ਪੁਰਾਣਕਾਲ ਵਿੱਚ, ਰੈਭਯ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਚ੍ਯਵਨ, ਕਸ਼੍ਯਪ, ਭ੍ਰਿਗੁ, ਦੁਰਵਾਸਾ, ਜਮਦਗਨੀ, ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਅਤੇ ਗਾਲਵ—ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ; ਉਸ਼ਨਾਸ, ਭਰਦ੍ਵਾਜ, ਯਵਕ੍ਰਿਤ, ਸਥੂਲਕਸ਼, ਸਕਲਕਸ਼, ਕਣ੍ਵ, ਮੇਧਾਤਿਥਿ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਤ; ਨਾਰਦ, ਪਾਰਵਤ, ਸ੍ਵਗੰਧੀ, ਚ੍ਯਵਨ, ਤ੍ਰਿਨਾਮ੍ਬੁ, ਸ਼ਬਲ, ਧੌਮ੍ਯ, ਸ਼ਤਾਨੰਦ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਤਵ੍ਰਣ; ਜਮਦਗਨੀ, ਰਾਮ, ਅਸ਼੍ਟਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼੍ਣ ਦੁਵੈਪਾਯਨ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਿਸ਼੍ਯਾਂ ਸਮੇਤ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਥੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਆਸ਼੍ਰਮ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਯਮ, ਦਇਆ ਅਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਦਇਆ, ਜਿੱਤ, ਹੌਂਸਲਾ, ਤਪ, ਸੱਚਾਈ, ਧੀਰਜ, ਸਾਦਗੀ, ਮਿਹਰ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਜਪ ਸਦਾ ਵਿਆਪਕ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਇੱਥੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ; ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਸਦਾ ਉੱਚੇ ਸੱਚ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ। ਉਥੇ ਨਾ ਤਾਂ ਨਾਸਤਿਕ ਜਾਂਦੇ, ਨਾ ਚੋਰ, ਨਾ ਅਸੰਯਮੀ, ਨਾ ਨਿਰਦਈ, ਨਾ ਚੁਗਲਖੋਰ, ਨਾ ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਅਹੰਕਾਰੀ। ਉਥੇ ਸੱਚੇ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਨਿਰਭੀਕ, ਦਇਆਲੂ, ਖਿਮਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ, ਯਜ੍ਯ ਅਤੇ ਤਪ ਵਿੱਚ ਨਿਯਤ, ਨਿਰਲੋਭ ਤੇ ਅਹਿੰਸਕ ਹੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਮਲਕੀਅਤ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਪੁਸ਼ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਐਸੀਆਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਰੋਗ ਆਉਂਦਾ, ਨਾ ਬੁੱਢਾਪਾ, ਨਾ ਮੌਤ। ਜਿਹੜੇ ਮੂੜ੍ਹ, ਇੰਦ੍ਰਿਅ-ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲਗੇ, ਲਾਲਚ, ਮੱਦ, ਵਿਦ੍ਵੈਸ਼, ਕ੍ਰੋਧ ਅਤੇ ਮੋਹ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ। ਜੋ ਇੱਜ਼ਤ-ਅਪਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸਮਾਨ, ਦੁੰਦਵਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਇੰਦ੍ਰਿਅ-ਨਿਗ੍ਰਹੀ ਅਤੇ ਧਿਆਨ-ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਉਹੀ ਪੁਸ਼ਕਰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਸ਼੍ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਰਹਿਣਾ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵੱਡੇ ਸੁਖ ਅਤੇ ਲਾਭ ਦੇ ਲੋਕ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਕਰਮ, ਮਨ ਜਾਂ ਬੋਲ ਨਾਲ ਤਕਲੀਫ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਜੋ ਅਤਿ ਦਇਆਵਾਨ ਹਨ, ਸਦਾ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦੇ, ਅਗnihotra, ਅਤਿਥਿ-ਸੇਵਾ, ਅਧ੍ਯਯਨ ਅਤੇ ਨਿੱਤ ਨ੍ਹਾਣ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਂ, ਭੈਣ ਜਾਂ ਧੀ ਵਾਂਗ ਹੀ ਮੰਨਦੇ ਤੇ ਵਾਸਨਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦੇ—ਜੋ ਨਿੰਦਾ ਹੋਣ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਨਾਹ ਹੀ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਤੇ ਵਾਪਸ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰਦੇ, ਜੋ ਦੁੱਖ-ਸੁੱਖ ਵਿੱਚ ਸਮਾਨ, ਮਹਾਨ-ਹਿਰਦੇ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਅ-ਜਿਤ ਹਨ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਧਿਆਨ ਤੇ ਸਮਾਧੀ ਰਾਹੀਂ ਸਦਾ ਬ੍ਰਹਮ-ਲੋਕ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ। ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਅਕਾਲ ਪੈ ਗਿਆ। ਲੋਕ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਏ। ਜਦ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਮਰੇ ਹੋਏ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਮਜਬੂਰੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਪਕਾਇਆ। ਇਹ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਮੁਨੀਆਂ ਲਈ ਦਾਨ ਲੈਣਾ ਸਵਿਕਾਰਯੋਗ ਅਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦਿਓ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪਿੰਡ, ਚੌਲ, ਜੌ, ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਰਤਨ, ਸੋਨਾ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਮਾਸ ਨਾ ਪਕਾਓ, ਹੇ ਦੁਜਾਤੀ।" ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਰਾਜਨ, ਦਾਨ ਲੈਣਾ ਡਰਾਉਣਾ ਕੰਮ ਹੈ। ਸ਼ਹਦ ਦਾ ਸੁਆਦ ਵੀ ਜ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਜਦ ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਫਿਰ ਸਾਨੂੰ ਲਲਚਾਉਂਦਾ ਕਿਉਂ ਹੈਂ?" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, "ਜੋ ਦਸ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ, ਉਹ ਰਥੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ; ਦਸ ਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਧਵਜਧਾਰੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ; ਦਸ ਧਵਜਧਾਰੀਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੈਸ਼ਿਆ; ਦਸ ਵੈਸ਼ਿਆਵਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਰਾਜਾ। ਜੋ ਜੱਟ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਪਸ਼ੂ ਮਾਰੇ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ। ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਦਾਨ ਲੈਣਾ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਦਾਨ ਲੈਂਦਾ, ਉਹ ਤਾਮਿਸ੍ਰ ਆਦਿਕ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ।" "ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਦਾਨ ਲੈ ਕੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇ, ਹੇ ਭਾਗਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਾਜਨ!" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਉਡੁੰਬਰ ਫਲ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਹ ਫਲ ਚੁੱਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਬਹੁਤ ਭਾਰੀ ਸਨ। ਅਤਰੀ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, "ਅਸੀਂ ਮੂੜ੍ਹ ਜਾਂ ਅਕਲੋਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ, ਸਾਨੂੰ ਪਤਾ ਇਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਇਥੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਧਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਲਈ ਹਨ, ਪਰ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਹ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਸਦਾ ਸੁਖ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਇਹ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।" "ਜੇ ਕੋਈ ਦੂਜੇ ਸ੍ਰੋਤ ਤੋਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕਈ ਗਿਣਤੀਆਂ ਲੈ ਲਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ।" "ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਚੌਲ, ਜੌ, ਸੋਨਾ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਇਸਤਰੀਆਂ ਵੀ ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਕਦੇ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ। ਇਸ ਲਈ ਸੰਤੋਖ ਵਧੀਆ ਹੈ।" ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤਪ ਦਾ ਸੰਚੈ ਇਕ ਦਾ, ਧਨ ਦਾ ਸੰਚੈ ਦੂਜੇ ਦਾ; ਇੱਥੇ ਤਪ ਦਾ ਸੰਚੈ, ਧਨ ਦੇ ਸੰਚੈ ਨਾਲੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਜਦੋ ਕੋਈ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਦੇਂਦਾ, ਤਕਲੀਫਾਂ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਜੋ ਕੁਝ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਕਦੇ ਸੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।" "ਜਿੰਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗਲਤ ਦਾਨ ਲੈਣ ਤੋਂ ਰੁਕਦਾ, ਉੱਨਾ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਤੇਜ ਵਧਦੀ ਹੈ।" "ਉਸ ਨੇ ਗਰੀਬੀ ਅਤੇ ਰਾਜਪਦ ਨੂੰ ਤੋਲ ਕੇ ਵੇਖਿਆ; ਜਿਹੜਾ ਆਪਣੇ ਅਤਮਾ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਉਸ ਲਈ ਗਰੀਬੀ ਰਾਜਪਦ ਨਾਲੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।" ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਵੱਡਾ ਧਨ ਇਕ ਬਿਪਤਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਧਨ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਉੱਚੇ ਪਦ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ; ਧਨ ਦੀ ਭਰਮਾਵਟ ਮੋਹ ਤੇ ਨਰਕ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਆਚਰਨ, ਸੰਤੋਖ ਅਤੇ ਤਿਆਗ ਰਾਹੀਂ ਉੱਚੀ ਜੀਵਨ-ਰਾਹੀ ਚੱਲਦੇ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹੀ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੇ।