਲੋਕ ਇੱਥੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਗਾਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਤਾਜ਼ਾ ਮੱਖਣ, ਤੇਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਹ ਵਿਧੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ ਹੈ; ਇਹ ਹੀ ਸਹੀ ਸਮੱਗਰੀਆਂ ਹਨ। ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਉਚਿਤ ਸੱਦੇ ਨਾਲ, ਹਰ ਤਿਉਹਾਰ ਤੇ—ਜਿਵੇਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ—ਇਹ ਗਾਵਾਂ ਦਾਨ ਕਰਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਗੁੜ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਸਬੰਧੀ, ਇਹ ਸਭ ਵਿਧੀਆਂ ਮੈਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ; ਇਹ ਪੂਜਾ ਪੂਰਨ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਵਰਤਾਂ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ੋਕਾ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਵਰਤ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਅੰਗ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਗੁੜ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਇੱਥੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸ਼ੁਭ ਸੰਕਰਾਂਤੀ, ਵਿਸ਼ੁ, ਅਤੇ ਗ੍ਰਹਿ-ਯੋਗ, ਗੁੜ ਅਤੇ ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਭੇਟ, ਗ੍ਰਹਣ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮਿਆਂ ‘ਤੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵਿਸ਼ੋਕਾ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਇਸ ਵਰਤ ਨੂੰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲੋਕ ਵਿਚ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਸਿਹਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਮਰਨ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਵੈਸ਼ਣਵ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਨੌਂ ਹਜ਼ਾਰ ਆਠ ਸੌ ਅਠਾਰਾਂ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ, ਰਾਜਨ, ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ, ਕਲੇਸ਼ ਜਾਂ ਅਸੁਭਾਗ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇਸ ਵਿਸ਼ੋਕਾ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਵਰਤ ਨੂੰ ਨਾਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਨ੍ਰਿਤ੍ਯ ਅਤੇ ਗੀਤਾਂ ਵਿਚ ਸਦਾ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਇਹੀ ਫਲ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅਨੰਤ ਨ੍ਰਿਤ੍ਯ, ਗੀਤ ਅਤੇ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਮੁਰਾ ਅਤੇ ਨਰਕਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਦਾਨ ਦੀ ਸਰਵੋਤਮ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਜੋ ਉੱਚਤਮ ਲੋਕ ਵਿਚ ਅਵਿਨਾਸੀ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਆਦਰਿਤ, ਮੈਂ ਦਸ ਮੈਰੂ ਦਾਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਰਾਜਨ। ਇਹ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਉਹ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਆਦਰਿਤ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣਿਆਂ, ਵੇਦਾਂ, ਯਜਨਾਂ ਅਤੇ ਮੰਦਿਰਾਂ ਵਿਚ ਉਚਾਰਣ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਫਲ ਪਾਠ ਜਾਂ ਕਰਮ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਮੈਰੂ ਦਾਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਪਹਿਲਾ ਅਨਾਜ ਦਾ ਪਹਾੜ, ਦੂਜਾ ਨਮਕ ਦਾ, ਤੀਜਾ ਗੁੜ ਦਾ, ਚੌਥਾ ਸੋਨੇ ਦਾ; ਪੰਜਵਾਂ ਤਿਲ ਦਾ, ਛੇਵਾਂ ਰੂਈ ਦਾ; ਸੱਤਵਾਂ ਘੀ ਦਾ, ਅੱਠਵਾਂ ਰਤਨਾਂ ਦਾ; ਨੌਂਵਾਂ ਚਾਂਦੀ ਦਾ, ਦਸਵਾਂ ਚੀਨੀ ਦਾ—ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਮੈਂ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਸੰਕਰਾਂਤੀ, ਵਿਸ਼ੁ, ਗ੍ਰਹਿ-ਯੋਗ, ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ, ਸ਼ੁਕਲ ਪਖਸ਼ ਦੀ ਤੀਜੀ ਤਾਰੀਖ, ਗ੍ਰਹਣ ਤੇ, ਜਾਂ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਸਮੇਂ, ਵਿਆਹ, ਤਿਉਹਾਰ, ਯਜਨ, ਦਵਾਦਸ਼ੀ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਸ਼ੁਕਲ ਪਖਸ਼ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ, ਜਾਂ ਸ਼ੁਭ ਨਕਸ਼ਤਰ ਤੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ। ਅਨਾਜ ਦੇ ਪਹਾੜ ਆਦਿ, ਕਾਰਤਿਕੀ, ਜੈਸ਼ਠ ਪੁਸ਼ਕਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ, ਮੰਦਿਰ, ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਜਾਂ ਘਰ ਦੇ ਆੰਗਣ ਵਿਚ ਦਾਨ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਚੌਕੋਣੀ, ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਢਲਾਨ, ਸ਼ੁਭ, ਜਾਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਇੱਕ ਮੰਡਪ ਬਣਾਓ। ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਗੋ-ਮੂਤ੍ਰ ਨਾਲ ਲੀਪ ਕੇ, ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਵਿਛਾਓ; ਵਿਚਕਾਰ ਪਹਾੜ ਬਣਾਓ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਪਹਾੜ ਵੀ। ਹਜ਼ਾਰ ਮਣ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਪੰਜ ਸੌ ਨਾਲ ਮਧਯਮ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਸੌ ਨਾਲ ਸਬ ਤੋਂ ਛੋਟਾ। ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਵੱਡੇ ਚਾਵਲਾਂ ਨਾਲ ਬਣਾਓ, ਵਿਚਕਾਰ ਤਿੰਨ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੁੱਖ ਲਗਾਓ; ਚੋਟੀ ‘ਤੇ ਕਪੜਾ ਲਗਾਓ, ਅਤੇ ਮੁਖ ਵੈਦਿਕ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਚਾਰ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਚੋਟੀਆਂ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਅਧਾਰ ਭਾਗ ਵੀ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਬਣਾਓ; ਪੂਰਬ ਪਾਸੇ ਮੋਤੀ ਤੇ ਹੀਰੇ, ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ ਗਾਰਨੇਟ ਤੇ ਲਾਲ, ਪੱਛਮ ਪਾਸੇ ਪੀਲੇ ਨੀਲੇ ਪਥਰ, ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ ਲੈਪੀਸ ਲਾਜੂਲੀ ਤੇ ਚ੍ਰਿਸੋਬੈਰਿਲ; ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਚੰਦਨ, ਮੋਤੀ, ਲਤਾਵਾਂ ਤੇ ਮੋਤੀ ਪਥਰ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਣੂ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇਵੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਣ; ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਗੁਫਾ ਸ਼ੱਕਰ-ਕਾਂਡਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਵੇ, ਘੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵਹ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ। ਪੂਰਬ ਪਾਸੇ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸਫ਼ੈਦ ਕਪੜੇ, ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ ਪੀਲੇ, ਪੱਛਮ ਪਾਸੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ, ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ ਲਾਲ ਤੇ ਘਣੇ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ। ਅੱਠ ਲੋਕਪਾਲ, ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਣ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਣ; ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੰਗਲ, ਸੁੰਦਰ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਲੇਪਾਂ ਨਾਲ। ਉਪਰ ਪੰਜ ਰੰਗਾਂ ਦੀ ਛਤਰੀ, ਨ ਮੁਰਝਣ ਵਾਲੇ ਫੂਲ ਤੇ ਸਫ਼ੈਦ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਵੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਪਹਾੜ, ਮੈਰੂ ਤੇ ਹੋਰ ਪਹਾੜ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਓ। ਇਸ ਵਿਧੀ ਨਾਲ, ਦਾਨੀ ਪਾਪ-ਮੁਕਤ, ਸ਼ੁਭ-ਫਲ, ਅਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।