ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸੰਤ ਨੇ ਵਿਦੀਯਾ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰਧਾ ਨਾਲ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ: "ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਜਿਹੜਾ ਪਾਣੀ ਅਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਰੀਚੀ, ਅਤ੍ਰੀ, ਅੰਗੀਰਸ, ਪੁਲਸਤਿਆ, ਪੁਲਹਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਤੁ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿਣ। ਪ੍ਰਚੇਤਸ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਵਿਤ੍ਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਮਿਲੇ।" ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਧਾਗੇ ਨੂੰ ਉਲਟਾ ਕਰਕੇ, ਸੱਜਾ ਘੁੱਟ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਗਨਿਸ਼ਵਾਤ, ਸੌਮਯ, ਹਵਿਸਮਤ ਅਤੇ ਉਸ਼ਮਪਾ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਬਰਹਿਸ਼ਦ ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਪਿਤਰ ਘੀ ਪੀਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤਿਲ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੇ, ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਫੜ ਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ, ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਪੱਖ ਦੇ ਨਾਨਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ: "ਜੋ ਮੇਰੇ ਸਬੰਧੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਬੰਧੀ ਰਹੇ—" "ਜੋ ਮੇਰੇ ਪਾਸੋਂ ਪਾਣੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਪੂਰੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਪਾਵਣ।" ਫਿਰ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਕਮਲ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਸਲ ਫੁੱਲ, ਤਿਲ, ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਨਾਮ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਅਰਘ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। "ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ—ਹੇ ਸੂਰਜ! ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ।" "ਹੇ ਦਿਵਾਕਰ! ਹੇ ਪ੍ਰਭਾਕਰ! ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗਾਊ ਜਾਂ ਸੋਨੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਅਤੇ ਛੂਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਘਰ ਆ ਕੇ, ਜੋ ਮੂਰਤੀ ਰੱਖੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਾਛੋਂ, ਭੋਜਨ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ। ਇਸ ਵਿਧੀ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਫਲਤਾ ਪਾਈ। ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਕਹਾਣੀ ਆਰੰਭ ਕੀਤੀ: "ਜਿਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੈਤਿਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਆਦਿ ਦੀ ਚਮਕ ਮੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੇ ਸੈਂਕੜੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ; ਜੋ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ ਅਜੈ ਹੈ—ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਭਾਨੁਮਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ, ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਹੈ।" "ਉਹ ਰਾਜਾ ਦੀ ਮੁੱਖ ਰਾਣੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧਕੇ ਪਿਆਰੀ। ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਉਹ ਸ਼੍ਰੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ; ਲੱਖ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਉਸ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ।" "ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਉਹ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੁਟੁੰਬ ਪੁਰੋਹਿਤ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ! ਕਿਹੜੀ ਭਗਤੀ ਜਾਂ ਪੁੰਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੈਨੂੰ ਇੰਨੀ ਅਦਵਿਤੀਯਾ ਪਤਨੀ ਮਿਲੀ? ਤੇ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਉੱਤਮ ਚਮਕ ਕਿਉਂ ਸਦਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ?'" ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਪੂਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ, ਚੌਦਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਉਸ ਨੇ ਲਵਣ ਪਹਾੜ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੁੱਖ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਅਰਪਣ ਕੀਤੇ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਲੀਲਾਵਤੀ ਦੇ ਘਰ ਦਾ ਇੱਕ ਸ਼ੂਦਰ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਾਰੀਗਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੁੱਖ ਅਤੇ ਫੁੱਲ ਬਣਾਏ। ਉਹ ਰੁੱਖ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਕਲਾ ਨਾਲ ਬਣੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਕਾਰੀਗਰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਧਰਮਕਰਮ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਕੋਈ ਦੱਖਣੀ ਨਹੀਂ ਲਈ।" "ਤੇਰੇ ਪਤਨੀ ਨੇ ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੁੱਖ ਅਰਪਣ ਕੀਤੇ, ਅਤੇ ਲੀਲਾਵਤੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਵੀ ਕੀਤੀ। ਦੋਹਾਂ ਨੇ, ਬਿਨਾ ਢੋੰਗ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਧਰਮਕਰਮ ਕੀਤੇ। ਲੀਲਾਵਤੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਵੈਸ਼ਿਆ ਸੀ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਈ। ਉਹ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਾਰੀਗਰ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਗਰੀਬ ਸੀ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ।" "ਉਸ ਨੇ ਵੈਸ਼ਿਆ ਤੋਂ ਕੋਈ ਦੱਖਣੀ ਨਹੀਂ ਲਈ; ਹੁਣ ਉਹ ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੁੱਖ ਅਰਪਣ ਕੀਤੇ, ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਭਾਨੁਮਤੀ ਉਹੀ ਔਰਤ ਸੀ।" "ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਅਜੈ, ਤੰਦਰੁਸਤ, ਸੁਭਾਗ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਤੂੰ ਵੀ, ਰਾਜਨ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਅਨਾਜ ਦੇ ਪਹਾੜ ਆਦਿ ਅਰਪਣ ਕਰ।" ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਜਿਸ ਨੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗਾ ਅਨਾਜ ਆਦਿ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸੰਗਰਾਮ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਆਦਰ ਪਾਇਆ।" "ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਦੇਖਦਾ, ਜਾਂ ਛੂਹਦਾ, ਜਾਂ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ, ਜਾਂ ਮਨ ਲਾਉਂਦਾ—even ਜੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ—ਉਹ ਵੀ ਸਵਰਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਇਹ ਪਾਠ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਹਾੜਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਮੰਦੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਹਾੜ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਾ ਕੀ ਕਹਿਣਾ!" ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਜੋ ਧਨ-ਸਮਰਿੱਥੀ ਤੇ ਨਾਸਵਾਦੀ ਦੋਹਾਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਕੀ ਹੈ?" ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਵਰਤ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਦੇਵ, ਦੈਤ, ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਗੁਪਤ ਹੈ।" "ਸ਼ੁਭ ਵਿਸ਼ੋਕਦਵਾਦਸ਼ੀ ਵਰਤ ਆਸ਼ਵਯੁਜ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਸਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਵਰਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਉੱਤਰ ਜਾਂ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ, ਦੰਦ ਸਾਫ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਸ੍ਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਖਾਣਾ ਖਾਵੇ; ਅਜਿਹੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸੋ ਕੇ ਸਵੇਰੇ ਉਠਦਾ ਹੈ।" "ਉਹ ਸਭ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਅਤੇ ਗਾਊ ਦੇ ਪੰਜ ਉਤਪਾਦਾਂ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਵੇ; ਸਾਫ ਗੁਲਦਸਤਿਆਂ ਅਤੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਸ੍ਰੀ ਦੀ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।" "ਵਿਸ਼ੋਕਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ; ਵਰਦਾ ਦੇ ਪਿੰਡੀਆਂ 'ਤੇ; ਸ੍ਰੀਸ਼ਾ ਦੇ ਗੁਟਨਿਆਂ 'ਤੇ; ਜਲਸ਼ਾਯਿਨ ਦੇ ਤੰਗਾਂ 'ਤੇ।" "ਕੰਦਰਪ ਦੇ ਗੁਪਤ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ; ਮਾਧਵ ਦੇ ਕਮਰ 'ਤੇ; ਦਾਮੋਦਰ ਦੇ ਪੇਟ 'ਤੇ; ਵਿਪੁਲਾ ਦੇ ਪਾਸਿਆਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਧੀ, ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।