ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, “ਦਧੀਚੀ ਦੇ ਹੱਡੀਆਂ ਤੋਂ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਵਜਰ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਅਟੱਲ, ਦਿਵ੍ਯ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇ—ਇਹੀ ਵਜਰ ਵੱਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ਼ਕ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।” ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਸ ਵਜਰ ਨਾਲ ਸਤਕ੍ਰਤੁ, ਯਾਨੀ ਇੰਦਰ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਇਹੀ ਕਰਮ ਕਰੋ।” ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਦਧੀਚੀ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲੇ। ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ ਸਰਸਵਤੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਾਰ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰੱਖਤ, ਬੇਲਾਂ ਅਤੇ ਮਧੁਰ ਗੂੰਜਦੇ ਭੌਰਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਏ ਲੱਗਦੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਮਵੇਦ ਦੇ ਗਾਇਕ ਗਾ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਉੱਥੇ ਜੀਵ-ਜੰਤੂਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਕੋਕਿਲ ਅਤੇ ਜੀਵਕ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪੁਕਾਰਾਂ, ਭੈਂਸਾਂ, ਸੂਰਾਂ, ਹਿਰਣਾਂ ਅਤੇ ਨੀਲਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਦੰਤਧਾਰੀ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਬਾਘਾਂ ਤੋਂ ਨਿਡਰ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਸੁੰਡ ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ। ਚੌਂਕ-ਚੌਂਕ ਤੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਅਤੇ ਸਿੰਘਾਂ ਤੇ ਬਾਘਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਜਣੀਆਂ ਨਾਲ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੀ ਧਰਤੀ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਖੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਛੁਪੇ ਮੋਰ ਆਪਣੀ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਉਹ ਜੰਗਲ ਮਹਿਕਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਦਧੀਚੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ ਸਵਰਗ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਦਧੀਚੀ ਰਿਸ਼ੀ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਰਗੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ‘ਤੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੀ ਬੇਨਤੀ ਰੱਖੀ। ਦਧੀਚੀ ਰਿਸ਼ੀ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਤੇ ਕਿਹਾ, “ਆਜ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਭਲਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਲੈ ਲਈਆਂ। ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਤਵਸ਼ਟਰ ਦੇ ਕੋਲ ਜਿੱਤ ਲਈ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਵਜਰ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਕਿਹਾ, “ਇਸ ਮਹਾਨ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਅੱਜ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ। ਦੁਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਤੇ ਰਾਜ ਕਰ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੁਰੰਦਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵਜਰ ਲੈ ਲਿਆ। ਹੁਣ, ਵਜਰ ਨਾਲ ਸਜਜ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਇੰਦਰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ। ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਕਾਲਕੇਯ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਫੌਜ ਸੀ, ਜੋ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਖੜੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਛਿੜ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਭ ਸੰਸਾਰ ਡਰ ਗਿਆ। ਬਹਾਦਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਲੋਂ ਉੱਠੇ ਤੇ ਸੁੱਟੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਾਰੀ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, ਜਦੋਂ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਢਿਆ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਸਿਰ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਧਰਤੀ ਪੱਨ੍ਹ ਦੇ ਵਣ ਵਰਗੀ ਲੱਗਣ ਲੱਗੀ। ਕਾਲਕੇਯ ਦੈਤ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਜੰਗੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਗੱਦੀਆਂ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸੜ ਰਹੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਂਗ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵਧੇ। ਦੇਵਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇਕੱਠੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਫੌਜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਠਹਿਰ ਨਾ ਸਕੇ, ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਹਸ੍ਰਨੇਤ੍ਰ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੱਧ ਰਹੀ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਨੰਤ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸੰਚਾਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਈ ਗੁਣਾ ਵਧ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੂੰ ਤਾਕਤਵਰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਗੱਜ ਨਾਲ ਚੀਕਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਧਰਤੀ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਆਕਾਸ਼, ਸਵਰਗ ਤੇ ਪਹਾੜ ਹਿੱਲ ਗਏ। ਮਹੇਂਦਰ ਇੰਦਰ, ਡਰ ਤੇ ਪੀੜਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਗੱਜਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਵਜਰ ਨੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਭਾਰੀ ਧਮਾਕੇ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਹੋਵੇ। ਵੱਡਾ ਦੈਤ ਮਰ ਗਿਆ, ਪਰ ਇੰਦਰ ਡਰ ਕੇ ਇਕ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਛੁਪ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਕੇਵਲ ਵਜਰ ਸੁੱਟਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਹ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੀ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਿਆ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਦੀ ਵਾਹ ਵਾਹ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੀ ਮੌਤ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋਏ ਬਾਕੀ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਮਹਾਂ ਅਸੁਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਘੁਸ ਗਏ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਹ ਬੇਅੰਤ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਏ। ਉਹ ਓਥੇ, ਮੱਛੀਆਂ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਕਈ ਤਰੀਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਡਰ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤਪਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨੇੜੇ ਆਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਡਰਾਉਣੀ ਸੋਚ ਜਾਗੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆਨ ਤੇ ਤਪ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤਪ ਨਾਲ ਹੀ ਸਭ ਸੰਸਾਰ ਟਿਕਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਤੁਰੰਤ ਤਪਸਵੀ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।” “ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਿਹੜੇ ਭੀ ਤਪਸਵੀ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਮਾਰੋ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਨਾਲ, ਸੰਸਾਰ ਆਪ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਕਿਲਾ ਵਰਗੀ, ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਝੂਲਦੀ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਵਰੁਣ ਦੀ ਆਸਥਾਨੀ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਕਾਲਕੇਯ ਦੈਤ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ, ਰਾਤ ਨੂੰ, ਵੈਰ ਭਰਕੇ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਾਧੂਆਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਦੁਸਟ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ ਦੈਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਗਏ; ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਅਠੱਸੀ ਸੌ ਅਠ ਸੈ ਤਪਸਵੀ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।