ਇੱਕ ਵਾਰ, ਪੁਰਾਣਕਾਲ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਜੀਵਨ ਲਈ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਸੀ—ਉਹ ਦਾਨੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਜਾਗਦਾ, ਲਾਪਰਵਾਹ ਜਾਂ ਅਕਸਮਾਤ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ—even ਭਾਵਨਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ—ਜੇ ਉਹ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਦੀ ਗੁਣ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਭਾਗੀਦਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਸੰਯਮ, ਆਤਮ-ਨਿਯੰਤਰਣ ਅਤੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਸੰਯਮ ਹੀ ਸਦਾ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ। ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਚਮਕ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੰਯਮ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਸੰਯਮ ਰਾਹੀਂ ਵਿਅਕਤੀ ਬੁਰਾਈ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਤਬ—ਸੰਯਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਸੰਯਮ ਦੀ ਫਲ, ਤਪ, ਯਜ, ਅਤੇ ਦਾਨ—all ਸੰਯਮ ਤੋਂ ਉਪਜਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਸੰਯਮ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਜੰਗਲ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਜਾਂ ਜੇ ਕੋਈ ਸੰਯਮ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਸ਼ਰਮ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਸੰਯਮ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਥਾਂ ਵੱਡਾ ਤੀਰਥ, ਵੱਡਾ ਜੰਗਲ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਸੰਯਮ ਨਾਲ, ਸਿੱਧਾ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਆਸ਼ਰਮ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਜੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਾਸਨਾ ਹੈ, ਤਾ ਭੁੱਲਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਰ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਪੰਜ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਕਰਨਾ ਹੀ ਤਪ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਵਾਸਨਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਬਿਨਾ ਰਾਗ-ਦਵੈਸ਼ ਦੇ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਘਰ ਹੀ ਤਪ ਦਾ ਜੰਗਲ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਧਰਮ ਨਾਲ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਸੰਤੁਸ਼ਟ, ਘਰ ਨਾਲ ਜੁੜੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਸੰਯਮ ਵਾਲੇ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਘਰ ਵਿਚ ਹੀ ਧਰਮ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ਬਦ-ਵਿਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਹੈ, ਜਾਂ ਜਾਤੀ-ਭੇਦ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੈ, ਜਾਂ ਭੋਜਨ-ਵਸਤ੍ਰ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਸੰਸਾਰੀ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਵਿੱਚ—ਉਸ ਲਈ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ। ਮੁਕਤੀ ਉਸ ਲਈ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਇਕੱਲਾ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦਾ, ਪੱਕਾ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਦਾ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਰਸ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ, ਮਨ ਨੂੰ ਆਤਮ-ਅਭਿਆਸ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਲੈਂਦਾ, ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਹਿੰਸਾ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਰਹਿੰਦਾ। ਸੰਯਮ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸੌਂਦਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾਗਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵੱਲ ਇੱਕਸਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜਾਗਦਾ ਹੈ। ਵਿਅਕਤੀ ਘੋੜੇ, ਰਥ ਜਾਂ ਹਾਥੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਚਲਦਾ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਕਰ ਲੈਂਦਾ, ਤਾਂ ਵੱਡੀ ਰਾਹ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੁਰਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਉਕਸਾਏ ਸੱਪ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਜਾਂ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਅਕਤੀ ਨਹੀਂ ਬਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਇੱਥੇ ਵੀ, ਜੇ ਆਤਮ-ਸੰਯਮ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ। ਲੋਕ ਯਮ ਨੂੰ 'ਸੰਯਮ' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਆਤਮ-ਸੰਯਮ ਹੀ ਸੰਯਮ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸੰਯਮ ਹੈ। ਲੋਕ ਯਮ ਨੂੰ 'ਸੰਯਮ' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਵਿਅਰਥ ਡਰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਕਰ ਲੈਂਦਾ, ਤਾਂ ਯਮ ਉਸ ਦਾ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮਾਸ-ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਬਿਨਾ ਸੰਯਮ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਸਦਾ ਡਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਕਰਨ ਲਈ, ਸਵਯੰਭੂ ਨੇ ਸਜ਼ਾ ਬਣਾਈ। ਸਜ਼ਾ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਬੁਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਜ਼ਾ ਵਧੀਕ ਹੈ। ਸਜ਼ਾ ਕਾਲੀ, ਜਵਾਨ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਡਰ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ; ਸਜ਼ਾ ਹੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਆਸ਼੍ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਆਤਮ-ਸੰਯਮ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਵ੍ਰਤ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਚਿੰਨ੍ਹ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਆਤਮ-ਸੰਯਮੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੰਜੂਸੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਨਰਮ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ, ਇਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ, ਤੇ ਨਿੰਦਿਆ ਤੋਂ ਰਹਿਤ—ਇਹ ਚੇਨ੍ਹ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਛੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ, ਆਤਮ-ਸੰਯਮ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵਰਨਿਆ ਹੈ। ਧਰਮ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਇਆ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸਵਰਗ ਵੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਨਿੰਦਿਆ ਹੋਣ 'ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਣ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਜੋ ਸੁਖ-ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਇੱਕਸਾਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸ਼ਾਂਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸੌਂਦਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾਗਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਨਿੰਦਕ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਿੰਦਿਆ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਕਦੇ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਆਪਣੀ ਡਿਊਟੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਡਿਊਟੀ ਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਗਲਤੀ ਲਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਲਾਉਂਦਾ—ਚਾਹੇ ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਕਮੀ ਹੋਵੇ, ਕਰਮਾਂ ਦੀ, ਜਨਮ ਦੀ ਜਾਂ ਹੋਰ। ਆਤਮ-ਸੰਯਮ ਸਭ ਖਾਮੀਆਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਪੜਾ ਖੋਟੇ ਅੰਗ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਤਮ-ਸੰਯਮ ਦੀ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਅਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਮੂਲ ਆਤਮ-ਸੰਯਮ ਹੈ; ਆਤਮ-ਸੰਯਮ ਹੀ ਸਦਾ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਆਤਮ-ਸੰਯਮ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਤਰਾਜੂ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਤੋਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੱਕਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਧਨ ਨਾਲ ਮਗਨ ਨਹੀਂ। ਸਭ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਆਤਮ-ਸੰਯਮ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸ਼ਰਨ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮੇ ਵਿਅਕਤੀ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅਸਲ ਅਰਥ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਆਤਮ-ਸੰਯਮ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਇਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਵੇਦ, ਭਾਵੇਂ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਸਮੇਤ ਪੜ੍ਹੇ ਹੋਣ, ਆਤਮ-ਸੰਯਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸ਼ੁੱਧ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਸਾਂਖਿਆ, ਯੋਗ, ਪਰਿਵਾਰ, ਜਨਮ, ਅਤੇ ਤੀਰਥ-ਸਨਾਨ—all ਵਿਅਰਥ ਹਨ। ਅਣ-ਆਦਰ ਤੋਂ ਤਪ ਵਧਦਾ ਹੈ; ਆਦਰ ਤੋਂ ਤਪ ਘਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੁੱਧੀ ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਦੂਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰਾ ਤੇ ਪਾਣੀ ਮਿਲ ਕੇ ਦੁੱਧ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪਾਠ ਤੇ ਹਵਨ ਨਾਲ ਫਿਰ ਤਾਕਤ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਮਿੱਤਰ ਉਸ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਗਲਤੀ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਦੇ ਦਿੰਦਾ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਸੰਯਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਖੋਪੜੀ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ, ਖੁਰਦਰਾ ਵਸਤ੍ਰ, ਇਕੱਲਾਪਣ, ਬੇਪਰਵਾਹੀ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ—ਇਹ ਸਭ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੀ ਕਰਨਾ? ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਯਾਦ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਚਰਿਤਰ ਨਾਲ, ਪਰਿਵਾਰ ਟਿਕਦਾ ਹੈ। ਮੰਤਰਾਂ ਨੂੰ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਗੁੱਸਾ ਨੂੰ ਡਟਣ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਉਠਣ ਵਾਲੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ— ਸੱਚਮੁੱਚ, ਨਿਰ-ਗੁੱਸਾ ਹੋ ਕੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੀਰੋ ਹੈ—ਪृथਵੀ 'ਤੇ ਉਸ ਵਾਂਗ ਹੋਰ ਕੌਣ? ਜੋ, ਗੁੱਸਾ ਉਠਣ 'ਤੇ, ਡਟ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਗੁਣ, ਆਤਮ-ਸੰਯਮ, ਦਇਆ, ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ, ਅਤੇ ਨਿਰ-ਗੁੱਸਾ, ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਧਰਮ, ਮੁਕਤੀ, ਤੇ ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਹਨ।