ਪਵਿੱਤਰ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਤਟ ਉੱਤੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, "ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਥੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਵੱਸਾਂਗਾ।" ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਜੇਹੜਾ ਕੋਈ ਇੱਥੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਇਸ ਲੋਕ ਜਾਂ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਜੋ ਭਗਤ ਪੂਰਬੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਜਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਇੱਥੇ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ; ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦੇ ਬੜੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸੰਯਮ ਅਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਦੁਬਲਾ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਲ, ਹਵਾ ਜਾਂ ਪੱਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਜੀਊਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਹੜੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਜਿਹੜੀਆਂ ਵੀ ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ ਤੇ ਵਰਤ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਕੋਈ ਵੀ ਦਾਨ, ਚਾਹੇ ਤਿਲ ਦਾ ਇਕ ਦਾਣਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸੋਨਾ, ਪਹਾੜ ਮੇਰੂ ਵਰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਜੋ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਜਾਂ ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਇਕਵੀਹ ਪੀੜੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਰ, ਇੱਥੇ ਕੇਵਲ ਇਕ ਪਿੰਡ ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਆਰਾ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੇ ਉਹ ਮੁੜ ਭੋਜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੋਖਸ਼ ਦੇ ਮਾਰਗ ਉੱਤੇ ਤੁਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਉਤਪੱਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ। ਇਹ ਗੱਲ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇਆਂ ਅਤੇ ਵਾਸੂਆਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਦੱਸੀ ਸੀ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੋੜ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਲੂਣ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਜਾਓ ਅਤੇ ਇਸ ਅਗਨਿ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿਓ। ਜਦ ਇਹ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਣਗੇ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਪਾਤਾਲ ਅਗਨਿ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਾੜਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਖ਼ਤਰੇ ਤੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਜਲਦੀ ਕਰੋ; ਮਾਂ ਵਾਂਗ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿਓ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦੇ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸੁਤੰਤਰ ਨਹੀਂ ਹਾਂ; ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਮੇਰਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸਦੇ ਹੁਕਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਇੱਥੇ ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਵਾਂਗ ਵੱਸਦੀ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਇੱਕ ਕਦਮ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕਦੀ।" "ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਉਪਾਅ ਲੱਭੋ।" ਉਸਦੀ ਨੀਅਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪੂਰਵਜ, ਤੁਹਾਡੀ ਧੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਕੁਆਰੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀ ਪਾਤਾਲ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਕੁਆਰੀ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਸੁੰਘਿਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸੱਦਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਤੂੰ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਰਸਵਤੀ, ਇਹ ਅਗਨਿ ਲੈ ਕੇ ਲੂਣ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦੇ।" ਪਿਤਾ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁਆਰੀ ਸਰਸਵਤੀ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਜੁਦਾ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਨੇ ਰੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ, ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਟਾ ਖਿੜਿਆ ਹੋਇਆ ਕਮਲ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਬੂੰਦ ਪਏ ਹੋਣ। ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਅਗੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸਦੇ ਦੁਖੀ ਦਿਲ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, "ਰੋ ਨਾ ਕਰ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਖ਼ਤਰਾ ਨਹੀਂ।" "ਤੇਰੇ ਲਈ ਇੱਜ਼ਤ ਅਤੇ ਲਾਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਆਵੇਗਾ। ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ, ਧੀਏ, ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਲੂਣ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ, ਹੰਝੂ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ," ਅਤੇ ਤੁਰ ਪਈ। ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਆਖਿਆ, "ਡਰ ਨਾ ਕਰ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਡਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋਈ। ਜਦ ਉਹ ਤੁਰਨ ਲੱਗੀ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਭ ਸ਼ੰਖ, ਨਗਾਰੇ ਅਤੇ ਅਸੀਸਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਹ ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਚਿੱਟੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ, ਉਸਦਾ ਚਮਕ autumn ਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਵਰਗਾ, ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵਿਸਥਾਰਤ, ਅਤੇ ਉਹ ਦਸੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਮਹਿਲਾ ਖੁਸ਼ਬੂ ਫੈਲਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਆਪਣੀ ਹੀ ਕਾਂਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਭ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਤੁਰ ਪਈ। ਜਦ ਉਹ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਚਮਕਦਾਰ ਗੰਗਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਫਿਰ ਮਿਲਾਂਗੀ; ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਮੇਰੀ ਮਿੱਤਰ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੰਗਾ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਖੇ। "ਜਦ ਵੀ ਤੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਆਵੇਂਗੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖੇਂਗੀ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ। ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਤੇਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਵਾਂਗੀ।" "ਫਿਰ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦੇ, ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ। ਮੈਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੂੰ, ਸਰਸਵਤੀ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ।" "ਇੱਥੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੌ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦੇ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਸਦਾ ਲਈ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤਿੰਨ ਕਰਜ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੋਖਸ਼ ਦੇ ਮਾਰਗ ਉੱਤੇ ਤੁਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਫਿਰ ਗੰਗਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਮਿਲਾਪ ਹੋਵੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਸਥਾਨ ਨੂੰ ਜਾ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੀਂ।" ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਮੁਨਾ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਗਾਇਤਰੀ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਸਮੇਤ, ਸਭ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਹੇਲੀ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਦੇਵੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਸਰਸਵਤੀ, ਉੱਚੇ ਮਨ ਵਾਲੀ, ਦਰਿਆ ਬਣ ਗਈ ਅਤੇ ਉਤਤੰਕ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਪਲਕਸ਼ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਉਤਰੀ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਉੱਥੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਦੇਵੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅੱਗੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਉੱਥੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਰੂਪ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਦੁਜਾ-ਜਨਮਿਆਂ (ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ) ਨੇ ਉਸਦੇ ਫਲਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਦਾ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।