ਕਹਾਣੀ ਇਉਂ ਹੈ: ਜਦੋਂ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਤੋਂ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਕੀਰਤਿਮੁਖਾ ਦੀ ਉਸ ਨਿਰਭੀਕ ਕਰਤੂਤ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਮੰਦਰ ਵਿਖੇ ਵੱਸ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਮੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆ ਕੇ ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਡਿਗ ਜਾਵੇਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਘਟਨਾ ਵੇਖ ਕੇ ਸਵਰਭਾਨੂ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: "ਹੇ ਭਵ, ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਸੰਯਮੀ ਅਤੇ ਜੋਗੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਕਿਵੇਂ ਛੂਹ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ? ਤੂੰ ਤਾਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਇੰਦ੍ਰੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਪਾਲਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਤੋਂ ਵੀ ਪੂਜਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋ ਕੇ ਭਿਖਾਰੀ ਵਾਂਗ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਿਵੇਂ ਹੈਂ? ਤੂੰ ਸੋਹਣੀ ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਜੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਦੇ ਦੇ। ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਕੰਦਾ ਅਤੇ ਲੰਬੋਦਰ ਸਮੇਤ ਭਿਖਾ ਦਾ ਪਾਤਰ ਲੈ ਕੇ ਘਰ-ਘਰ ਭਿਖ ਮੰਗਣ ਜਾ।" ਇੰਝ ਰਾਹੂ ਨੇ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਉੱਤਰਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਹੂ ਨੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: "ਤੂੰ ਮੰਤਰੀ ਤੇ ਸੈਣਿਕ ਹੈਂ, ਹੇ ਭਿਆਨਕ-ਮੁਖੀ, ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ! ਜੇ ਤੂੰ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈਂ ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਤੂੰ ਵੀ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇਂਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਨੰਦੀ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦੇ ਇਕ ਭੌਹ ਚੁੱਕਣ ਨਾਲ ਨੰਦੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਸਮਝ ਲਈ। ਨੰਦੀ, ਗਣਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਨੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਰਾਹੂ ਨੂੰ ਉਥੋਂ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਜਲੰਧਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਵਰਭਾਨੂ ਅਤੇ ਗੌਰੀ ਦੀ ਮਨੋਹਰ ਮੂਰਤ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਉਸ ਸਮੇਂ ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਮੂਲ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਛਾਲਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ; ਉਸ ਦਾ ਦੂਜਾ ਸੇਵਕ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫਲ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਾਮਦੇਵ ਦਾ ਦੂਤ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਿਰਣ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਦੁਖੀ ਹੋਈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਆਸ ਦਿੱਤੀ: "ਡਰ ਨਾ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈਏ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਆਏ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਮੰਦਬੁਧੀਆਂ ਦਾ ਆਵਾਜਾਈ ਹੈ?" ਇੰਝ ਉਸ ਨਾਜੁਕ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਮਾਧਵ ਨੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਇਸ ਸੁੰਦਰ, ਨਰਮ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੰਦ ਵਿਹਾਰ ਤੋਂ ਛੱਡ ਦੇ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਿਆ: "ਹੇ ਮੂਰਖ, ਤੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਕੀ ਤੂੰ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਖੁਰਾਕ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?" "ਧਰਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਅੱਜ ਧਰਤੀ ਆਪਣੀ ਸਜਾਵਟ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਚਾਨਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਕਾਮ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ।" "ਹੁਣ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ ਲੈ; ਇਸ ਲਈ, ਇਸ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਮਹਲ ਦੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ।" ਹਰੀ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ ਦੈਤ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: "ਜੇ ਤੂੰ ਸਮਰਥ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਹੀ ਇਸਨੂੰ ਮੇਰੇ ਪੰਜੇ ਤੋਂ ਛੁਡਾ ਕੇ ਵਿਖਾ!" ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਮਾਧਵ ਨੇ ਇਹ ਆਖਿਆ, ਦੈਤ ਉਸ ਦੀ ਕ੍ਰੋਧ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ ਭਸਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਬਚ ਗਈ। ਫਿਰ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਹੇ ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਬਚਾਇਆ?" "ਮੇਰਾ ਸਰੀਰਕ ਤੇ ਮਾਨਸਿਕ ਦੁੱਖ, ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਜਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਤੇ ਦੈਤ ਦੇ ਨਾਸ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ।" "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਾਂਗੀ, ਹੇ ਤਪ ਦੇ ਖਜਾਨੇ।" ਉਸ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਮੈਂ ਭਰਦਵਾਜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦੇਵਸ਼ਰਮਣ ਹੈ; ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਛੱਡ ਕੇ ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹਾਂ।" "ਇਸ ਨੱਕ ਲੰਮੇ ਲੜਕੇ, ਮੇਰੇ ਸ਼ਿਸ਼ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਹਨ।" "ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਆ, ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਚੱਲੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਥਾਂ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਰਾਜਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਲੈ ਚਲਿਆ; ਰਾਜਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਵ੍ਰਿੰਦਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਈ; ਕਾਮ ਦੇ ਦੂਤ ਨੇ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦਿਆਂ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰ।" ਇਸ ਸਮੇਂ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇਕ ਮੰਦਬੁਧੀ, ਪਾਪੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਜਾਲ ਵਿਛਾ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਜਲਦੀ ਹੀ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਜਾਲ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਫੜੇ ਹੋਏ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਕੱਢ ਕੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਦੋ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਾਮ ਦੂਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਮਹਿਲਾ, ਆਪਣੀ ਸਾਥਣੀ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਭੇਜ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਹੱਥ ਫੜਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਉਸ ਵਲ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵਿਗੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਡਰ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਕੰਬਦਿਆਂ, ਸਿੰਧੁ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ। ਉਹ ਡਰ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਿੱਤਰ ਕਾਮ ਦੂਤ ਸਮੇਤ, ਚਮਕਦਿਆਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਗਈ; ਦੋਵੇਂ ਭੱਜਦਿਆਂ, ਉਹ ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਗਈਆਂ। ਉਥੇ, ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਅਤਿ ਅਦਭੁਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂ ਵੇਖੀਆਂ: ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਾਗ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਝੀਲ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਲ੍ਹੀ ਵੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਸੀ; ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ਹਿਦ ਵਗਦਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਚੀਨੀ ਦੇ ਢੇਰ ਤੇ ਮਿਠਾਈਆਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਸਨ; ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ ਤੇ ਕਈ ਗਹਿਣੇ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਕਈ ਦਿਵਯ ਅਸਤਰ ਉੱਡ ਰਹੇ ਸਨ; ਖੁਸ਼ ਬਾਂਦਰ ਉੱਪਰ-ਥੱਲੇ ਕੁੱਦਦੇ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ। ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਇੱਕ ਸੋਹਣੇ ਮਠ ਵਿੱਚ, ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਇਕ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।