ਪੁਲਸਤਯ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਰਮ ਪਿਤਾ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਯਗ੍ਯ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਜੋ ਅਦਭੁਤ ਘਟਨਾ ਵਾਪਰੀ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਆਪ ਯਜਮਾਨ ਸਨ, ਮਰੀਚੀ, ਅੰਗਿਰਸ, ਪੁਲਸਤਯ, ਪੁਲਹ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਤੁ—ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਦਕ੍ਸ਼, ਜੋ ਸਾਰੇ ਆਭੂਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਸੰਗੀਤ ਧੁਨ ਨਾਲ ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਨਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਤੰਬੁਰੂ, ਮਹਾਸ਼੍ਰੁਤੀ, ਚਿਤ੍ਰਰਥਸੇਨਾ, ਉਰਨਯੁ, ਅਤੇ ਅਨਘਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਗੰਧਰਵ ਮਿਲ ਕੇ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਗੋਮਯੁ, ਸੂਰ੍ਯਵਰਚਸ, ਸੋਮਵਰਚਸ, ਤ੍ਰਿਨਯੁ, ਨੰਦੀ, ਅਤੇ ਚਿਤ੍ਰਰਥ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਸ਼ਾਲਿਸ਼ਿਰਾ ਤੇਰਵਾਂ, ਪਾਰਜਨ੍ਯ ਚੌਦਵਾਂ, ਕਲੀ ਪੰਦਰਵਾਂ, ਅਤੇ ਤਾਰਕ ਸੋਲਵਾਂ ਗੰਧਰਵ ਸਨ। ਹਾਹਾ ਅਤੇ ਹੂਹੂ, ਅਤੇ ਮਹਾਤੇਜੀ ਹੰਸਾ—ਇਹ ਸਭ ਰੱਬੀ ਗੰਧਰਵ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਾਚ ਕੀਤਾ। ਧਾਤਾ, ਅਰ੍ਯਮਾਨ, ਸਵਿਤਾ, ਵਰੁਣ, ਅੰਸ਼ੁ, ਅਤੇ ਭਗਾ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ। ਇੰਦਰ, ਵਿਵਸਵਾਨ, ਪੁਸ਼ਨ, ਤਵਸ਼੍ਟ੍ਰਿ, ਪਾਰਜਨ੍ਯ—ਇਹ ਬਾਰਾਂ ਆਦਿਤਯ, ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਮ੍ਰਿਗਵ੍ਯਾਧ, ਸ਼ਰ੍ਵ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਨਿਰ੍ਰਿਤਿ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ। ਅਜੈਕਪਾਦ, ਅਹਿਰਬੁਧ੍ਨ੍ਯ, ਪਿਨਾਕੀ, ਅਜੇਯ, ਭਵ, ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰ, ਅਤੇ ਕਪਾਰਦੀ—ਇਹ ਸਭ ਉਥੇ ਖੜੇ ਸਨ। ਭਾਗਾ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਦੋਵਾਂ ਅਸ਼੍ਵਿਨੀ, ਅੱਠ ਵਾਸੁ ਅਤੇ ਬਲਵਾਨ ਮਾਰੁਤ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ। ਵਿਸ਼੍ਵਦੇਵ ਅਤੇ ਸਾਧ੍ਯਾ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੇ ਸਨ। ਮਹਾਨ ਸਪੰਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼ੇਸ਼ ਅਤੇ ਵਾਸੁਕੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਾਸ਼੍ਯਪ, ਕਮ੍ਬਲ, ਅਤੇ ਤਕ੍ਸ਼ਕ—ਇਹ ਮਹਾਨ ਨਾਗ ਵੀ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਥੇ ਖੜੇ ਸਨ। ਤਾਰਕ੍ਸ਼, ਅਰਿਸ਼੍ਟਨੇਮੀ, ਮਹਾਬਲੀ ਗਰੁੜ, ਵਾਰੁਣੀ, ਆਰੁਣੀ, ਅਤੇ ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਆਪ ਹੀ ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਾਯਣ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ, ਪਹੁੰਚੇ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਆਚਾਰ੍ਯ, ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ ਪਤੀ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਪੂਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਇਸ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹੋ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿਓ," ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ ਭਗਵਾਨ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਅਜਨਮਾ ਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਵਿਭੂਸ਼ਿਤ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਧਾਗੇ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ੀ ਵਰਗ, ਤੇਜਸਵੀ, ਸਵੈ-ਭੂ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਦਿ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਸੁੱਚੇ, ਛਾਤੀ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਉਜਾਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ। ਉਹ ਨੇਕੀਆਂ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਅੰਤਮ ਗਮ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਪੀਆਂ ਲਈ ਅੰਤ। ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨ ਹਨ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸ਼ਟ-ਵਿਭੂਤੀ ਵਾਲਾ ਪਰਮ ਲੋਕ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼੍ਠ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਨਮ ਮਰਨ ਤੋਂ ਛੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਸ਼੍ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਠਿਨ ਵਰਤ ਅਤੇ ਨਿਯਮਤ ਆਹਾਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਯੋਗੀ ਨਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਅਨੰਤ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਸ਼ੇਸ਼ ਵਰਗ ਮਹਾਨ ਨਾਗਾਂ ਸਮੇਤ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਵਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਜ੍ਯ ਮੰਨਦੇ ਹਨ—ਉੱਚੇ, ਵਿਲੱਖਣ, ਅਤੇ ਪਰਮ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ, ਜੋ ਜਾਣਦੇ ਅਤੇ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਯਜ੍ਯ ਭਾਗ ਦੇ ਦਾਤਾ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬਲਦ, ਅੱਗ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਚੰਦ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਦਿ ਹਨ। ਉਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਖਿਆ ਲਈ ਉਪਸਥਿਤ ਹਨ। ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਪਕਵਾਨਾਂ ਦੀ ਪਿੰਡ-ਦਾਨ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਸ਼੍ਰੇਸ਼੍ਠ ਭੋਗ, ਇਹ ਸਭ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ ਨੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਰਮ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਦੀ ਅੱਗ ਰਾਹੀਂ ਪਰਮ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਯਜ੍ਯ ਕੀਤਾ; ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੋਈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਜ੍ਯ ਦੀ ਰਚਨਾ ਵੀ ਹੋਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਅੰਤਹੀਨ ਅਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਧਾਰਕ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਵੱਡੇ ਉਮਰ ਦੇ, ਪਰ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੀਣ ਸਨ। ਉਹ ਦਾਦਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੂਲਤਾ ਅਗੋਚਰ ਹੈ, ਯਜ੍ਯ-ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ, ਜੋ ਧਨਵਾਨ ਯਜਮਾਨਾਂ ਅਤੇ ਰਖਿਆਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵਿਣੁ, ਜੋ ਮਹਾਬਲੀ ਸੁਆਮੀ ਹਨ, ਧਨੁਸ਼ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਤਾਇਨਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਚਿੰਤਨ ਕੀਤਾ; ਸੱਚੇ ਮਨ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਯਜ੍ਯ ਆਪ ਹੀ ਯਜ੍ਯ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਯਜ੍ਯ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਦੀ ਚੋਣ ਕੀਤੀ; ਭ੍ਰਿਗੁ ਆਦਿਕ ਜੋ ਯਜ੍ਯ ਵਿਧੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁੱਖ ਕਰਮਕਾਂਡੀਆਂ ਵਜੋਂ ਚੁਣਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਹੁਵ੍ਰਿਚ ਸੰਪ੍ਰਦਾਯ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਪਾਠੀਆਂ ਨਾਲ, ਸ਼ੁਭ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੇ; ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਹ ਯਜ੍ਯ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ। ਯਜ੍ਯ ਦਾ ਗਿਆਨ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ, ਅਤੇ ਪਾਠ ਦੀ ਕਲਾ—ਇਹ ਸਭ ਉੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਜੋ ਯਜ੍ਯ ਵਿਧੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼ਬਦ ਵਿਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਜੋ ਅਰਥ-ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਸਭ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੀਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।