ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਰਹਿਣਾ ਵੀ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਜੈਸ਼ਠ ਪੁਸ਼ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦੇਣ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਉਠਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਤਕ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੇਵਲ ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਸਾਂਝ-ਸਵੇਰੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤਕ ਇੱਥੇ ਸਾਂਝ-ਸਵੇਰੇ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ—ਇਹ ਗੱਲ ਸਵਯੰਭੂ ਨੇ ਪੁਰਾਤਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਾਵਿਤਰੀ ਵਾਲੀ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਉਹ ਪਤਨੀ ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਇਸ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਤਾਮਬੇ ਦੇ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਛੱਡਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਇੱਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦਿਨ ਦੇ ਸਮਾਂ ਲਈ ਉੱਥੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਕੱਲਾ ਵੀ ਪੁਸ਼ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾਂਝ-ਸਵੇਰੇ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੇ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੁਖ ਕਰਕੇ ਗਾਯਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਲਈ ਉੱਚੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਸ੍ਰਾਧ ਰੂਪ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁਗਾਂ ਤਕ ਅਨੰਤ ਪੁੰਨ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਸੀ ਲਈ, ਵਿਦਵਾਨ ਲੋਕ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਪਤਨੀ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਠੀਕ ਰੀਤੀ ਨਾਲ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਟੁੱਟ ਧਨ, ਅਨਾਜ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ—ਇਹ ਗੱਲ ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਕਹੀ ਸੀ। ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅਗ્નਿਸ਼ਟੋਮ ਯਜਨਾ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੂੰਨੂੰ ਆਸ਼੍ਰਮਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵੀ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਇੱਥੇ ਅਗਸਤਯ ਨੇ ਇੱਕ ਆਸ਼੍ਰਮ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮਾਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਇੱਥੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਆਸ਼੍ਰਮ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕੀਤੀ; ਇੱਥੇ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨੂਆਂ ਦਾ ਉੱਤਮ ਆਸ਼੍ਰਮ ਸੀ। ਯਗ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ, ਇੱਥੇ ਨਾਗਾਂ ਦਾ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵੀ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ, ਅਤੇ ਅਗਸਤਯ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਸ਼ਕਤੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਅੰਮਿਤ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੂੰਨੂੰ ਅਗਸਤਯ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਪੁਰਾਣੇ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਉਤਪਾਤ ਮਚਾਇਆ। ਕਾਲੇਯਾ ਨਾਮ ਦੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਦਲ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਆਸਰੇ ਆ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲਏ। ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ; ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਹ ਸਰਵੋਚਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। "ਮੈਂ ਸਭ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਵੀ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਤਰੀਕਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।" "ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈ, ਦਧੀਚੀ, ਜੋ ਉੱਚੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾਓ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਵਰ ਮੰਗੋ।" "ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਰ ਦੇਵੇਗਾ; ਤੁਸੀਂ ਸਭ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰੋ।" "ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਉਸ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਮੰਗੋ; ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇਵੇਗਾ।" "ਉਸ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਤੋਂ, ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਵਜਰ ਬਣਾਓ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਅਤੇ ਦਿਵਯ ਹੋਵੇ, ਇੱਕ ਹਥਿਆਰ ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇ, ਵੱਡੇ ਦੁਸ਼ਮਨ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।" "ਇਸ ਵਜਰ ਨਾਲ, ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ—ਹੁਣ, ਸਭ ਕੁਝ ਉਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤੇ, ਪਿਤਾਮਹ ਦੇ ਦਰ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਹੋ ਕੇ, ਦਧੀਚੀ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵੱਲ ਚਲੇ, ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ। ਸ੍ਰਸਵਤੀ ਦੇ ਦੂਜੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਬੂਟਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਮ ਗਾਇਕਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਹੋਵੇ। ਜੀਵ-ਜੰਤੂਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਕੋਕਿਲ ਪੱਖੀਆਂ ਅਤੇ ਜੀਵਕ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪੁਕਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਭੈਂਸਾਂ, ਸੂਰ, ਹਿਰਣ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮ੍ਰਿਗ ਵੀ ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ, ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਦੰਤਧਾਰੀ, ਜੋ ਬਾਘਾਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦੇ, ਆਪਣੇ ਸੁੰਢ ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਖੁੱਲੇ ਕਰਕੇ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ। ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਖੇਤਰ playful ਜੰਤੂਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ੇਰ-ਬਾਘਾਂ ਦੀਆਂ ਗੜਗੜਾਹਟਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੋਰ ਵੀ, ਗੁਫਾਵਾਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜੀ ਖੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸੁਹਾਵਣੇ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਾਗਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਦੇਵਤੇ, ਦਧੀਚੀ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਧੀਚੀ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਾਂਗ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਪਰਣਾਮ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰ ਮੰਗਿਆ। ਫਿਰ ਦਧੀਚੀ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਰਵੋਤਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਅੱਜ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜੋ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਕਰਾਂਗਾ; ਜਾਂ ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਮਨੁੱਖ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਗਿਆ; ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਲੈ ਗਏ। ਦੇਵਤੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮੰਗ ਰੱਖੀ; ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਵਜਰ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਅਤਿ ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਿਹਾ: "ਇਸ ਉੱਤਮ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਅੱਜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦੁਸ਼ਮਨ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰੋ।" "ਫਿਰ, ਵੈਰੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦਲ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸਵਰਗ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰੋ, ਹੇ ਇੰਦਰ।" ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ ਵਜਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਵਜਰ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਉਹ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗਿਆ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਕਾਲਕੇਯਾ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਦਲ, ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਹਥਿਆਰਬੰਦ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਸਿੰਗ ਉਚਾਲੇ ਹੋਏ, ਖੜੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਡਰਾ ਗਿਆ। ਵੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਚਾਲੇ ਜਾਂਦੇ ਅਤੇ ਚਲਾਏ ਜਾਂਦੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, ਜਦੋਂ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ ਗਿਆ। ਸਿਰ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਤਾਡ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੋਣ।