ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਮੁਖ ਵਾਲੀ ਮਹਿਲਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਪਰੋਸਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਿਮਾਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ ਪਰੰਤੂ ਪਾਪੀ ਜਨਮ ਤੋਂ ਸਨ, ਨੇ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਉਪਵਾਸ ਕਰਾਂਗੇ, ਤੇ ਕੱਲ੍ਹ ਖਾਵਾਂਗੇ; ਤੇਰੀ ਸੰਗਤ ਸਾਡੀ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਹੈ।" ਉਹ ਇਹ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸਾਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਦਾ ਲੇਸ਼ ਵੀ ਨਾ ਰਹੇ।" ਉਹ ਰਾਤ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਜਾਗ ਕੇ ਉਪਵਾਸ ਕੀਤਾ। ਸਵੇਰੇ, ਮਹਿਲਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਕ ਵਾਲਾ ਬਿਸਤਰਾ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦਾ ਪਹਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਪਿੰਡ ਦਿੱਤੇ। ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ, ਕਪੜਿਆਂ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਦੋਸਤਾਂ, ਸਾਥੀਆਂ, ਗਰੀਬਾਂ, ਅੰਨ੍ਹਿਆਂ ਅਤੇ ਅਸਹਾਇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਲਾਲਚੀ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਵਾਨਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਲੋਟਸਾਂ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਹੀ ਬਣ ਗਏ। ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਉਪਾਸਨਾ, ਅਸਲਤਾ ਅਤੇ ਅਲੋਭਤਾ ਦੀ ਤਪस्या ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਚਤੁਰਮੁਖ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਵਾਹਨ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ। ਕਲਪ ਭਰ ਦੀ ਅਟਲਤਾ ਤੇ ਧਨ-ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਨਾਲ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਕੇ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਤਮਾ ਉੱਥੇ ਹੀ ਲੁਕ ਗਏ; ਤੇ ਰਾਜਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ, ਫਿਰ ਪੁਸ਼ਪਵਾਹਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਸ ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਤ ਕਦੇ ਟੁੱਟਦਾ ਨਹੀਂ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਬਾਰਾਂ ਦਵਾਦਸ਼ੀਆਂ ਮਨਾਈਆਂ ਜਾਣ। ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਗਾਂ; ਮੱਧਮ, ਜ਼ਮੀਨ; ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ, ਸੋਨਾ। ਘੱਟ ਤੋਂ ਘੱਟ, ਸੋਨਾ ਹੀ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚੰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਪਹਿਲਾ ਦਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲਈ, ਦੂਜਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਲਈ। ਤੀਜਾ ਰੁਦ੍ਰਾ ਲਈ ਹੈ; ਇਹ ਤਿੰਨ ਦਾਨ ਤਿੰਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਇਹ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੇਵਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰੋਆਂ ਦੇ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵਰ੍ਹੇ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਵ੍ਰਤ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਸਵੈ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ, ਮਹਾ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਦੱਸਿਆ ਸੀ: ਇੱਕ ਸਾਲ ਰਾਤ-ਉਪਵਾਸ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਣ ਨਾਲ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦੇਣ ਦੇ ਅੱਧੇ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦਾ ਚੱਕਰ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਕਪੜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਪੁੰਨਯ ਕਰਮ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਮਹਾ ਪਾਪ ਨਸ਼ਕ ਹੈ; ਜੋ ਕੋਈ ਇੱਕ-ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ ਗਾਂ ਤੇ ਬਲਦ ਸਮੇਤ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਤਿਲਾਂ ਦੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਰੁਦ੍ਰ ਵ੍ਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਡਰ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਜੋ ਕੋਈ, ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਨੀਲ ਕਮਲ, ਚੀਨੀ ਦੇ ਭਾਂਡਾ ਤੇ ਬਲਦ, ਰਾਤ-ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਨੀਲ ਵ੍ਰਤ ਹੈ। ਆਸ਼ਾਢ ਤੋਂ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ, ਤੇਲ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਭੋਜਨ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਆਨੰਦ ਵ੍ਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਬਸੰਤ ਵਿੱਚ ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ, ਘੀ ਤੇ ਗੰਨੇ ਤੋਂ ਬਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਪਾਤ੍ਰਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, "ਗੌਰੀ ਮੇਰੇ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ," ਕਹਿ ਕੇ, ਇਹ ਗੌਰੀ ਵ੍ਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਭਵਾਨੀ ਲੋਕ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ, ਪੁਸ਼ਯ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਤੇ, ਤੇਰ੍ਹੀ ਨੂੰ ਰਾਤ-ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਅਸ਼ੋਕ ਦਾ ਦਰਖ਼ਤ (ਦਸ ਉਂਗਲਾਂ ਲੰਬਾ), ਚੀਨੀ ਤੇ ਕਪੜੇ ਸਮੇਤ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ," ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਯੁੱਗ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਾਮ ਵ੍ਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਖ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਆਸ਼ਾਢ ਤੋਂ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਫਲ ਨਾ ਖਾਏ, ਉਹ ਚਾਰ-ਮਾਸ ਵ੍ਰਤ ਪੂਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ ਘੀ ਤੇ ਗੁੜ ਦਾ ਭਾਂਡਾ ਦਾਨ ਕਰੇ; ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਸੋਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਵੇ। ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸ਼ਿਵ ਵ੍ਰਤ ਹੈ। ਜੋ ਹੇਮੰਤ ਤੇ ਸ਼ੀਸ਼ਿਰ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਾਂ ਤੋਂ ਬਚਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਾਲਗੁਨ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੋਨਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦੇ ਦੋ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉੱਚਤਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸੌਮ੍ਯ ਵ੍ਰਤ ਹੈ। ਜੋ ਫਾਲਗੁਨ ਤੋਂ, ਤੀਜੀ ਨੂੰ, ਨਮਕ ਤੋਂ ਬਚਦਾ ਹੈ, ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਬਿਸਤਰਾ ਤੇ ਘਰ (ਭਾਂਡਿਆਂ ਸਮੇਤ) ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋੜੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, "ਭਵਾਨੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ," ਕਹਿ ਕੇ। ਉਹ ਗੌਰੀ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਯੁੱਗ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸੌਭਾਗ੍ਯ ਵ੍ਰਤ ਹੈ। ਜੋ, ਸਾਂਝ-ਸਵੇਰੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਕੇ, ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਘੀ ਦਾ ਭਾਂਡਾ, ਜੋੜੀ ਕਪੜੇ, ਤਿਲ ਤੇ ਘੰਟੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਰਸਵਤ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੁੜ ਆਉਣ ਲਈ ਔਖਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਰਸਵਤ ਕਰਮ ਹੈ, ਜੋ ਰੂਪਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਪੰਜਵੀਂ ਨੂੰ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਲ ਤੇ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨਾਲ ਰਹੇਗੀ। ਇਹ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵ੍ਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਤੇ ਕਲੇਸ਼ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸ਼ੰਭੂ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨ 'ਤੇ, ਸਾਲ ਭਰ, ਫਿਰ ਗਾਂ ਤੇ ਜਲ-ਪਾਤ੍ਰਾ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਆਯੁ-ਵ੍ਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਇਛਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਕਾਗ੍ਰ ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ, ਅਸ਼ਵਥਾ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ। ਇੱਕ ਸਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਰੋਜ਼ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਵੈਰ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ; ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋੜੀ ਤੇ ਤਿੰਨ ਗਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵ੍ਰਤਾਂ, ਦਾਨ ਤੇ ਉਪਾਸਨਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ, ਦੇਵਲੋਕ ਤੇ ਵਧੀਆ ਜੀਵਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।