ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਧਰਮਣिष्ठ ਔਰਤ ਨੇ ਕਈ ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ, ਵ੍ਰਤਾਂ ਅਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ। ਉਸਨੇ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਡੱਲਾ ਦਾਨ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ ਉਸਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਘਰ ਮਿਲਿਆ, ਪਰ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਅਨਾਜ ਦੀ ਰਤਾ ਭੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਘਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵੇਖਦੀ ਰਹੀ, ਉਸਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਿਆ। ਆਖਰ ਉਹ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ ਅਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀ: "ਮੈਂ ਕਈ ਵ੍ਰਤ, ਕਠਿਨ ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ, ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਉਪਵਾਸ ਕੀਤੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ, ਪਰ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ।" ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੀ। ਜਲਦੀ ਹੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ, ਜਿਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਣਗੀਆਂ।" ਮੈਂ ਅੱਗੇ ਆਖਿਆ, "ਦੇਵੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਉਣਗੀਆਂ। ਪਰ, ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਨਾ ਖੋਲ੍ਹੀਂ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਸਟਿਲਾ ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾ ਉਚਾਰਨ।" ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਹ ਔਰਤ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ। ਇਸ ਵਿਚਲੇ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਵਾਢਵਾ, ਦੇਵੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਉਥੇ ਆ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਆ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀਆਂ, "ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਈਆਂ ਹਾਂ, ਹੁਣ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਸਕੀਏ।" ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਔਰਤ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਟਿਲਾ ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਉਚਾਰਨ ਕਰੋ, ਇਹੀ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੋਵੇਗਾ।" ਫਿਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੇ ਓਥੇ ਸਟਿਲਾ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀ, ਦੂਜੀ ਨੇ ਵੀ ਇਸ ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ, ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਵੇਖੀ ਜਾ ਸਕੀ। ਜਦ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਔਰਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ। ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਦੇਵੀ ਸੀ, ਨਾ ਗੰਧਰਵੀਂ, ਨਾ ਅਸੁਰ-ਕੁਲ ਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਨਾਗਿਨ। ਕਦੇ ਵੀ ਐਸੀ ਔਰਤ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ ਗਈ ਸੀ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ। ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਸਟਿਲਾ ਵ੍ਰਤ ਕੀਤਾ। ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਚੇ ਰਹਿਣ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਔਰਤ ਨੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੋਭਾ, ਚਮਕ, ਅਤੇ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਏ। ਤਿਲ ਦਾਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਸਨੂੰ ਧਨ, ਅਨਾਜ, ਕਪੜੇ, ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ, ਅਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਘਰ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਉਹ ਸੋਭਾ ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਤੋਂ ਇਹ ਸਿੱਖਿਆ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਲਾਲਚੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਧਨ ਲਈ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਤਿਲ ਅਤੇ ਕਪੜੇ ਦਾਨ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਿਹਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਕੋਈ ਗਰੀਬੀ, ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ। ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਛੇ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਤਿਲ-ਵ੍ਰਤ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤਿਲ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇਹ ਨਤੀਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਯੋਗ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪਤਕ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਨਾ ਕੋਈ ਹਾਨੀ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਭਾਰ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਵਿਜਯਾ ਵ੍ਰਤ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਮਹਾਨ ਫਲ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣੀ ਹੈ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ। ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਜੋ ਫਾਲਗੁਣ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕੀ ਹੈ?" ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਧਰਮਪੁਤ੍ਰ, ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੁਣ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਮਾਂਧਾਤਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਫਾਲਗੁਣ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ; ਆਮਲਕੀ ਵ੍ਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰਣ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।" "ਆਮਲਕੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਜਾ ਕੇ, ਉੱਥੇ ਜਾਗ ਕੇ ਰਾਤ ਗੁਜ਼ਾਰੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਗਣ ਨਾਲ, ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।" ਮਾਂਧਾਤਾ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ, "ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਇਹ ਆਮਲਕੀ ਕਦੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ? ਇਹ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ। ਇਹ ਰੁੱਖ ਕਿਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ? ਇਹ ਪਾਪ ਕਿਵੇਂ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਅਤੇ ਜਾਗਣ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ?" ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਆਮਲਕੀ, ਜੋ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਰੁੱਖ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਿਵੇਂ ਆਇਆ।" "ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸਮੁੰਦਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਚਲਣ-ਫਿਰਣ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਨਾਗ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹੇ। ਉਥੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ, ਅਚੁਤ ਆਤਮਾ ਦੇ ਅਡੋਲ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।" "ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਉਹ ਜਾਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਇੱਕ ਬੂੰਦ ਨਿਕਲ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਬੂੰਦ ਤੋਂ ਆਪੇ-ਆਪ ਹੀ, ਵੱਡਾ ਧਾਤਰੀ ਰੁੱਖ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਕਈਆਂ ਟਹਿਣੀਆਂ ਤੇ ਉਪ-ਟਹਿਣੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਫਲਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਝੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।" "ਸਭ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਉਤਪੱਤੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ, ਹੋਰ ਜੀਵ ਜਨਮ ਲਏ। ਫਿਰ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਨਾਗ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਰਚਿਆ।" "ਉਥੇ, ਦੇਵਤੇ ਓਸ ਥਾਂ ਆਏ, ਜਿੱਥੇ ਧਾਤਰੀ ਰੁੱਖ, ਜੋ ਹਰਿ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਖੜਾ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਬਹੁਤ ਵਿਸ਼ਮਾਦ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ। ਉਹ ਓਥੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇਹ ਰੁੱਖ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਜਦ ਉਹ ਸੋਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਇਕ ਅਕਾਯੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ।" "ਇਹ ਆਮਲਕੀ ਰੁੱਖ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਵੈਸ਼ਨਵ ਰੁੱਖ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਇਸਦੀ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ ਗਾਂਵ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਪੁਣ ਦੋਹਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸਨੂੰ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਆਮਲਕੀ ਦੀ ਸਦਾ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" "ਇਹ ਰੁੱਖ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵੈਸ਼ਨਵੀ ਅਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ਕ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਮੂਲ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੁ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉੱਪਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਹਨ।" "ਇਸ ਦੇ ਤਣੇ ਉੱਤੇ ਭਗਵਾਨ ਰੁਦਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਟਹਿਣੀਆਂ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਅਤੇ ਛੋਟੀਆਂ ਟਹਿਣੀਆਂ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤੇ।" "ਇਸ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਉੱਤੇ ਮਰੁਤਗਣ, ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅਧਿਪਤੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।" "ਇਹ ਧਾਤਰੀ ਰੁੱਖ, ਜਿਸਦਾ ਵਰਣਨ ਮੈਂ ਕੀਤਾ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਣ ਯੋਗ ਹਨ।