ਸਮੇਂ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਪਰ ਰਾਜਾ ਭਗੀਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਕਾਰਣ ਬਣਾਕੇ, ਗੰਗਾ ਦੀ ਧਾਰਾ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਥਾਨ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਅਗਸਤਯ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: "ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ—ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ—ਪੂਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰਾਇਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ। ਮੰਗੋ, ਜੋ ਵੀ ਵਰ ਮੰਗਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਅਗਸਤਯ ਮੁਨੀ ਨੇ ਵੱਡੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਦੇਵ, ਇਹ ਕਾਰਜ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰਾ ਆਸ਼ਰਮ ਸਾਰੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਅਵਸ਼੍ਯ ਹੋਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੁਸ਼ਕਰ ਯਾਤਰਾ ਕਰਕੇ ਇੱਥੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਰੋਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਖੁੱਟ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇੱਥੇ ਅਰਘਯਾ ਜਾਂ ਚਾਵਲ-ਜੌਂ ਦੀ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਕੇ ਪਿਤਰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਤ੍ਰਿਪਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਜੜਾਂ, ਫਲ ਜਾਂ ਕੁੰਧੀਆਂ ਦੇ ਕੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਯਜ್ಞ-ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਰਾ ਉੱਤਰੀ ਵੱਲ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵੱਲ ਵਗਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਜੋ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜ्ञ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕਰਾਉਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਪਦਾਰਥ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੱਥੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਨੀਵੀਂ ਜੂਨੀ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜੰਮਦਾ। ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਹ ਵਰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਐਸਾ ਹੀ ਰਹੇਗਾ। ਇੱਥੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਜੋ ਕੁਝ ਪਾਪ ਪੁਰਸ਼ ਜਾਂ ਇਸਤਰੀ ਉੱਤੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹੀ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ ਹਨ, ਅਗਸਤਯ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਅਗਸਤਯ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਸ ਰਹੇ। ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਨ ਦਾਹਕ, ਅਗਸਤਯ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦਾ ਉਤਪੱਤੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਤੇਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ, ਹੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ੀ, ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ: ਅਤ੍ਰਿ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ, ਪੁਲਹ, ਕ੍ਰਤੁ, ਅੰਗੀਰਸ, ਗੌਤਮ, ਸੁਮਤੀ, ਸੁਮੁਖ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਸਥੂਲਸ਼ਿਰਾ, ਸੰਵਰਤ, ਪ੍ਰਤਾਰਦਨ, ਰੈਭਯ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਚ੍ਯਵਨ, ਕਸ਼੍ਯਪ, ਭ੍ਰਿਗੁ, ਦੁਰਵਾਸਾ, ਜਮਦਗ੍ਨਿ, ਮਾਰਕੰਡੇਯ, ਗਾਲਵ, ਉਸ਼ਨਸ, ਭਰਦਵਾਜ, ਯਵਕ੍ਰਿਤ, ਸਥੂਲਕ੍ਸ਼, ਸਕਲਕ੍ਸ਼, ਕਣ੍ਵ, ਮੇਧਾਤਿਥਿ, ਕ੍ਰਿਤ, ਨਾਰਦ, ਪਾਰਵਤ, ਸ੍ਵਗੰਧੀ, ਚ੍ਯਵਨ, ਤ੍ਰਿਨਾਂਬੁ, ਸ਼ਬਲਾ, ਧੌਮ੍ਯ, ਸ਼ਤਾਨੰਦ, ਕ੍ਰਿਤਵ੍ਰਣ, ਜਮਦਗ੍ਨਿ, ਰਾਮ, ਅਸ਼ਟਕ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼੍ਣ ਦੁਵੈਪਾਯਨ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਸਮੇਤ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਨਿਯਮਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਦਇਆ ਅਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦਇਆ, ਜਿੱਤ, ਹਿੰਮਤ, ਤਪ, ਸੱਚ, ਧੀਰਜ, ਸਾਦਗੀ, ਦਇਆ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਪਾਠ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹਰ ਕੰਮ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਫਲਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਸੱਚ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਨਾਸਤਿਕ, ਚੋਰ, ਅਸਯੰਮੀ, ਨਿਰਦਈ, ਨਿੰਦਕ, ਅਕ੍ਰਿਤਘ੍ਨ ਜਾਂ ਅਹੰਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ। ਸੱਚੇ, ਚਮਕਦੇ, ਨਿਰਭਯ, ਦਇਆਲੁ, ਖਿਮਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ, ਯਜ्ञ ਅਤੇ ਯਜ्ञ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਨਿਰਲੋਭ ਤੇ ਅਹਿੰਸਕ—ਐਸੇ ਲੋਕ, ਜੋ ਲੋਭ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਬੀਮਾਰੀ, ਬੁਢਾਪਾ ਜਾਂ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ। ਉਥੇ ਮੋਹ, ਇੰਦ੍ਰਿਯ-ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਲਾਲਚ, ਵਾਸਨਾ, ਲਾਲਚ, ਮਦ, ਵੈਰ, ਕ੍ਰੋਧ ਤੇ ਮੋਹ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੇ। ਜੋ ਇੱਜ਼ਤ-ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਵਿੱਚ ਸਮਾਨ, ਦੁੰਦਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਇੰਦ੍ਰਿਯ-ਨਿਗ੍ਰਹੀ ਅਤੇ ਧਿਆਨ-ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਉਹੀ ਪੁਸ਼ਕਰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਨਿਯਮਤ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਦ੍ਵਿਜ਼ਾਤੀ, ਵੱਡੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀਚਾਰ, ਬੋਲੀ ਜਾਂ ਕਰਮ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਜ਼ਿਆਦਾ ਦਇਆਲੁ ਹਨ, ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅੱਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਅਤਿਥੀ-ਸੇਵੀ, ਅਧ੍ਯਯਨ ਅਤੇ ਨਿੱਤ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪਰਾਈਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਂ, ਭੈਣ ਜਾਂ ਧੀ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਵਾਸਨਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਜੋ ਨਿੰਦਾ ਹੋਣ 'ਤੇ ਕ੍ਰੋਧੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਜੋ ਦੁੱਖ-ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਸਮਾਨ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਯ-ਨਿਗ੍ਰਹੀ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ ਧਿਆਨ ਤੇ ਮਨਨ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨਿਤ੍ਯ ਲੋਕ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਸੁਕਾ ਪਿਆ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਪ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ, ਜਦੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਖਾਣ ਨੂੰ ਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਜੀਵਨ-ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਮਰੇ ਹੋਏ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਪਕਾਇਆ।