ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਪੁਰਾਣਕਾਲ ਦੀ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਚੰਦ ਸਾਧੂਆਂ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧਰਮ-ਪ੍ਰਤੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਅਤੇ ਰੁਚੀਆਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਕੁਝ ਵਿਅਕਤੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਮਲ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਚੋਰੀ ਕੀਤੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਹ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਧਰਮਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹੋਣ। ਸ਼ੁਨਹਸਖਾ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੇਹੜਾ ਕਮਲ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਚੋਰੀ ਕਰੇ, ਉਹ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਅਧਿਆਇ ਕਰੇ ਅਤੇ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਥ ਹੋ ਕੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰੇ। ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸਦਾ ਸਚ ਬੋਲਣਾ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਯਜਨ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਜੇਹੜਾ ਕਮਲ ਦੀਆਂ ਡੰਡੀਆਂ ਦੀ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਅਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਸਾਧੂਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਦੂਜਾ-ਜਨਮੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸਪਤ ਹੈ, ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ। ਸ਼ੁਨਹਸਖਾ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕਮਲ ਦੀਆਂ ਡੰਡੀਆਂ ਚੋਰੀ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ।" ਸ਼ੁਨਹਸਖਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹਾਂ, ਮੈਂ ਇਹ ਡੰਡੀਆਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਛੁਪਾਈਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਦੂਜਾ-ਜਨਮੀ।" ਫਿਰ, ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਸ਼ੁਨਹਸਖਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਛਾਣ ਵਾਸਵਾ ਵਜੋਂ ਕਰਵਾਈ ਅਤੇ ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਅਧਿਆਤਮਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਅਲੋਭਤਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਧੂਆਂ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ੀ ਵਾਹਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਣ ਲਈ ਕਿਹਾ, "ਆਓ, ਚਲੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਸਥਾਨ ਨੂੰ।" ਵੱਡੇ ਸਾਧੂਆਂ, ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ, ਪੁਰੰਦਰ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੁਰੰਦਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਪੁਰਸ਼ਕਰ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਉਹ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਚਾਹਿਆ ਹੋਇਆ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਉਹ ਵ੍ਰਤ ਦਾ ਪੂਰਾ ਫਲ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਕਦੇ ਬਿਪਤਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਵਿਰਿੰਚੀ ਦੇ ਅਸਥਾਨ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਲਈ ਉਥੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਫਿਰ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਥੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੋਭ-ਲਾਲਚ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਲੋਭ ਦੇ ਵਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਏ ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੇ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਾਣੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਮਨੋਹਰ ਹੈ, ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ। ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਸਾਧੂਆਂ ਨੇ ਮੱਧ ਖੇਤਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਭੋਜਨ ਦੇ ਫਲ ਅਤੇ ਸੰਯਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। "ਜਿੱਥੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪੈਰ ਰੱਖਿਆ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਸਾਧੂ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨਵੇਂ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ—ਇਹ ਵੀ ਦੱਸੋ।" ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪੁਰਾਣੇ ਰਥੰਤਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਪੁਸ਼ਪਵਾਹਨ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ।" ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤਪ ਨਾਲ ਚਤੁਰਮੁਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਸੁਨਹਿਰੀ ਕਮਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੇ ਉਥੇ ਲੈ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਮਨ-ਮਰਜ਼ੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ। ਯੁੱਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਟਾਪੂ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਾਸੀਆਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝਾ ਸੀ। ਜਨਤਾ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪੁਸ਼ਕਰ ਟਾਪੂ ਪਿਆ। ਉਹ ਵਾਹਨ, ਕਮਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁਸ਼ਪਵਾਹਨ ਕਿਹਾ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਉਸਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਕਮਲ 'ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਰਾਣੀ ਲਾਵਣਯਵਤੀ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਹੋਈ, ਜੋ ਭਵ ਦੇ ਲਈ ਪਾਰਵਤੀ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਸਾਰੇ ਧਰਮਕਰਮੀ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਦੇ ਤੀਰੰਦੇ; ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਸਾਧੂ, ਜੋ ਆਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਪੂਜਨਯੋਗ ਸੀ, ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਅਟੱਲ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਕਿਵੇਂ ਆਈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਾਨਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ? ਕਿਵੇਂ ਰਾਣੀ, ਕਮਲਜਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ?" "ਮੇਰੀ ਨਿਮਰ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਮਲ-ਘਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਸਾਧੂ; ਜੇਕਰ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਰਾਜੇ ਵੀ ਇਸ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਣ, ਮੰਤਰੀਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹجوم ਨਾਲ—" "ਇਸ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣੀ ਜਾ ਸਕਦੀ, ਨਾ ਤਾਰੇ ਜਾਂ ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਕਰਣਾਂ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੀਆਂ; ਇਸ ਲਈ, ਦੂਜੇ ਜਨਮ, ਧਰਮ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਜੋ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਚੇਤਸ, ਇਹ ਸਭ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਚਾਹੇ ਮੇਰੇ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਜਾਂ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਵੱਲੋਂ; ਤਕਦੀਰ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਕਾਰਨ ਅਤੇ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੋ।'" "ਤੁਹਾਡਾ ਜਨਮ ਇੱਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੇ ਘਰ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਪਾਪ ਕਰਦੇ, ਸਖਤ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੇ। ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੀਰ ਮੁੜ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਮੰਦ ਸੁਭਾਅ, ਨਖ, ਤੇ ਗਹਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ।" "ਕੋਈ ਦੋਸਤ, ਪੁੱਤਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਭੈਣ ਜਾਂ ਮਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਭ ਸ਼ਾਪਤ ਹੋਏ; ਫਿਰ ਵੀ, ਇਹ ਧਰਤੀ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਇੱਛਤ ਹੋਈ।" "ਇੱਕ ਵਾਰ ਭਿਆਨਕ ਅਕਾਲ ਆਇਆ, ਤੇ ਭੁੱਖ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਜੰਗਲੀ ਫਲ ਜਾਂ ਖਾਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕੇ।" "ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ, ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਝੀਲ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਿ ਚੀਕੜ ਨਾਲ ਰੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਉਥੋਂ ਕਈ ਕਮਲ ਲੈ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਵੈਦਿਸ਼ਾ ਨਗਰ ਗਏ।" "ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੀਮਤ ਲੈਣ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਕੋਈ ਖਰੀਦਦਾਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ; ਥਕ ਕੇ ਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬਚਿਆ।" "ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਘਰ ਦੇ ਆੰਗਣ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਏ; ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉਥੇ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ੁਭ ਧੁਨੀਆਂ ਸੁਣੀਆਂ।" "ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਧੁਨੀਆਂ ਆ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਉਥੇ, ਗੋਲ ਚੌਕ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਵੇਖੀ।" "ਅੰਗਵਤੀ ਨਾਮ ਦੀ ਨਚਣੀ, ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਬਾਰਵੇਂ ਦਿਨ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ; ਵ੍ਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਲਾਵਣਾਚਲ ਗਈ।" "ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਸਿੰਗਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਬਿਸਤਰਾ ਦਿੱਤਾ; ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ਾ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ, ਬੜੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ।" "ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਕਮਲਾਂ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਵਧੀਆ ਹੈ।'" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਨੋਂ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਜਾਗੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ; ਉਸ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਲਾਵਣਾਚਲ 'ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।" "ਬਿਸਤਰਾ ਹਰ ਥਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਅੰਗਵਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਸੌ ਮਾਪ ਅਨਾਜ ਦਿੱਤਾ।" "ਫਿਰ, ਤਿੰਨ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ਼ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਪਤਰੇ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਦੇਣ ਲਈ ਆਦੇਸ਼ ਹੋਇਆ; ਪਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਸੰਯਮ ਕਰਕੇ, ਨਹੀਂ ਲਏ।" "ਮੁੜ, ਅੰਗਵਤੀ ਨੇ ਚਾਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਲਿਆ, ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਭੋਜਨ ਖਾਓ,' ਹੇ ਰਾਜਾ।" ਇਹ ਕਹਾਣੀ, ਧਰਮ, ਤਪ, ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਵਿਰਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅਨੋਖੇ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਬੜੀ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਗੁੰਝਲਦਾਰਤਾ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ।