ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਹੋਮ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਤੁਰੰਤ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਸਨ। ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਕੀਤੀ ਪਿੰਡ-ਦਾਨ ਦੀ ਭੇਟ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸ਼ਵਾਸ-ਸਾਧਨਾ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਓਗੇ। ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿਖੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ—ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮਾਂ—ਜਪਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਦਾਨ ਲੈਣ ਨਾਲ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਬਚ ਜਾਓਗੇ।” ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿਖੇ ਜੇ ਕੋਈ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਖਵਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਲੱਖਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ ਹੋਵੇ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਭ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮ-ਹਤਿਆ ਆਦਿ, ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਮੇਰੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਪ ਕਰਨ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮ-ਹਤਿਆ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪਾਪ ਵੀ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦਸ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਇਕੱਠਿਆ ਹੋਇਆ ਪਾਪ, ਜਾਂ ਸੌ ਵਾਰ ਹੋਇਆ ਪਾਪ, ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਯੁੱਗਾਂ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਪਾਪ—ਗਾਇਤਰੀ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰਾ ਜਪ ਕਰਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੋਗੇ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਜਾਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਓਮਕਾਰ (ਪ੍ਰਣਵ) ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਮਾਪਾਂ ਸਮੇਤ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਜਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਅੱਠ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵਿਆਪਕ ਹੈ। ਮੈਂ ਸਭ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਿਤ ਹਾਂ। ਜਿਹੜੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਜਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਜਪ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ। ਇੱਕ ਸੰਯਮੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਗਾਇਤਰੀ ਦਾ ਤੱਤ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਤਾ, ਪਰ ਅਸੰਯਮੀ ਅਤੇ ਵਿਅਵਸਥਿਤ ਜੀਵਨ ਜੀਊਂਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾਲੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਵਿਤਰੀ ਰਾਹੀਂ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਇੱਥੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹਰ ਦਾਨ ਅਖੁੱਟ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਵਰਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ: ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਆਹੂਤੀਆਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਇਕੀ-ਇੱਕ ਪੀੜੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਗਾਇਤਰੀ ਦਾ ਉੱਤਮ ਵਰਦਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ; ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿਖੇ ਉਹ ਵਰਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਗਾਇਤਰੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪਾਸ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਕਾਰਣ ਦੇਵ ਗਾਇਕਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਗਾਇਤਰੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰਿਯਾ ਸੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਵਰਦਾਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ: “ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਧਨਵਾਨ ਬਣਾਵੇਂਗੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਚਮਕੇਂਗੀ, ਅਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦੇਵੇਂਗੀ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਤੂੰ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰੇਂਗੀ, ਉਹ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਹਕਦਾਰ ਹੋਣਗੇ। ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇਂਗੀ, ਉਹ ਸਭ ਦੁੱਖ ਭੋਗਣਗੇ—ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਵੰਸ਼, ਪਰਿਵਾਰ, ਚਾਲ-ਚਲਨ ਅਤੇ ਧਰਮ ਸਭ ਪੀੜਤ ਹੋਣਗੇ।” ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਚਮਕਣਗੇ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵੀ ਦੇਖੇ ਜਾਣਗੇ; ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨਗੇ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਚਤਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵੇਗੀ। “ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਭਰਾ, ਪਿਤਾ, ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਜਿਹਾ ਸਾਕਾ ਹੈਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਸ਼ੁਭ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਸੱਚ ਹੈ, ਇਸੀ ਕਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।” ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਤੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਨੇਕ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਦਵੀ ਮਿਲਣ ਉੱਤੇ, ਨਹੁਸ਼ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖੇਗਾ ਤੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰੇਗਾ; ਪਰ ਤੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਪਾਪ ਅਗਸਤਿਆ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਰਾਹੀਂ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਫਿਰ, ਸੱਪ ਬਣ ਕੇ, ਉਹ ਅਗਸਤਿਆ ਕੋਲ ਅਰਦਾਸ ਕਰੇਗਾ, “ਘਮੰਡ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਹੇ ਮਹਾਤਮਾ।” ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਮਹਾਤਮਾ ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਵੇਗਾ: “ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਜੰਮੇਗਾ, ਜੋ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੋਵੇਗਾ; ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਸੱਪ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇਰਾ ਸ਼ਾਪ ਤੋੜ ਦੇਵੇਗਾ। ਫਿਰ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਸੱਪ ਰੂਪ ਛੱਡ ਦੇਵੇਂਗਾ ਅਤੇ ਮੁੜ ਸਵਰਗ ਚੜ੍ਹ ਜਾਵੇਂਗਾ; ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਲੋਂ ਕਰਵਾਏ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਰਾਹੀਂ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਮਿਲ ਕੇ ਦੇਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ।” “ਇਹ ਵਰਦਾਨ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ।” ਪੁਲਸਤਿਆ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ: ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਜੋ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਨਿਸੰਤਾਨ ਹਨ, ਵੀ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਗਾਇਤਰੀ ਵਲੋਂ ਜਗਾਈ ਗਈ ਗੌਰੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਉੱਚ ਮਨ ਨਾਲ ਵਰਦਾਨ ਦਿੱਤੇ। ਉਹ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰਿਯਾ ਸੀ, ਯੱਗ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਰੁਦ੍ਰ ਜੀ ਨੇ ਗਾਇਤਰੀ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਨੂੰ ਵਰਦਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ: “ਹੇ ਵੇਦ ਮਾਤਾ, ਅੱਠ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੀ ਹੋਈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਗਾਇਤਰੀ, ਤੂੰ ਸਭ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਬੋਲੀ ਹੈਂ, ਸੱਤ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈਂ। ਸਭ ਸਤੁਤੀਆਂ, ਸਭ ਗੀਤ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਅੱਖਰ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਲਛਣ, ਸਭ ਟੀਕਾਵਾਂ, ਸ਼ਾਸਤਰ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਿਦਿਆਵਾਂ—ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਚਿੱਟੀ ਹੈਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਹੈ; ਤੇਰੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਕੇਲੇ ਦੇ ਤਣੇ ਵਰਗੀਆਂ ਮਲਾਇਮ ਹਨ। ਤੂੰ ਹਿਰਣ ਦੀ ਸਿੰਗ ਅਤੇ ਨਿਰਮਲ ਕਮਲ ਫੁੱਲ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੈਂ, ਸੁੰਦਰ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਲਾਲ ਉੱਤਰੀਆ ਨਾਲ। ਤੇਰੇ ਉਰਸ ਉੱਤੇ ਚੰਨ ਦੀ ਚਾਂਦਨੀ ਵਰਗਾ ਹਾਰ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਵ੍ਯ ਕੁੰਡਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਹਨ। ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਚੰਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਤ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਮੁਕੁਟ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਕੇਸ਼-ਬੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਾਇਤਰੀ ਦੇ ਮਹਾਤਮ ਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਸਭ ਨੇ ਵਡਿਆਈ ਦਿੱਤੀ।