ਮਹਾਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਥੋਂ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਵੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਇਥੇ ਹੀ ਮਹਾਨ ਅਗਸਤਿ ਨੇ ਆਪਣਾ ਆਸ਼੍ਰਮ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਥੇ ਹੀ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਆਸ਼੍ਰਮ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਇਥੇ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁਆਂ ਦਾ ਉੱਚ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵੀ ਸੀ। ਇਸ ਯਗ-ਪਹਾੜ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਨਾਗਾਂ ਦਾ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਗਸਤਿ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਸ਼ਕਤੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਅਪਾਰ ਹੈ, ਇਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਇਸ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ—ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਕ੍ਰਿਤ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਭੀਸ਼ਮ ਜੀ, ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਯੁੱਧ ਦੀ ਮਦ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਉਠਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਲੇਯਾ ਨਾਮ ਦੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਸਨ; ਉਹ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤਾ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲ ਆਏ; ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। "ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਵੀ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਤਰੀਕਾ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।" "ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦਧੀਚੀ ਹਨ, ਜੋ ਉੱਚੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਜਾਓ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵਰ ਮੰਗੋ।" "ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੁਹਾਡੀ ਮੰਗ ਪੂਰੀ ਕਰੇਗਾ; ਤੁਸੀਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਅਪੀਲ ਕਰੋ।" "ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇਣ ਲਈ ਮੰਗੋ; ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇਵੇਗਾ।" "ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਤੋਂ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਵਜਰ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਮਜ਼ਬੂਤ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਜਰ-ਅਸਤ੍ਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਵੱਡੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਵਜਰ ਨਾਲ, ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ—ਹੁਣ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ ਜਾਵੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਦਧੀਚੀ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ। ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਦੂਜੇ ਕਿਨਾਰੇ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖ ਤੇ ਬੇਲਾਂ ਫੈਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਮ ਗਾਇਕਾਂ ਦੀ ਰਾਗ-ਗੂੰਜ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਸ਼੍ਰਮ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਥੇ ਜੀਵ-ਜੰਤੂਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਨਰ ਕੋਕਿਲਾਂ ਅਤੇ ਜੀਵਕਾਂ ਦੇ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਭੈਂਸਾਂ, ਸੂਰ, ਹਿਰਨ ਅਤੇ ਨੀਲਗਾਂਏ ਵੀ ਸਨ। ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਦੰਤਧਾਰੀ, ਜੋ ਬਾਘਾਂ ਤੋਂ ਨਿਡਰ ਸਨ, ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਸੁੰਡ ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਬਾਘਾਂ-ਸ਼ੇਰਾਂ ਦੇ ਗਰਜਣ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੋਰ ਵੀ ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾਵਾਂ ਅਤੇ ਖੱਡਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸੁਹਣੇ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਬਾਗਾਂ ਨੂੰ ਰੰਗੀਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਾ ਦਧੀਚੀ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਵਰਗਾ ਹੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸੀ, ਪਹੁੰਚੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਧੀਚੀ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਚਾਰ-ਭੁਜਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਾਂਗ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਹਾਰਾਜਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਹਰ ਇਕ ਨੇ ਵਰ ਮੰਗਿਆ। ਫਿਰ, ਦਧੀਚੀ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਚੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਅੱਜ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਭਲਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗ ਦਿਆਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਮਨੁੱਖ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਗਿਆ; ਦੇਵਤਾ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਲੈ ਗਏ। ਦੇਵਤਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਜਿੱਤ ਲਈ ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮੰਗ ਰੱਖੀ; ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ— ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਵਜਰ-ਅਸਤ੍ਰ ਬਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਇਸ ਉੱਤਮ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਾ, ਅੱਜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਦੁਸ਼ਮਨ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰੋ।" "ਫਿਰ, ਦੁਸ਼ਮਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰੋ, ਇੰਦਰ।" ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਦੇ ਇਹ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਵਜਰ-ਅਸਤ੍ਰ ਲੈ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਵਜਰ-ਅਸਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸਜਜਿਤ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸਤਿਕਾਰਿਤ, ਉਹ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗਿਆ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰੋਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ, ਕਾਲਕੇਯਾ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਤੇ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਉਭਰੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜੋ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਬਹਾਦਰ ਹਥਿਆਰਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਉੱਚੇ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਏ ਜਾਂਦੇ, ਅਤੇ ਜਦ ਸਰੀਰਾਂ 'ਤੇ ਵੱਜਦੇ, ਸ਼ੋਰ ਉਠਿਆ। ਸਿਰ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗੇ, ਮਹਾਰਾਜਾ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਪਾਲਮ ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਕਾਲਕੇਯਾ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਬਰਮੀਆਂ ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਗਡ਼ਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਦੇਵਤਿਆਂ 'ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਆਏ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਰੁੱਖ ਸੜਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕੇ; ਟੁੱਟ ਕੇ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਕਰਕੇ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖ, ਇੰਦਰ, ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਜਦ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਧੀ। ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਾ ਦੇਖ, ਸਨਾਤਨ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਜਗਾ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਹੁਤ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਸਾਰੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋਇਆ ਜਾਣਿਆ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਗਰਜ ਨਾਲ ਦਹਾੜਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਦਹਾੜ ਨਾਲ ਧਰਤੀ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਅਕਾਸ਼, ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਕੰਬ ਗਏ। ਫਿਰ ਮਹੇਂਦਰ, ਡਰ ਅਤੇ ਪੀੜ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਡਰਾਉਣੀ ਗਰਜ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਵਜਰ-ਅਸਤ੍ਰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ-ਅਸਤ੍ਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੀ ਧਮਾਕੇ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਡਿੱਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਇੰਦਰ, ਡਰ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਇੱਕ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਲੁੱਕ ਗਿਆ, ਸੋਚਦਾ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਵਜਰ-ਅਸਤ੍ਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਇਹ ਹੈ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ, ਮਹਾਰਾਜਾ, ਜੋ ਇਥੇ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ-ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਵਿਰਾਸਤ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੀ ਹੈ।