ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਇੱਥੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲਾਲਚ ਦੇ ਵਸ਼ ਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਲਾਲਚ ਦੇ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਝੁਕੇ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੁਗਮ ਰਾਹੀਂ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ। ਜੋ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਬੜੀ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਮਨੋਹਰ ਹੈ, ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਕਥਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਦੱਸੋ।" ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੱਧ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਭੋਜਨ ਦੇ ਫਲ ਅਤੇ ਸੰਯਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਤਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਕਿਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪੈਰ ਰੱਖਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ?" ਇਸ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਪੁਲਸਤਯ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪੁਰਾਣੇ ਰਥੰਤਰ ਕਲਪ ਵਿੱਚ ਪੁਸ਼ਪਵਾਹਨ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਚੌਂਹ-ਮੁਖੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉਹ ਜਿਥੇ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਮਨ ਅਨੁਸਾਰ ਸੱਤਾਂ ਦੀਪਾਂ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦਾ ਸੀ। ਕਲਪ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੀਪ ਉਥਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝਾ ਸੀ। ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੀਪ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦਾਨਵ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁਸ਼ਪਵਾਹਨ ਆਖਦੇ ਸਨ। ਜੋ ਰਾਜਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਬਰਕਤ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਰਾਣੀ ਲਾਵਣ੍ਯਵਤੀ ਹੋਈ, ਜਿਸਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕ ਆਦਰ ਦਿੰਦੇ ਸਨ; ਉਹ ਭਵਾਨੀ ਵਾਂਗ ਭਵਦੇਵ ਲਈ ਪਿਆਰੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਧਰਮਾਤਮਾ ਤੇ ਤੀਰ ਅੰਦਾਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸਨ। ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਉਸ ਨੇ ਆਏ ਹੋਏ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਅਡੋਲ ਸ਼੍ਰੀ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦੋਵੇਂ ਆਦਰਦੇ ਹਨ? ਕਿਵੇਂ ਮੇਰੀ ਰਾਣੀ ਕਮਲਜਾ (ਲਕਸ਼ਮੀ) ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈ?" ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਮਲ-ਨੁਮਾ ਵਾਹਨ ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦਿੱਤਾ। ਭਾਵੇਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕਰੋੜਾਂ ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਭੀੜ ਨਾਲ ਆ ਜਾਣ, ਪਰ ਇਸ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਡਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਨਾ ਹੀ ਤਾਰਿਆਂ ਜਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨੂੰ। ਤਾਂ ਫਿਰ, ਦੂਜੇ ਜਨਮ, ਧਰਮ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਕੀ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ?" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਚੇਤਸ, ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ, ਚਾਹੇ ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਜਾਂ ਮੇਰੀ ਪਵਿੱਤਰ ਪਤਨੀ ਕਰਕੇ।" ਤਦ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸੁਣੋ, ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਕਾਰਨ ਤੇ ਕਹਾਣੀ।" "ਤੁਾਡਾ ਜਨਮ ਇੱਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੇ ਘਰ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਉੱਤਮ ਨਸੀਤ ਹੋਏ, ਪਰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੀਰ ਦੁਬਾਰਾ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਗੰਦੀ ਗੰਧ ਸੀ, ਨਖ ਤੇ ਗਹਣੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸਧਾਰਨ ਸੀ। ਤੁਹਾਡੇ ਨਾ ਕੋਈ ਦੋਸਤ, ਨਾ ਪੁੱਤਰ, ਨਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਨਾ ਭੈਣ, ਨਾ ਮਾਂ ਸੀ—ਸਭ ਸ਼ਾਪਿਤ ਸਨ। ਫਿਰ ਵੀ, ਇਹ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲ ਆ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਆਦਰਯੋਗ ਬਣ ਗਈ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਭਿਆਨਕ ਸੁੱਕਾ ਪਿਆ। ਭੁੱਖ ਕਾਰਨ ਤੁਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਫਲ ਜਾਂ ਖਾਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਨਾ ਲੱਭ ਸਕੇ। ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਝੀਲ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਚਿਕੜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਥੋਂ ਕਈ ਕਮਲ ਲੈ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਵੈਦਿਸ਼ਾ ਨਗਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕਮਲ ਵੇਚਣ ਲਈ ਘੁੰਮੇ, ਪਰ ਕੋਈ ਖਰੀਦਦਾਰ ਨਾ ਮਿਲਿਆ। ਥੱਕ ਕੇ ਅਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਘਰ ਦੇ ਆੰਗਣ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਏ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਥੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਭ ਧੁਨੀਆਂ ਪਈਆਂ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਧੁਨੀਆਂ ਆ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਥੇ, ਗੋਲ ਚੌਕ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦੇਖੀ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਨਾਚਣ ਵਾਲੀ ਅੰਗਵਤੀ ਨਾਂ ਦੀ ਵੈਸ਼ਿਆ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ Lavaṇācala ਚਲੀ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਸਜਾਵਟ ਵਾਲਾ ਪਲੰਗ ਚੜ੍ਹਾਇਆ। ਹ੍ਰਸ਼ੀਕੇਸ਼ (ਵਿਸ਼ਨੂ) ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ (ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਜੋੜਾ) ਨੇ ਇਹ ਦੇਖਿਆ ਤੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਕਮਲਾਂ ਦਾ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਵਧੀਆ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ ਜਾਵੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਜਾਗ ਪਈ। ਫਿਰ ਉਹ Lavaṇācala ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਹਰ ਥਾਂ ਪਲੰਗ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ। ਅੰਗਵਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਸੌ ਮਾਪ ਅਨਾਜ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਤਿੰਨ ਚਮਕਦਾਰ ਧਾਤੂਆਂ ਦੇ ਪਾਤਰੇ ਦੇਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਜੋੜੇ ਨੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਲਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਤੇ ਸੰਤੋਖ ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹੇ। ਮੁੜ, ਅੰਗਵਤੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਚਾਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਲਿਆ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਭੋਜਨ ਲਓ।" ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੀ ਇਹ ਮਨਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, "ਅਸੀਂ ਕੱਲ੍ਹ ਖਾਵਾਂਗੇ, ਅੱਜ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਉਪਵਾਸ ਕਰੀਏ, ਜੋ ਸ਼ੁਭਤਾ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।" ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਅਸੀਂ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਬੜੇ ਪਾਪੀ ਹਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ ਹਾਂ; ਤੇਰੇ ਸੰਪਰਕ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਦਾ ਇੱਕ ਰੇਸ਼ਾ ਵੀ ਨਾ ਰਹੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਰਾਤ ਭਰ ਜਾਗਦੇ ਰਹੇ। ਸਵੇਰੇ, ਅੰਗਵਤੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਕ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪਲੰਗ ਦਿੱਤਾ। ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪਿੰਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਪਿੰਡ, ਗਊਆਂ, ਸੋਨੇ, ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਗਹਣੇ ਵੀ ਦਿੱਤੇ। ਦੋਸਤਾਂ, ਸਾਥੀਆਂ, ਗਰੀਬਾਂ, ਅੰਨ੍ਹਿਆਂ ਤੇ ਨਿਰਧਨਾਂ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਲਾਲਚੀ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇ ਕੇ ਵਿਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਆਪ ਬਣ ਗਿਆ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ। ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ, ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਅਲੋਭ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਚੌਂਹ-ਮੁਖੀ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਵਾਹਨ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਦਾ ਆਸ਼ਰਾ ਲੈ। ਕਲਪ ਭਰ ਦੀ ਅਡੋਲਤਾ ਅਤੇ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਵਰਤ ਦੀ ਰਿਚਨਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾਵੇਂਗਾ। ਇਹ ਸਭ ਆਖ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਉਥੇ ਹੀ ਅੰਤਧਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਮੁੜ ਪੁਸ਼ਪਵਾਹਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।