ਰਾਜਨ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਸਾਧਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਰਤ ਅਟੁੱਟ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਬਾਰਾਂ ਦੁਵਾਦਸ਼ੀਆਂ ਮਨਾਉਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਗਾਂ ਹੈ, ਮੱਧਮ ਦਰਜੇ 'ਚ ਜ਼ਮੀਨ, ਅਤੇ ਨਿਊਨਤਮ ਰੂਪ 'ਚ ਸੋਨਾ। ਜੇ ਕੁਝ ਵੀ ਹੋਰ ਸੰਭਵ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਸੋਨੇ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਹੀ ਉਚਿਤ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਪਹਿਲਾ ਦਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲਈ, ਦੂਜਾ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਲਈ, ਤੇ ਤੀਜਾ ਰੁਦ੍ਰ ਲਈ ਹੈ। ਇਹ ਤਿੰਨੇ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਦਾਨਾਂ ਵਿਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਉਚਾਰਨ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰੋਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਲਈ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਵਰਤ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਕਿਹਾ ਸੀ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਘਰੇਲੂ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਅੱਧਾ ਪੁੰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸੋਨੇ ਦਾ ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਨਾਲ ਹੀ ਵਸਤ੍ਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰੇ; ਜੋ ਇਹ ਪੁੰਨਯ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਰਤ ਮਹਾਂ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸਕ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇਕਾਗ੍ਰ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਗਾਂ ਅਤੇ ਬਲਦ ਸਮੇਤ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਤਿਲਾਂ ਦੀ ਗਾਂ ਬਣਵਾ ਕੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਆਬਾਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਰੁਦ੍ਰ ਵਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਡਰ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਨੀਲਾ ਕਮਲ, ਚੀਨੀ ਵਾਲਾ ਪਾਤ੍ਰ ਅਤੇ ਬਲਦ, ਰਾਤ ਦੇ ਉਪਵਾਸ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਨੀਲ ਵਰਤ ਹੈ। ਆਢੇ ਮਹੀਨੇ ਆਸ਼ਾੜ ਤੋਂ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਤੇਲ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਭੋਜਨ ਦੇ ਪਾਤ੍ਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਆਬਾਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਆਨੰਦ ਵਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਬਸੰਤ ਵਿੱਚ ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ, ਘੀ ਅਤੇ ਗੰਨੇ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ, ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਪਾਨੀ ਵਾਲਾ ਪਾਤ੍ਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਗੌਰੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ," ਉਹ ਗੌਰੀ ਵਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਭਵਾਨੀ ਲੋਕ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਪੁਸ਼ਯ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ, ਤੇਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਰਾਤ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਦਸ ਅੰਗੁਲ ਲੰਬਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਅਸ਼ੋਕ ਦਾ ਰੁੱਖ ਅਤੇ ਚੀਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵਸਤ੍ਰ ਸਮੇਤ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ," ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਯੁਗ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਾਮ ਵਰਤ ਕਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਆਸ਼ਾੜ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਵਰਤ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਫਲ ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਚਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਪੂਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਘਿਉ ਅਤੇ ਗੁੜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਘੜਾ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੋਨਾ ਦੇਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ਿਵ ਵਰਤ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਹੇਮੰਤ ਅਤੇ ਸ਼ੀਸ਼ਿਰ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲ ਨਹੀਂ ਵਰਤਦਾ, ਅਤੇ ਫਾਲਗੁਣ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੋਨਾ ਦੋ ਵਾਰ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਉੱਚਾ ਆਬਾਸ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੌਮ੍ਯ ਵਰਤ ਹੈ। ਫਾਲਗੁਣ ਤੋਂ ਅਗਲੇ ਤੀਜੇ ਦਿਨ, ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਲੂਣ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ, ਉਹ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਬਿਸਤਰਾ, ਘਰ ਅਤੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਦੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, "ਭਵਾਨੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ" ਕਹਿ ਕੇ ਦਾਨ ਕਰੇ। ਉਹ ਗੌਰੀ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਯੁਗ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੌਭਾਗ੍ਯ ਵਰਤ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਸਾਂਝ ਸਮੇਂ ਮੌਨ ਵਰਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਘਿਉ ਦਾ ਘੜਾ, ਜੋੜੇ ਵਾਲੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਤਿਲ ਅਤੇ ਘੰਟੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਸ੍ਵਤ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਥੋਂ ਵਾਪਸ ਆਉਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰਸ੍ਵਤ ਕਰਮ ਹੈ, ਜੋ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਗਿਆਨ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਲ ਅਤੇ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ਮੀ ਉਸ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਤੇ ਸੋਗ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੰਭੂ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਸਾਲ ਭਰ ਮੁੜ ਗਾਂ ਅਤੇ ਜਲ ਦਾ ਘੜਾ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਆਯੁ ਵਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਏਕਾਗ੍ਰ ਚਿੱਤ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅਸ਼ਵੱਥਾ ਰੁੱਖ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਇਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿ ਕੇ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਰਤ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਦੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨ ਗਾਂ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਰੁੱਖ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਜ੍ਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕੀਰਤੀ ਵਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਅਤੇ ਵੈਭਵ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੰਭੂ ਜਾਂ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਘਿਉ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਕੇ, ਗੋਬਰ, ਅਖੰਡ ਚੌਲ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਚੱਕਰ ਬਣਾਏ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਲ ਅਤੇ ਤਿਲਾਂ ਦੀ ਗਾਂ, ਅਤੇ ਅੱਠ ਅੰਗੁਲ ਲੰਬਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਾਮਾ ਵਰਤ—ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਮ ਵੇਦ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਨੌਵੇਂ ਦਿਨ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸਿੰਘ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੌ ਕਰੋੜ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਅਜੇਤੁ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੀਰ ਵਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਚੈਤਰ ਤੋਂ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਹੱਥ ਭਰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਰਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਮੋਤੀ, ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਦਾਨ ਕਰੇ। ਤਿਲ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਪਾਤ੍ਰ ਵੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਭੂਤਿਜਨਨ ਮਾਨੰਦ ਵਰਤ ਕਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੂਰੇ ਸਾਲ ਤੱਕ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਪੰਚਾਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਕੇ, ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਪੰਜ ਅਮ੍ਰਿਤਾਂ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰੇ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸ਼ੰਖ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਧ੍ਰਿਤੀ ਵਰਤ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਨ, ਇਹ ਸਭ ਵਿਧੀਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨ, ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਆਤਮਿਕ ਅਵਸਥਾ ਤੇ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।