ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਕਰਤਾਰ ਨੇ ਗਾਯਤਰੀ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਉਹ ਦੇਵੀ ਹੋਵੇਂਗੀ ਜੋ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਮੰਗਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਦੋਹਰਾਏ ਜਾਂ ਸੁਣੇ, ਉਹ ਹਰ ਮਨੋਰਥ ਵਿੱਚ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਏਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਰਤਾ-ਮਾਤਰ ਵੀ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਗਾਯਤਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਓਹੋ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ।" ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਕਥਾ ਸਚਾਈ ਨਾਲ ਸੁਣ ਲਈ। ਇਥੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਗਾਯਤਰੀ ਦੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀ ਰਸਮ ਹੋਈ। ਸਾਵਿਤਰੀ ਵਲੋਂ ਵਿਰੋਧ ਤੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਦੀ ਘਟਨਾ ਵੀ ਇਥੇ ਹੀ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਇਸ ਦੇਵੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਵੀ ਚਮਕਦਾਰ ਗਾਯਤਰੀ ਦੀ ਸਤੂਤੀ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਇਹ ਕਥਾ ਦੱਸੀ। ਮੇਰੇ ਰੋਮ-ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਤੁੱਟ ਸ਼ਾਂਤੀ ਆ ਗਈ; ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਉਤਸੁਕਤਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ। ਮਹਾਨ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਲਈ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਉੱਤਮ ਸਤੋਤ੍ਰ ਰਚਿਆ ਤੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ, ਮਹਾਨ, ਲਾਜਵਾਬ ਤੇ ਸਰਵੋਚ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਆਖੇ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇਹ ਸਭ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸੋ, ਫਿਰ ਉਥੇ ਕੀ ਹੋਇਆ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਕਥਾ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਦੱਸੋ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਫਿਰ ਪੁਲਸਤਯ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਦੋਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਯਜਨਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਦੋਂ ਦੀ ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਕਥਾ ਸੁਣੋ। ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਯਜਮਾਨ ਸਨ, ਮਰੀਚੀ, ਅੰਗਿਰਸ, ਪੁਲਸਤਯ, ਪੁਲਹ, ਤੇ ਕ੍ਰਤੁ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਅਤੇ ਦੱਖਾ ਜੀ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਹਨ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਥੇ ਆਏ ਤੇ ਬੜੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸੰਗ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਅੱਗੇ ਨ੍ਰਿਤ੍ਯ ਕੀਤਾ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਸੰਗੀਤ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ। ਤੰਬੁਰੂ, ਮਹਾ-ਸ਼੍ਰੁਤੀ, ਚਿਤ੍ਰਰਥਸੇਨਾ, ਉਰਨਾਯੁ, ਤੇ ਅਨਘਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੀਤ ਗਾਏ। ਗੋਮਾਯੁ, ਸੂਰ੍ਯਵਰਚਸ, ਸੋਮਵਰਚਸ, ਤ੍ਰਿਨਾਯੁ, ਨੰਦੀ, ਚਿਤ੍ਰਰਥ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ। ਸ਼ਾਲਿਸ਼ਿਰਾ, ਪਰਜਨਯ, ਕਲੀ, ਤੇ ਤਾਰਕਾ ਵੀ ਉਥੇ ਗਾਵਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਨ। ਹਾਹਾ ਅਤੇ ਹੂਹੂ ਗੰਧਰਵ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਹੰਸਾ ਨੇ ਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤੂਤੀ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਨੱਚਿਆ, ਧਾਤਾ, ਅਰਯਮਾਨ, ਸਾਵਿਤਾ, ਵਰੁਣ, ਅੰਸ਼, ਭਾਗਾ, ਇੰਦਰ, ਵਿਵਸਵਾਨ, ਪੁਸ਼ਣ, ਤਵਸ਼ਤ੍ਰਿ, ਤੇ ਪਰਜਨਯ—ਇਹ ਬਾਰਾਂ ਆਦਿੱਤਿਆਂ ਨੇ ਭੀ ਉਥੇ ਆਪਣੀ ਜੋਤਿ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਕੀਤਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਥਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਮ੍ਰਿਗਵਿਆਧ, ਸ਼ਰਵਾ, ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਵੀ ਸਨ। ਅਜੈਕਪਾਦ, ਅਹਿਰਬੁਧਨਯ, ਪਿਨਾਕੀ, ਅਜੇਯ, ਭਵ, ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ਵਰ, ਤੇ ਕਪਾਰਦੀ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਉਥੇ ਖੜੇ ਸਨ। ਸਥਾਣੁ, ਭਾਗਾ, ਰੁਦ੍ਰ, ਦੋਵਾਂ ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰ, ਅੱਠ ਵਸੁ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਮਾਰੁਤ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ। ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵ, ਸਾਧਿਆ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਸ਼ ਤੇ ਵਾਸੁਕੀ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੇ ਸਨ। ਕਸ਼ਯਪ, ਕੰਬਲ, ਤੇ ਤਕਸ਼ਕ—ਇਹ ਮਹਾਨ ਨਾਗ ਵੀ ਉਥੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਤਾਰਕਸ਼, ਅਰਿਸ਼ਟਨੇਮੀ, ਮਹਾਨ ਗਰੁੜ, ਵਾਰੁਣੀ, ਆਰੁਣੀ, ਤੇ ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਾਇਣ, ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਆਚਾਰਯ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਵਿਆਪਕ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਰਵ-ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਕਰਤਾਰ ਹੋ, ਹੇ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿਓ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਥੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਜੋਤਿ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਚਮਕ ਉਠੀਆਂ। ਉਹ, ਜੋ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਧਾਗੇ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਢੱਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ੀ ਵਰਗ, ਆਤਮ-ਜਨਮੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮੂਲ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਛਾਤੀ ਵਾਲੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਕੇਸਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਜੋਤਿ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਨੇਕ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਤੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਹਨ। ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਰਵੋਚ ਵਿਸ਼ਵ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਠ-ਵਿਧ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾ ਲਿਆ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ, ਜਨਮ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਲੋਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਸਖਤ ਵਰਤ ਤੇ ਨਿਯਮਿਤ ਭੋਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਸੱਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਅਨੰਤ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਸ਼ੇਸ਼ ਵਰਗ ਮਹਾਨ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਸੰਗੀ। ਸਵਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ—ਉੱਤਮ, ਵਿਲੱਖਣ, ਸਰਵੋਤਮ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਜਾਣਦੇ ਤੇ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹਵਨ ਦੇ ਭਾਗ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੈਲ, ਅੱਗ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਰੀਰ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਹਨ। ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕਰਤਾਰ ਹਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਉਪਸਥਿਤ ਹਨ।