ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਅਸੀਸਾਂ ਦੇ ਕੀ ਲੋੜ, ਅਦਿਤੀ ਦੀ ਕੋਖ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਇਹ ਦੇਵਤੇ ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਹੱਥੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਫਿਰ ਉਹ ਬੋਲੇ, "ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ ਹੋ, ਸਾਡੇ ਵੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੀ। ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡਾ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਦੇਵਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਣ।" ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, "ਸੰਪੱਤੀ ਲਈ ਤਾਂ ਟਕਰਾਉ ਹੋਵੇਗਾ ਹੀ। ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ ਮਿਲ ਕੇ ਸਿਰਫ਼ ਵੇਖਦੇ ਰਹਾਂਗੇ।" ਪੁਲਸਤਯ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਭਰੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਯਾਨਾਰਦਨ (ਵਿਸ਼ਨੁ) ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਸ਼ੰਭੂ (ਸ਼ਿਵ) ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨਵ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਵੱਲੋਂ ਬੁਲਾਏ ਹੋਏ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੱਥੇ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਆਏ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਡੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਵਾਘਾ ਪਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਪਰ ਅਸੀਂ ਧੀਰਜ ਰੱਖੀਏ, ਜਦ ਤੱਕ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜਦ ਰਸਮ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਣ।" "ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਤੂੰ ਐਸਾ ਕਰ ਕਿ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਜਿੱਤ ਲਈ, ਤੇਰੇ ਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ। ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਲੈ ਕੇ ਅਸੀਂ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਅਰਪਿਤ ਕਰਾਂਗੇ। ਜਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇੱਥੇ ਆ ਜਾਣਗੇ ਤੇ ਲੋਕ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਹਾਰ ਕਰਾਂਗੇ, ਜਦ ਉਹ ਗੁਲਾਮੀ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।" ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਜੀ ਇੰਝ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਦਾਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਰੁਸਤਾ ਭੜਕਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਧੀਰਜ ਰੱਖੋ। ਜਦ ਯਜਨ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਫਿਰ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਭੇਜਿਆ ਹੈ; ਜੇਕਰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਜਾਂ ਯੁੱਧ ਹੋਵੇ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਵੇ।" ਫਿਰ ਪੁਲਸਤਯ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਪ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਟਕਰਾਉ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿੱਤਰਤਾ ਰੱਖੋ ਤੇ ਮੇਰੇ ਉਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰੋ।" ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਪਿਤਾਮਹ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਦੇ ਹੋ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਵਧੀਆ ਕਰਾਂਗੇ।" ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਦੇਵਤੇ ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਵੰਸ਼ਜ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਡਰ ਨਹੀਂ।" ਪੁਲਸਤਯ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਲਈ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਉੱਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਆਪਣੇ ਪੁਰਖਿਆਂ ਦੇ ਯਜਨ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ (ਵਿਸ਼ਨੁ) ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਜੋ ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ ਦੇਵਤਾ (ਸ਼ਿਵ) ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਬੈਠਕਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਰਘ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖ਼ੈਰੀਅਤ ਪੁੱਛੀ ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਲਈ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹੋ।" ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਟਾਵਾਂ ਅਤੇ ਮ੍ਰਿਗਚਰਮ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਸ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਝੀਲ ਨੂੰ ਸੋਭਾ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਮੁੰਡੇ ਸਿਰ, ਕੁਝ ਗੇਰੂਏ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਕੁਝ ਲੰਮੀਆਂ ਦਾਡੀਆਂ ਵਾਲੇ, ਕੁਝ ਘੱਟ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਉਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਕੁਝ ਉਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਕੁਝ ਲੰਬੇ ਕੰਨ, ਕੁਝ ਟਿੜੇ-ਮਿੜੇ ਜਾਂ ਫਟੇ ਕੰਨ ਵਾਲੇ, ਕੁਝ ਲੰਬੇ ਮੱਥੇ, ਕੁਝ ਵਿਗਾੜੇ ਹੋਏ ਮੱਥੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰਗਾਂ ਤੇ ਚਮੜੀ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪੇਟ ਵੀ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਵਿੱਤਰ ਪੁਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ-ਸ਼ੇਰ ਇਸ ਤੀਰ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦੀ ਖਿੱਚ ਨਾਲ। ਉੱਥੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਵਾਲਖਿਲਯ ਰਿਸ਼ੀ ਸਨ, ਕੁਝ ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ ਕੁੱਟਦੇ, ਕੁਝ ਚੂਨਾ ਚਬਾਉਂਦੇ, ਕੁਝ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਦੇ। ਕੁਝ ਹਵਾ ਤੇ, ਕੁਝ ਪਾਣੀ ਤੇ, ਕੁਝ ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਜੀਊਂਦੇ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਪ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਨੰਗੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲੈਂਦੇ। ਜਦ ਉਹ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਦੇਖਦੇ, ਤੁਰੰਤ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਸੁੰਦਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ ਤੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤੱਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਣ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਸੁੰਦਰ ਹੋ ਗਏ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੇ ਇਸ ਥਾਂ ਨੂੰ 'ਚਿਹਰਾ-ਦਰਸ਼ਨ' ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ। ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਤੁੱਲ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸਾਰੇ ਵਨਵਾਸੀ ਉੱਥੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਜਨੇਊ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦਿੰਦੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਸਮਾਂ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਆਖਦੇ, "ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ, ਇਹ ਝੀਲ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ।" ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ 'ਮਹਾ ਪੁਸ਼ਕਰ' ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ। ਉੱਥੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਕੁਬੜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੋ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਾਨ ਤੇ ਵਸਤੂਆਂ ਦੇ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੂਰਬੀ ਸਰਸਵਤੀ ਦਾ ਸੁਣਿਆ ਤੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਗੋਛੜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਜੂਜੁਬੇ, ਇੰਗੁਦਾ, ਕਸ਼ਮਰ, ਪਲਖਸ਼, ਅਸ਼ਵੱਥ, ਤੇ ਵਿਭੀਤਕ ਵਰਖ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਪੌਲੋਮਾ, ਪਲਾਸ਼, ਕਰੀਰਾ, ਪੀਲੂ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਾਗ਼ਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ, ਸਿਆੰਦਨ ਵਰਖ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ। ਕਪਿੱਠ, ਕਰਵੀਰ, ਬਿਲਵ, ਅਮਲਤਕ, ਅਤਿਮੁਕਤ, ਕੰਡਾ, ਤੇ ਪਾਰਿਜਾਤ ਵਰਖ਼ਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਉਹ ਥਾਂ ਸੁੰਦਰ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਕਦੰਬ ਦੇ ਬਾਗ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤਿ ਵਾਲੀ, ਫਲ, ਪੱਤਿਆਂ, ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਲਹਿਰਾਂਦੀ, ਤੇ ਦੰਤੋਲੁਖਲਿਕਾ ਵਰਖ਼ਾਂ ਨਾਲ ਵੀ। ਇਹ ਥਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਜੋ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਕੁੱਟਦੇ, ਸਵਾਧਿਆਇ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੀ, ਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਇੱਥੇ ਅਹਿੰਸਾ ਤੇ ਉੱਤਮ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਰਹਿੰਦੇ, ਚਮਕਦਾਰ, ਕਾਂਚਨ, ਪੂਰਬੀ ਨੰਦਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲਕਾ ਨਾਮ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਸੀ। ਇੱਥੇ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਉੱਤੇ ਦਰਿਆ ਪੰਜ ਧਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਭਾ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ।