ਇਹ ਕਥਾ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਲਛਮੀ ਜੀ ਨੇ ਇੱਕ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜਿੱਥੇ ਮਲੇਛ, ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਅਨੁਯਾਈ, ਨੀਚ, ਮੂਰਖ ਤੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਾਪਤ ਅਤੇ ਪਾਪੀ ਲੋਕ ਹਨ, ਉਥੇ ਮੇਰੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਲਛਮੀ ਵੱਸੇਗੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲਛਮੀ ਜੀ ਨੇ ਇੰਦਰਾਣੀ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਪਕੜਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੁੱਖੀ ਹੋਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਰਾਜ ਲੈ ਲਿਆ। ਇੰਦਰਾਣੀ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਨਹੁਸ਼ ਕਹਿੰਦਾ, "ਇਹ ਮੂਰਖ ਇਸਤਰੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕਿਵੇਂ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗੀ? ਜੇ ਮੈਂ ਸ਼ਚੀ ਨੂੰ ਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੂੰ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਗੁੰਮ ਹੋਇਆ, ਵਾਕੀ-ਵਾਕੀ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਵਾਕ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖੀ ਰਹਿਣਾ, ਮੇਰੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਮਿਲਿਆ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਦਿਨ ਰਾਤ ਸੜਦੀਆਂ, ਬਾਂਝ ਕਹਿ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ। ਇ enਹੀ ਸ਼ਾਪ ਵਿਚ, ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ, ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਰੋਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਮਨਾਉਣ ਆਏ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, "ਰੋ ਨਾ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ; ਆ, ਸਦਾ ਮੰਗਲਮਈ।" ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆ, ਕੰਧਾ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਦੇ, ਵਰਤ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਨ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਸ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ, "ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੀ। ਮੈਂ ਉਥੇ ਜਾਵਾਂਗੀ ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਧੁਨੀ ਨਹੀਂ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ ਤੇ ਉਥੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ: "ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਹੈ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੈ।" ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ, "ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਪ੍ਰਗਟ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ। ਪਰ, ਇਹਨਾਂ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਮਨੋਰਥੀ ਹਨ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਧਰਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ। ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਸਾਵਿਤਰੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਪੁਸ਼ਕਰ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਹੈ।" "ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵਿਸ਼ਾਲਾਖੀ ਹੈ; ਨੈਮਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਲਿੰਗਧਾਰਣੀ; ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ ਲਲਿਤਾ ਦੇਵੀ; ਗੰਧਮਾਦਨ ਵਿੱਚ ਕਾਮੁਕਾ। ਮਾਨਸਾ ਵਿੱਚ ਕੁਮੁਦਾ; ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਕਾਇਆ; ਗੋਮੰਤ ਵਿੱਚ ਗੋਮਤੀ; ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਇਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਘੁੰਮਦੀ।" "ਚੈਤਰਰਥ ਵਿੱਚ ਮਦੋਤਕਟਾ; ਜਯੰਤੀ ਤੇ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਿੱਚ; ਕਨ੍ਯਾਕੁਬਜ ਵਿੱਚ ਗੌਰੀ; ਮਲਯ ਪਹਾੜ ਤੇ ਅੰਬਾ। ਏਕਾਮ੍ਰਾ ਵਿੱਚ ਕੀਰਤਿਮਤੀ; ਵਿਸ਼ਵ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ਵਰੀ; ਕਰਨਿਕਾ ਵਿੱਚ ਪੁਰੁਹਸਤੀ; ਕੇਦਾਰ ਵਿੱਚ ਮਾਰਗਦਾਤ੍ਰੀ।" "ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀ ਢਲਾਨ ਤੇ ਨੰਦਾ; ਗੋਕਰਨ ਵਿੱਚ ਭਦਰਕਾਲੀ; ਸਥਾਨੁ ਇਸ਼ਵਰ ਵਿੱਚ ਭਵਾਨੀ; ਬਿਲਵਕਾ ਵਿੱਚ ਬਿਲਵਪਤ੍ਰਿਕਾ।" "ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੈਲ ਤੇ ਮਾਧਵੀ ਦੇਵੀ; ਭਦ੍ਰਭਦ੍ਰ ਇਸ਼ਵਰ ਵਿੱਚ ਭਦ੍ਰਾ; ਵਰਾ੍ਹ ਸ਼ੈਲ ਵਿੱਚ ਜਯਾ; ਕਮਲਾਲਯ ਵਿੱਚ ਕਮਲਾ।" "ਰੁਦ੍ਰਕੋਟੀ ਤੇ ਤੁਰੁਦ੍ਰਾਣੀ; ਕਾਲੰਜਰ ਤੇ ਕਾਲੀ; ਮਹਾਲਿੰਗ ਤੇ ਕਪਿਲਾ; ਕਰਕੋਟ ਤੇ ਮੰਗਲੇਸ਼ਵਰੀ।" "ਸ਼ਾਲਿਗ੍ਰਾਮ ਤੇ ਮਹਾਦੇਵੀ; ਸ਼ਿਵਲਿੰਗ ਤੇ ਜਲਪ੍ਰਿਆ; ਮਾਯਾਪੁਰ ਤੇ ਕੁਮਾਰੀ; ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਲਲਿਤਾ।" "ਉਤਪਲਾਕਸ਼ੀ ਤੇ ਸਹਸਰਾਕਸ਼ੀ; ਹਿਰਣ੍ਯਾਕਸ਼ ਤੇ ਮਹੋਤਪਲਾ; ਗਯਾ ਵਿੱਚ ਮੰਗਲਾ; ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਤੇ ਵਿਮਲਾ।" "ਵਿਪਾਸ਼ਾ ਤੇ ਅਮੋਘਾਕਸ਼ੀ; ਪਾਟਾਲ ਤੇ ਪੁਣ੍ਯਵਰਧਨੀ; ਸੁਪਾਰਸ਼ਵ ਤੇ ਨਾਰਾਯਣੀ; ਤ੍ਰਿਕੂਟ ਤੇ ਭਦ੍ਰਸੁੰਦਰਿ।" "ਵਿਪੁਲਾ ਤੇ ਵਿਪੁਲਾ; ਮਲਯਾਚਲ ਤੇ ਕਲ੍ਯਾਣੀ; ਕੋਟਤੀਰਥ ਤੇ ਕੋਟਵੀ; ਮਾਧਵੀਵਨ ਤੇ ਸੁਗੰਧਾ।" "ਕੁਬਜਾਮ੍ਰਕ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸੰਧਿਆ; ਗੰਗਾਦ੍ਵਾਰ ਤੇ ਹਰਿਪ੍ਰਿਆ; ਸ਼ਿਵਕੁੰਡ ਤੇ ਸ਼ਿਵਾਨੰਦਾ; ਦੇਵਿਕਾਟਟ ਤੇ ਨੰਦਿਨੀ।" "ਦ੍ਵਾਰਾਵਤੀ ਤੇ ਰੁਕਮਿਨੀ; ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਤੇ ਰਾਧਾ; ਮਥੁਰਾ ਤੇ ਦੇਵਕੀ; ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ।" "ਚਿਤ੍ਰਕੂਟ ਤੇ ਸੀਤਾ; ਵਿਂਧਿਆ ਤੇ ਵਿਂਧ੍ਯਾਨਿਵਾਸਿਨੀ; ਸਹ੍ਯਾਦ੍ਰ ਤੇ ਏਕਵੀਰਾ; ਹਰਿਸ਼ਚੰਦ੍ਰ ਤੇ ਚੰਦਰਿਕਾ।" "ਰਮਣ ਤੇ ਰਾਮਤੀਰਥ; ਯਮੁਨਾ ਤੇ ਮ੍ਰਿਗਾਵਤੀ; ਕਰਵੀਰ ਤੇ ਮਹਾਲਛਮੀ; ਵਿਨਾਇਕ ਤੇ ਰੁਮਾਦੇਵੀ।" "ਵੈਦ੍ਯਨਾਥ ਤੇ ਅਰੋਗਾ; ਮਹਾਕਾਲ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ; ਪੁਸ਼ਪਤੀਰਥ ਤੇ ਅਭਯਾ; ਵਿਂਧ੍ਯਕੰਦਰਾ ਤੇ ਅਮ੍ਰਿਤਾ।" "ਮਾਂਡਵ੍ਯ ਤੇ ਮਾਂਡਵੀ ਦੇਵੀ; ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨਗਰ ਤੇ ਸ੍ਵਾਹਾ; ਵੇਗਲਾ ਤੇ ਪ੍ਰਚੰਡਾ; ਅਮਰਕੰਟਕ ਤੇ ਚੰਡਿਕਾ।" "ਸੋਮੇਸ਼ਵਰ ਤੇ ਵਾਰਾਰੋਹਾ; ਪ੍ਰਭਾਸ ਤੇ ਪੁਸ਼ਕਰਾਵਤੀ; ਸਰਸਵਤੀ ਤੇ ਦੇਵਮਾਤਾ, ਪਾਰਾਪਾਰਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਖੜੀ।" "ਮਹਾਲਯ ਤੇ ਮਹਾਪਦਮਾ; ਪਯੋਸ਼ਣੀ ਤੇ ਪਿੰਗਲੇਸ਼ਵਰੀ; ਕ੍ਰਿਤਸ਼ੌਚ ਤੇ ਸਿੰਹਿਕਾ; ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰੀ।" "ਉਤਪਲਾਵਰਤਕ ਤੇ ਲੋਲਾ; ਸਿੰਧੁਸੰਗਮ ਤੇ ਸੁਭਦ੍ਰਾ; ਸਿੱਧਵਨ ਤੇ ਉਮਾ; ਭਾਰਤਾਸ਼੍ਰਮ ਤੇ ਲਛਮੀ ਤੇ ਅਨੰਗਾ।" "ਜਾਲੰਧਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਮੁਖੀ; ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਪਹਾੜ ਤੇ ਤਾਰਾ; ਦੇਵਦਾਰੁਵਨ ਤੇ ਪੁਸ਼ਟੀ ਤੇ ਮেধਾ; ਕਸ਼ਮੀਰ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ।" "ਹਿਮਾਦ੍ਰ ਤੇ ਭੀਮਾ ਦੇਵੀ; ਵਸ੍ਤ੍ਰੇਸ਼ਵਰ ਤੇ ਤੁਸ਼ਟੀ; ਕਪਾਲਮੋਚਨ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ; ਕਾਇਆਵਰੋਹਣ ਤੇ ਮਾਤਾ।" "ਸ਼ੰਖੋੱਧਾਰ ਤੇ ਧਵਨੀ; ਪਿੰਡਾਰਕ ਤੇ ਧ੍ਰਿਤੀ; ਚੰਦਰਭਾਗਾ ਤੇ ਕਾਲਾ; ਅਛੋਦਾ ਤੇ ਸਿੱਧਿਦਾਇਨੀ।" "ਵੇਣਾ ਤੇ ਅਮ੍ਰਿਤਾ ਦੇਵੀ; ਬਦਰੀ ਤੇ ਊਰਵਸ਼ੀ; ਉੱਤਰਕੁਰੂ ਤੇ ਔਸ਼ਧੀ; ਕੁਸ਼ਦ੍ਵੀਪ ਤੇ ਕੁਸ਼ੋਦਕਾ।" "ਹੇਮਕੂਟ ਤੇ ਮਨਮਥਾ; ਕੁਮੁਦਾ ਵਿੱਚ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨੀ; ਅਸ਼੍ਵੱਥ ਵ੍ਰਿਖ਼ ਦੇ ਹੇਠ ਪੂਜਨੀਯਾ; ਸ਼੍ਰਵਣਾਲਯ ਤੇ ਖਜ਼ਾਨਾ।" "ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਮੁਖ ਤੇ ਗਾਇਆਤਰੀ; ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸਾਮ੍ਹਣੇ ਪਾਰਵਤੀ; ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰਾਣੀ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮੁਖ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਉਚਾਰੀ, ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਤਾ ਦੀ ਵਿਆਪਕਤਾ ਦੱਸ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ।