ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੰਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਧਾਤਾਂ ਵਿਚ ਸੋਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਉਹ ਗਿਆਨ ਪੜ੍ਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ, ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਦਾ ਨਿਚੋੜ ਸੁਨਹਸ਼ਾਖਾ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਟਿਕ ਗਏ। ਝੀਲ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਸੀ, ਕਮਲਾਂ ਅਤੇ ਕੁਮੁਦਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ। ਉਹ ਓਥੇ ਉਤਰੇ ਅਤੇ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਡੰਡੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰ ਕੇ ਗੱਠੇ ਬਣਾਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਗੱਠੇ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਰੱਖੇ ਅਤੇ ਨੈੱਕ ਜਲ-ਕਰਮ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਕਮਲਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਗਾਇਬ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲੇ: “ਸਾਡੇ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸਨੇ, ਜੋ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਅਤੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਕਮਲ-ਜੜ੍ਹਾਂ ਚੋਰੀ ਕਰ ਲਈਆਂ?” ਹੁਣ ਉਹ ਆਪਸ ਵਿਚ ਸ਼ੱਕ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ। ਸਭ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਅਸੀਂ ਸੱਤਿਆਣੀ ਲਵਾਂਗੇ। ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਿਸਨੇ ਕਮਲ-ਜੜ੍ਹਾਂ ਚੋਰੀ ਕੀਤੀਆਂ, ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਆਪਣੀ ਸਭ ਕੁਝ ਗਵਾ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ-ਘਾਤੀ ਬਣ ਜਾਵੇ। ਜਿਸਨੇ ਚੋਰੀ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਝੂਠਾ ਗਵਾਹ ਬਣੇ, ਕਪਟ ਨਾਲ ਧਰਮ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ। ਜਿਸਨੇ ਚੋਰੀ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਮੀਹ ਤੇ ਮਾਸ ਖਾਵੇ, ਸਦਾ ਝੂਠ ਬੋਲੈ ਅਤੇ ਵਿਅਸਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹੇ। ਜਿਸਨੇ ਚੋਰੀ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਮੁੱਲ ਲੈ ਕੇ ਕਰਾਏ।” ਫਿਰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਿਸਨੇ ਚੋਰੀ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਅਣਚਾਹੀ ਮਿਲਾਪ ਕਰੇ ਅਤੇ ਖ਼ਿਆਲਾਂ ਵਿਚ ਖੋਇਆ ਰਹੇ। ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਘਰੋਂ ਮਹਿਮਾਨ ਵਜੋਂ ਖਾਣਾ ਖਾਏ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੀਚ ਜਾਤ ਦੀ ਇਸਤਰੀ ਦਾ ਪਤੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਇਕਲੇ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਇਕ ਕੁਆਂ ਵਾਲਾ ਵੱਸੇ।” ਭਰਦਵਾਜ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਿਸਨੇ ਚੋਰੀ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਸਭ ਨਾਲ ਨਿਰਦਈ ਹੋਵੇ, ਸੁਖ ਵੇਲੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰੇ, ਈਰਖਾ ਕਰੇ, ਚੁਗਲਖੋਰੀ ਕਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਰੇ ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਉਸ ਨਾਲ ਹੋਵੇ।” ਗੌਤਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਿਸਨੇ ਚੋਰੀ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਰਸਾਂ ਨੂੰ ਵੇਚੇ, ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਘਟੀਆ ਭੋਜਨ ਦੇਵੇ, ਸਦਾ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਪਕਾਏ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਖਾਏ, ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਵਡਿਆਈ ਮਾਰੇ, ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖੇ।” ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਿਸਨੇ ਚੋਰੀ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਸਦਾ ਕਾਮ ਵਾਸਨਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹੇ, ਦਿਨ ਵਿਚ ਮਿਲਾਪ ਕਰੇ, ਪਾਪੀ ਰਹੇ, ਚੁਗਲਖੋਰੀ ਕਰੇ, ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਨਾਫਰਮਾਨੀ ਕਰੇ।” ਜਮਦਗਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਿਸਨੇ ਚੋਰੀ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਜਨਮ-ਜਨਮ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਗੁਲਾਮੀ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪੁੰਨਿਆਂ ਤੋਂ ਵੰਞਿਆ ਰਹੇ।” ਸੁਨਹਸ਼ਾਖਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਿਸਨੇ ਚੋਰੀ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹੇ, ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਵਿਚ ਰਹੇ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰੇ, ਸਦਾ ਸੱਚ ਬੋਲੇ, ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਹਵਨ ਦੇਵੇ, ਯਜਨਾ ਕਰੇ। ਜਿਸਨੇ ਕਮਲ-ਡੰਡੀਆਂ ਚੋਰੀ ਕੀਤੀਆਂ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਵੇ।” ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੱਤਿਆਣੀ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਹੈ।” ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੁਨਹਸ਼ਾਖਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕਮਲ-ਡੰਡੀਆਂ ਚੋਰੀ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ।” ਸੁਨਹਸ਼ਾਖਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਇਹ ਡੰਡੀਆਂ ਲੁਕਾ ਲਈਆਂ ਸਨ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ। ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਵਾਸਵ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਜਾਣੋ। ਹੇ ਉੱਤਮ ਰਿਸ਼ਿਓ, ਤੁਸੀਂ ਲੋਭ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਲੋਕ ਜਿੱਤ ਲਏ ਹੋ।” ਫਿਰ ਸੁਨਹਸ਼ਾਖਾ, ਜੋ ਵਾਸਵ (ਇੰਦਰ) ਸੀ, ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਚਲੋ, ਸਵਰਗ-ਵਿਮਾਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹੋ, ਅਸੀਂ ਦੇਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚੱਲੀਏ।” ਇਹ ਸਮਝ ਆਉਣ ਤੇ, ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਪੁਰੰਦਰ (ਇੰਦਰ) ਕੋਲ ਗਏ। ਉਹ ਪੁਰੰਦਰ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਜੋ ਇਥੇ ਆ ਕੇ, ਮੱਧ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਤ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਉਹ ਉਸ ਵ੍ਰਤ ਦਾ ਪੂਰਾ ਫਲ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਵਿਘਨ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਵਿਰਿੰਚੀ ਦੇ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਜਿਤਨਾ ਸਮਾਂ ਓਥੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।” ਫਿਰ ਪੁਲੱਸਤਿਆ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਇੱਥੇ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੋਭ ਨੇ ਆਜ਼ਮਾਇਆ, ਪਰ ਉਹ ਕਦੇ ਲੋਭੀ ਨਹੀਂ ਹੋਏ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਗਏ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਰੋਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।” ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਕਥਾ ਅਚੰਭਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਤੇ ਆਨੰਦਦਾਇਕ ਹੈ, ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸੋ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਵਾਪਰੀ ਸੀ। ਮੱਧ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਭੋਜਨ ਦੇ ਫਲ ਅਤੇ ਸਯਮ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਅਤੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ਿ, ਜਿੱਥੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪੈਰ ਰੱਖਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਕਿੱਥੋਂ ਹੋਈ—ਇਹ ਸਭ ਮੈਨੂੰ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸੋ।” ਪੁਲੱਸਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਪੁਰਾਣੇ ਰਥੰਤਰਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਪੁਸ਼ਪਵਾਹਨ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਚਤੁਰਮੁਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਥੇ ਮਰਜ਼ੀ ਲੈ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਦਾ ਸੱਤੀਂ ਜਜ਼ੀਰਿਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਘੁੰਮਦਾ ਸੀ। ਯੁਗ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਜਜ਼ੀਰਾ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਾਸੀਆਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝਾ ਸੀ। ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਪੁਸ਼ਕਰ ਜਜ਼ੀਰਾ ਆਖਿਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਕਮਲ-ਰੂਪ ਵਾਹਨ ਉਸਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੈਤ ਆਖਦੇ ਸਨ ਕਿ ਇਹ ਪੁਸ਼ਪਵਾਹਨ ਹੈ। ਜੋ ਰਾਜਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਕਮਲ ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਕੋਈ ਤੁਲ ਨਹੀਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਥਾ ਪਵਿੱਤਰ, ਅਚੰਭਿਤ ਅਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸਕ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।