ਕਾਲਕੇਯ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਜੰਗੀਆں ਪਹਿਨੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ ਤੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲੋਹੇ ਦੇ ਗਦਾ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਧੇ ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖਤ ਹੋਣ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇਕਜੁਟ ਤੇ ਤਿੱਖੀ ਚਾਲ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੇਵਤੇ ਠਹਿਰ ਨਾ ਸਕੇ, ਤੇ ਡਰ ਕੇ ਟੁੱਟ ਗਏ ਤੇ ਭੱਜ ਪਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਪਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾਸੁਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪਏ ਇਸ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਦਾ-ਸਥਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਇੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਹੁਤ ਵਧ ਗਈ। ਜਦ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸੰਜੋ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਬੜਾ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾਸੁਰ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੁਣ ਬਹੁਤ ਬਲਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਡੂੰਘੀ ਗਰਜ ਨਾਲ ਦਹਾੜ ਮਾਰੀ। ਉਸ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਗਰਜ ਨਾਲ ਧਰਤੀ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਆਕਾਸ਼, ਸਵਰਗ ਤੇ ਪਹਾੜ ਕੰਬ ਉਠੇ। ਫਿਰ ਮਹੇਂਦਰ, ਵੱਡੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਡਰਾਉਣੀ ਗਰਜ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਡਰ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨ ਵਜਰਾਈ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾਸੁਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਂ ਮੰਦਰਾਚਲ ਪਹਾੜ ਕਦੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਸੀ। ਵੱਡੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਇੰਦਰ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਇੱਕ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਵਜਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਪਰ ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਬਾਕੀ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ, ਜੋ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸਨ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਘੁੱਸ ਗਏ ਤੇ ਅਪਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਲੁੱਕ ਗਏ। ਉਹ ਉਥੇ, ਮੱਛੀਆਂ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਕੁਝ ਕਰਮ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਕੁਝ ਦ੍ਰਿੜ ਨਿਸ਼ਚੈ ਵਾਲੇ ਅਨੇਕ ਤਰੀਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਪਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨਾ ਹੀ ਠੀਕ ਹੈ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਸਮਾਂ ਨੇੜੇ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣਾ ਵਿਚਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆਨ ਤੇ ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤਪ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਤਪ ਦਾ ਅੰਤ ਲਿਆਉਣ ਵਿੱਚ ਜਲਦੀ ਕਰੋ।" "ਜੋ ਜੋ ਤਪਸਵੀ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਮਾਰ ਦਿਓ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਿਟਣ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਆਪੇ ਮਿਟ ਜਾਵੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਵਚਾਰ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਵਰੁਣ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਸਥਾਨ ਸੀ, ਉਥੇ ਆਸ਼ਰਾ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਥੇ, ਕਾਲਕੇਯ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਪਕਾ ਇਰਾਦਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਵੈਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਅਤੇ ਤੀਰਥ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਅਠਾਸੀ ਸੌ ਅਠ ਸੌ (8800) ਤਪਸਵੀ ਵੀ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਚ੍ਯਵਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ, ਜਿੱਥੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ ਤੇ ਫਲ-ਮੂਲ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਸੌ ਤਪਸਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਭਰਦਵਾਜ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਨਿਯਮਤ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਉਥੇ, ਹਵਾ ਤੇ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਜੀਊਣ ਵਾਲੇ ਵੀਹ ਤਪਸਵੀ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਦੈਤ, ਕਦਮ-ਕਦਮ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਰਾਤ ਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਘੁੰਮਦੇ ਤੇ ਕਈਆਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਗਰੁੱਪ ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ। ਪਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਪਤਾ ਹੀ ਨਾ ਲੱਗਿਆ। ਨਾ ਤਾਂ ਕੋਈ ਵੇਦ ਪਾਠ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਹੀ ਯਜਨ ਦੀਆਂ ਉਲਲਾਸ ਭਰੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ, ਅਤੇ ਨ ਤੋਹਫਿਆਂ ਵਾਲੇ ਤਿਉਹਾਰ ਹੋਏ। ਸੰਸਾਰ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਾਲਕੇਯਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਲੋਕ ਨਾਸ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਡਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ, ਲੋਕ ਦਸਾਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਪਏ। ਕੁਝ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਏ, ਕੁਝ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਖਿੰਡ ਗਏ। ਕਈ ਲੋਕ, ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਹੀ ਦੇ ਬੈਠੇ। ਕੁਝ ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਵੀਰ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ। ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗਣ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ, ਪਰ ਜਿੱਥੇ ਦੈਤਿਆ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆਸ਼ਰਾ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਥੇ ਪਿੱਛਾ ਨਾ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨ ਤਾਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲੀ, ਨਾ ਹੀ ਜੀਵਨ; ਯਜਨ ਤੇ ਤਿਉਹਾਰ ਬੰਦ ਹੋ ਗਏ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਅਨਿਆਮਤਾ ਫੈਲ ਗਈ। ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਦੇਵਤੇ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਤੇ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਜੈਯ ਨਾਰਾਇਣ, ਵੈਕੁੰਠ ਵਾਲੇ, ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। "ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਤੇ ਪਾਲਕ ਹੋ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਜੋ ਕੁਝ ਚਲਦਾ ਤੇ ਨਾ ਚਲਦਾ, ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਹੀ ਬਣਿਆ ਹੈ।" "ਇਕ ਵਾਰ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ, ਜਦ ਧਰਤੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ ਸੀ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਵਰਾਹ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ। ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਪਹਿਲਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਦੈਤ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਨਰਸਿੰਘ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।" "ਬਲੀ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅਜੈਯ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤੁਸੀਂ, ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਜੰਭ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਤੇ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਵਿਘਨਕਾਰੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ, ਹੇ ਮਧੁ-ਵੈਰੀ, ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।" "ਤੁਾਡੇ ਐਸੇ ਅਨੇਕ ਅਨੇਕ ਕਰਤਬ ਹਨ। ਅਸੀਂ, ਜੋ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣਾ ਆਸਰਾ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਸੰਸਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।" "ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਚਾਰਾਂ ਕਿਸਮ ਦੇ ਜੀਵ ਵਧਦੇ ਹਨ; ਮਨੁੱਖ ਚੰਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਹਵਨ ਤੇ ਪਿਤਰ ਤਰਪਣ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।