ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮਹਾਂਮੁਨਿ ਦਧੀਚੀ ਕੋਲ ਆਪਣੀ ਮੰਨਤ ਰੱਖੀ, ਤਾਂ ਦਧੀਚੀ ਜੀ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਧਾਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਅੱਜ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਹਿੱਤ ਲਈ ਜੋ ਵੀ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਮਨੁੱਖ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਮੁਰਾਦ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਜੈ ਲਈ ਤਵਸ਼ਟਰ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤਵਸ਼ਟਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਅਤੇ ਬੜੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ, ਇਕ ਬੜੀ ਭਯਾਨਕ ਤੇ ਅਤੁਟ ਵਜਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਇਸ ਮਹਾਨ ਅਸਤਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਅੱਜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰ।" ਫਿਰ ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਦੁਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਸੁਰਲੋਕ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰ।" ਤਵਸ਼ਟਰ ਵਲੋਂ ਇਉਂ ਆਖੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਪੁਰੰਦਰ ਇੰਦਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਉਹ ਵਜਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਹੁਣ ਵਜਰ ਨਾਲ ਸਜਜਤ ਹੋ ਕੇ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਖੜਾ ਹੈ। ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਆਪਣੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਮਹਾਂਬਲਸ਼ਾਲੀ ਕਾਲਕੇਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਲਏ ਹੋਏ ਹਨ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਤੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਭਾਰੀ ਜੰਗ ਛਿੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਜੋ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਚੁੱਕੀਆਂ ਤੇ ਸੁੱਟੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਸਰੀਰਾਂ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਭਾਰੀ ਗੂੰਜ ਉਠਦੀ ਹੈ। ਸਿਰ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਖਜੂਰਾਂ ਵਾਂਗ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਾਲਕੇਅ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਜੰਗੀਆਂ ਪਹਿਨ ਕੇ ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਇਕਜੁੱਟ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਅਤੇ ਡਰ ਕਰ ਕੇ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਵੀ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਦਾ-ਥਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸੰਚਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਹੁਤ ਵੱਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਲੋਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਉਰਜਾ ਮਿਲੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਮਹਾ-ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੁਣ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਭਾਰੀ ਗੱਜ ਨਾਲ ਦਹਾੜਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਦਹਾੜ ਨਾਲ ਧਰਤੀ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਆਕਾਸ਼, ਸੁਰਗ ਅਤੇ ਪਹਾੜ—all ਕੰਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਮਹਿੰਦਰ, ਅੰਦਰੋਂ-ਅੰਦਰ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ, ਵੱਡੀ ਦਹਾੜ ਸੁਣ ਕੇ, ਡਰ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਵਜਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਭਾਰੀ ਧਮਾਕੇ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਦੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਹਾ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਡਿੱਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਡਰ ਕਰਕੇ ਇਕ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਲੁਕਣ ਲਈ ਭੱਜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਵਜਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਕਿ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਮਰ ਗਿਆ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਬਾਕੀ ਦੈਤਿਆ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੀ ਮੌਤ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ, ਜੋ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਹਨ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਛਲਾਂਗ ਲਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਣਮਾਪ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਓਥੇ, ਮੱਛੀਆਂ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਕਈ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਕੁਝ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਵਾਲੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉਪਾਵ ਸੋਚਦੇ ਹਨ। ਡਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੜੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਨਿਸਚਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਕ ਡਰਾਉਣਾ ਵਿਚਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਤਪ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤਪ ਨਾਲ ਹੀ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਤਪ ਦਾ ਅੰਤ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਜਲਦੀ ਕਰੋ। ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਤਪੀ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਮਾਰ ਦਿਓ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਨਾਲ, ਸੰਸਾਰ ਆਪਣਾ ਆਪੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਨੀਤਿ ਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਪਾਪੀ ਹੋ ਚੁੱਕੇ, ਮੋਤੀ-ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਵਰੁਣ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ, ਉਥੇ ਆਸ਼ਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਜਲ-ਨਿਵਾਸ ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਕਾਲਕੇਅ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਵੈਰ-ਭਾਵ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਅਤੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਅੱਠ ਅੱਠ ਸੌ ਤਪਸਵੀ ਵੀ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਚ੍ਯਵਨ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਤੇ ਦੁਜਾਤੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਉਥੇ ਵੀ ਦੈਤਿਆ ਫਲ ਤੇ ਜੜੀਆਂ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਸੌ ਤਪਸਵੀ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਭਰਦਵਾਜ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ, ਜਿਥੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਵੀ, ਹਵਾ ਤੇ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਜੀਊਣ ਵਾਲੇ ਵੀਹ ਤਪਸਵੀ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੈਤਿਆ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰਾਤ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਚਹੁੰਫੇਰ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ; ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ; ਨਾ ਵੈਦਿਕ ਪਾਠ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਯਜੁ-ਧਵਨੀ, ਨਾ ਹੀ ਯੱਗਾਂ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ। ਸੰਸਾਰ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਾਲਕੇਆਂ ਦੇ ਭਯ ਨਾਲ ਪੀੜਤ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੋਕ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਡਰ ਕੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ, ਲੋਕ ਦੱਸ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਕੁਝ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਖੇ ਵਿਖੇ ਦੁਜਾਤੀ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ। ਕੁਝ ਹੋਰ, ਡਰ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਕੁਝ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਧਨੁਰਧਰ, ਵੀਰ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹਨ, ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦੈਤਿਆ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ ਜਿਥੇ ਦੈਤਿਆ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਏ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨ ਤਾਂ ਠੰਢ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਸੁਖ; ਜਦ sacrifices ਅਤੇ ਤਿਉਹਾਰ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਉਲਟ-ਫੇਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।