ਜਦੋਂ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਔਰਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਆਈ। ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਕੋਈ ਦੇਵੀ ਸੀ, ਨਾ ਗੰਧਰਵ ਕੁਲ ਦੀ, ਨਾ ਅਸੁਰ ਵੰਸ਼ ਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਨਾਗਿਨ। ਅਜੇ ਤੱਕ ਐਸੀ ਔਰਤ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ ਸੀ, ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ। ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਨੇ ਛੱਟਿਲਾ ਵਰਤ ਕੀਤਾ। ਆਪਣੇ ਵਰਤ ਵਿੱਚ ਸੱਚਾਈ ਤੇ ਡੋਲ੍ਹਣ-ਰਹਿਤ ਰਹਿਣ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਔਰਤ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਤੇਜ ਤੇ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੋਖ ਦੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਏ। ਤਿਲ ਦਾਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਨ, ਅਨਾਜ, ਵਸਤ੍ਰ, ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ ਅਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਘਰ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਉਹ ਔਰਤ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਉਜਲੀ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਤੋਂ ਸਿੱਖਿਆ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਲਾਲਚੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਅਤੇ ਧਨ ਲਈ ਕਦੇ ਧੋਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਤਿਲ ਅਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਦਾਨ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਸਿਹਤਮੰਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਨਾ ਕੋਈ ਗਰੀਬੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਦੁੱਖ, ਨਾ ਵਿਪੱਤੀ। ਹੇ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜੰਮੇਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ! ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਛੈ ਤਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਵਰਤ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤਿਲ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਇਹ ਫਲ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਯੋਗ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਜਤਨ ਦੇ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਨਾ ਤਾਂ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਕੋਈ ਥਕਾਵਟ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਾਜਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਤੂੰ ਵਿਜਯਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮਹਾਨ ਫਲ ਬਾਰੇ ਸੁਣ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ। ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਕਿ ਫਾਲਗੁਣ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਜੋ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕੀ ਹੈ?” ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: “ਹੇ ਧਰਮਪੁਤ੍ਰ, ਵੱਡੀ ਕismet ਵਾਲਿਆ, ਸੁਣ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਗੱਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਮੰਧਾਤਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛੀ ਸੀ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਫਾਲਗੁਣ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਆਮਲਕੀ ਵਰਤ, ਕਰਕੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਣੁ ਲੋਕ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਆਮਲਕੀ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਜਾ ਕੇ, ਉਥੇ ਜਾਗ ਕੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗ ਕੇ ਰਹਿਣ ਨਾਲ, ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਤਦ ਮੰਧਾਤਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: “ਹੇ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜੰਮੇਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਇਹ ਆਮਲਕੀ ਰੁੱਖ ਕਦੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ? ਮੈਨੂੰ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ। ਇਹ ਰੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਕਿਉਂ ਹੈ? ਇਹ ਪਾਪ ਕਿਵੇਂ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਜਾਗ ਕੇ ਰਹਿਣ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਵਰਗਾ ਫਲ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ?” ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: “ਹੇ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਿਆ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਆਮਲਕੀ, ਜੋ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਰੁੱਖ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਿਵੇਂ ਆਇਆ। ਇਕ ਵਾਰ, ਜਦੋ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸਮੁੰਦਰ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੀ ਚਲਣ-ਫਿਰਣ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ; ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ, ਨਾਗ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ ਸਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਅਟਲ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਜਾਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗੀ ਚਮਕਦੀ ਇਕ ਬੂੰਦ ਨਿਕਲੀ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਉਸ ਬੂੰਦ ਤੋਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ, ਮਹਾਨ ਧਾਤ੍ਰੀ (ਆਮਲਕੀ) ਰੁੱਖ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਟਹਿਣੀਆਂ ਅਤੇ ਉਪ-ਟਹਿਣੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਫਲਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਉਤਪੱਤੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪ੍ਰਕਟ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ, ਹੋਰ ਜੀਵ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼, ਨਾਗ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਧਾਤ੍ਰੀ ਰੁੱਖ (ਆਮਲਕੀ), ਜੋ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਖੜਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਦੇਵਤੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਸ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤਿ ਆਸ਼ਚਰਜ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਉਹ ਉਥੇ ਖੜੇ ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ, “ਅਸੀਂ ਇਹ ਰੁੱਖ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।” ਜਦ ਉਹ ਇਉਂ ਸੋਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਆਕਾਸ਼ਵਾਣੀ ਹੋਈ। “ਇਹ ਆਮਲਕੀ ਰੁੱਖ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਵੈਸ਼ਣਵ ਰੁੱਖ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਜਿਹਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਪੁੰਨ ਦੋਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਤਿਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਆਮਲਕੀ ਦੀ ਸਦਾ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਵੈਸ਼ਣਵੀ, ਪਾਪ ਨਾਸਕ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਣੁ ਇਸ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਹਨ। ਇਸ ਦੇ ਤਣੇ ਉੱਤੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਰੁਦ੍ਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਟਹਿਣੀਆਂ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਅਤੇ ਛੋਟੀਆਂ ਟਹਿਣੀਆਂ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਪੱਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਉੱਤੇ ਮਰੁਤ ਗਣ, ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਧਾਤ੍ਰੀ ਰੁੱਖ, ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੂਪ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਣੁ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹੈ। ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: “ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ? ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਏ ਹੋ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਾ ਹੋ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ? ਸਾਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸੋ।” ਆਕਾਸ਼ਵਾਣੀ ਹੋਈ: “ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਣੁ ਹਾਂ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਪੁੱਛਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਪਰਚਿਆ ਦਿੱਤਾ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉਥੇ, ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾ ਆਰੰਭ ਹੈ, ਨਾ ਅੰਤ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। “ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਅਚ੍ਯੁਤ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਅਨੰਤ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਦਾਮੋਦਰ, ਗਿਆਨੀ, ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।” ਇਉਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੜਾ ਵਰ ਮੰਗਦੇ ਹੋ?” ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: “ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਡੇ ਹਿੱਤ ਲਈ—” “ਕੋਈ ਐਸਾ ਵਰਤ ਦੱਸੋ ਜੋ ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਮੋਖ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਧਨ-ਅਨਾਜ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਪੁੰਨਮਈ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਐਸਾ ਵਰਤ ਜੋ ਆਸਾਨ ਹੋਵੇ, ਵੱਡਾ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇ; ਜਿਸਨੂੰ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਣੁ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਂਦਾ ਹੈ।” ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੇ ਆਖਿਆ: “ਜਦ ਫਾਲਗੁਣ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪੁਸ਼ਯ ਨਕਸ਼ਤਰ ਆ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਦਿਨ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।” “ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸੁਣੋ, ਹੇ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜੰਮੇਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ! ਆਮਲਕੀ ਰੁੱਖ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਉਥੇ ਜਾਗ ਕੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਮਲਕੀ ਦਾ ਮਹਿਮਾ, ਉਸ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਫਲ ਬਾਰੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਵਲੋਂ ਖੁਦ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।