ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਾਣੀ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਕੋਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਤਿਆਗ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਦਾ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਧਰਮ ਲਈ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਧਨ ਦੀ ਪਿੱਛਾ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਧਨ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਧਨ ਐਸਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਟਾ ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਨਾ ਛੂਹਣਾ ਚੰਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੇਕਰ ਉਹ ਲੱਗ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਐਸਾ ਹੀ, ਧਨ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ ਧਰਮ ਕਦੇ ਥਿਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਹ ਨਾਸਵੰਤ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਕੁਝ ਤਿਆਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਮੋਖ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਰਦਵਾਜ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਉਮਰ ਦੇ ਨਾਲ ਵਾਲ ਅਤੇ ਦੰਦ ਢਿੱਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਕਦੇ ਵੀ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਕੰਨ ਵੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ — ਇਹ ਤਾਂ ਅਖੀਰ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮੁੱਕਦੀ। ਇਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਦਰਜ਼ੀ ਸੂਈ ਨਾਲ ਕੱਪੜੇ ਵਿੱਚ ਧਾਗਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਸਾਰਕ ਜੀਵਨ ਦਾ ਧਾਗਾ ਵੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਸੂਈ ਨਾਲ ਲੰਘਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਪਸ਼ੂ ਦੇ ਸਰੀਰ ‘ਤੇ ਸਿੰਗ ਵਧਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੀ ਅੰਤਹੀਣ ਹੈ, ਕਦੇ ਨਾਹ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੁੱਖ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਸ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗੌਤਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਤੋਂ ਵੀ ਪਾਰ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜੇਕਰ ਇੰਦਰੀਆਂ ਲਾਲਚੀ ਤੇ ਅਸ਼ਾਂਤ ਹਨ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਜੁੱਤੀ ਲੱਗ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਚਮੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਸੁਖ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਧਨ ਵੱਲ ਦੌੜਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੈ, ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੁਖ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਵੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਤੁਰੰਤ ਹੋਰ ਇਕ ਇੱਛਾ ਉਸ ਨੂੰ ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਵੱਢ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਛਾਵਾਂ ਭੋਗਣ ਨਾਲ ਕਦੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਮੁੱਕਦੀ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਘਿਉ ਪਾਉਣ ਨਾਲ ਉਹ ਹੋਰ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਭੁੱਖ ਭੋਗਣ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਵੱਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਤਿਤਰ ਉਸ ਦਰੱਖਤ ਦੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਬਾਜ਼ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਦੇ ਚਾਰ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਤੱਕ ਵੀ ਭੋਗ ਲੈ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਅਸਲ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ। ਉਹੀ ਮਨੁੱਖ ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਹ ਪੱਥਰ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨੂੰ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਵੈਰਾਗੀ ਹੈ। ਜਮਦਗਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਦਾਨ ਲੈ ਸਕਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦਾਨੀਆਂ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਾਜਿਆਂ ਕੋਲੋਂ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਤਰਸ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ। ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ ਨਰਕ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਜੋ ਦਾਨ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਲੈਣ ਨਾਲ ਅਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਤਮਿਕ ਸ਼ਕਤੀ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਦਾਨ ਲੈਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ, ਉਹ ਉਹੀ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਅਰੁੰਧਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਦੀ ਰੇਸ਼ਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਅੰਤਹੀਣ ਤੇ ਅਟੁੱਟ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਮੂਰਖਾਂ ਲਈ ਇਹ ਛੱਡਣੀ ਔਖੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨਾਸ ਹੋਣ ‘ਤੇ ਵੀ ਮੁੱਕਦੀ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਇਕ ਅਸਾਧ ਰੋਗ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਅਸਲ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਚੰਡਾਲ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੇ ਛੋਟਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਡਰਦਾ ਹਾਂ।" ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸਿਰਫ ਉਹੀ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਲਈ ਹੋਵੇ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਭ੍ਰੂਣ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਉਹ ਫਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ, ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਘੁੰਮਦੇ-ਘੁੰਮਦੇ ਉਹ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਯਤੀ ਸ਼ੁਨਹਸਖਾ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸਰੋਵਰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਓਸ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਫਿਰ ਸ਼ੁਨਹਸਖਾ ਨੇ, ਜੋ ਕਿ ਯਾਤਰੀ ਯਤੀ ਸੀ, ਸਭ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਭੁੱਖੇ ਸਨ, ਪੁੱਛਿਆ: "ਹਰ ਕੋਈ ਦੱਸੋ ਕਿ ਭੁੱਖ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਿਵੇਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ?" ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਭਾਲੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਗਦਾ, ਚੱਕਰ, ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜੋ ਦਰਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਭੁੱਖ ਦਾ ਦਰਦ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਦਮਾ, ਕੋੜ੍ਹ, ਸ਼ਯਾਮ, ਲਕਵਾ, ਬੁਖਾਰ, ਮਿਰਗੀ, ਤੇ ਪੇਟ-ਦਰਦ — ਇਨ੍ਹਾਂ ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਵੀ ਭੁੱਖ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਾਂਗਲ, ਕੜੇ, ਮੁਕੁਟ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੰਡਲ — ਇਹ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਮਨੁੱਖ ‘ਤੇ ਨਹੀਂ ਚਮਕਦੇ। ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਪਾਣੀ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੇਟ ਦੀ ਅੱਗ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਨਾਡੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨਾ ਸੁਣ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਸੁੰਘ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੜ ਜਾਂਦਾ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਭੁੱਲਣ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ, ਸੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ। ਉਹ ਪੂਰਬ, ਦੱਖਣ, ਪੱਛਮ ਜਾਂ ਉੱਤਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਥੱਲੇ ਜਾਂ ਉੱਤੇ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਭੁੱਖ ਵਿੱਚ ਮੂੰਹ-ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਣਾ, ਬਹਿਰਾ ਹੋ ਜਾਣਾ, ਮੰਦ-ਬੁੱਧੀ ਹੋ ਜਾਣਾ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਲੰਗੜਾਪਣ ਵੀ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭੁੱਖ ਵਿੱਚ ਤਿੱਖਾਪਣ ਤੇ ਅਨਿਯੰਤਰਿਤ ਆਚਰਨ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਨੁੱਖ ਪਿਓ, ਮਾਂ, ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਧੀ, ਭਰਾ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਵੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਆਏ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਣ ‘ਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਭੋਜਨ ਸਦਾ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਦਿਓ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸ਼ਰਾਦ੍ਹ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਨਵੇਂ ਚੰਦ ਤੇ, ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਸ਼ਰਾਦ੍ਹ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਮਨ ਲਗਾ ਕੇ ਇਹ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਦਾ ਇਸ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਨ, ਇੱਛਾਵਾਂ, ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਬਾਰੇ, ਅਤੇ ਭੁੱਖ ਦੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਭੋਜਨ ਦੇ ਮਹੱਤਵ ਬਾਰੇ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਨੁਭਵ ਤੇ ਗਿਆਨ ਸਾਂਝੇ ਕੀਤੇ।