ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਰੁਦਰ ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤੇ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਹੇ ਸ਼ਕ੍ਰ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈਣਗੇ ਤੇ ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਤੂੰ ਬਿਨਾ ਤਾਕਤ ਦੇ ਆਪਣਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸੇਂਗਾ, ਪਰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗਾ।” ਫਿਰ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਵਿਸ਼ਣੁ ਵੱਲ ਮੁੜਦੀ ਹੈ ਤੇ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਬਚਨ ਨਾਲ ਮਾਨਵ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਵੇਂਗਾ, ਤਦ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੇ ਦਾ ਦੁੱਖ ਸਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਤੇਰਾ ਵੈਰੀ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ। ਫਿਰ, ਜਦ ਤੂੰ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਤਦ ਤੈਨੂੰ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਨੌਕਰੀ ਕਰ ਕੇ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਭਟਕਣਾ ਪਵੇਗਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਰੁਦਰ ਦਰੂ ਵਣ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: “ਹੇ ਕਪਾਲਿਕ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਘਰ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਮਾਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇਗੀ।” ਇਸ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਰੁਦਰ ਆਪਣੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜੀ, ਉਸਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦੇਣ ਲੱਗੀ। ਅਗਨੀ ਨੂੰ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ ਯਾਦ ਕਰਵਾਇਆ ਕਿ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜਨ ਵਾਲਾ ਹੈ ਪਰ ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, “ਹੁਣ ਮੈਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਸੜ ਚੁੱਕੀ ਹਾਂ, ਹੋਰ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾੜ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?” ਫਿਰ, ਜਟਵੇਦਸ ਰੂਪ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਰੁਦਰ ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਉਸ ਵਿੱਚ ਵਹਾਏਗਾ ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਦੀ ਜ਼ਬਾਨ ਅਸ਼ੁੱਧ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪ੍ਰਜਵਲਿਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਯਜਮਾਨ ਪੰਡਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਭੇਟਾਂ ਅਤੇ ਹੋਮਾਂ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਭਟਕਦੇ ਰਹਿਣਗੇ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਤੀਰਥਾਂ ਅਤੇ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੇ ਰਹਿਣਗੇ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ ਵੀ ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਗੇ। ਅਣਉਚਿਤ ਯਜਮਾਨਾਂ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕਰਕੇ, ਜ਼ਲੀਲ ਦਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਬੇਕਾਰ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਕਮਾਈ ਵਿਅਰਥ ਹੋਵੇਗੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਮਰੇ ਵਰਗੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਇੰਦਰ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਰੁਦਰ, ਅਗਨੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਭ ਨੂੰ ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸਭਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੀ ਗਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਪਹੁੰਚੀ ਮਹਾਨ ਪੁਸ਼ਕਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਉੱਥੇ ਟਿਕ ਗਈ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਜੋ ਸ਼ਕ੍ਰ ਦੀ ਧਰਮਪਤਨੀ ਸੀ, ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੌਜਵਾਨ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਇਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣੀ; ਮੈਂ ਉਥੇ ਜਾਵਾਂਗੀ ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।” ਫਿਰ, ਸਾਰੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੀ ਗਈਆਂ। ਸਾਵਿਤਰੀ, ਹੁਣ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, “ਕਿਉਂਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵੀ ਇਸਤਰੀਆਂ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਮੈਂ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਕਦੇ ਵੀ ਇੱਕ ਥਾਂ ਟਿਕ ਕੇ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ; ਉਹ ਚੰਚਲ, ਚਿਤ ਵਿੱਚ ਡੋਲਣ ਵਾਲੀ, ਮੂਰਖਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਉਹ ਮਲੇਛ, ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਅਨੁਯਾਈਆਂ, ਪਾਪੀਆਂ, ਮੂਰਖਾਂ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸੇਗੀ। ਇਸ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਜਿਹੇ ਮਾਨਵ ਵਿੱਚ ਵੱਸੇਗੀ। ਫਿਰ, ਉਸਨੇ ਇੰਦਰਾਣੀ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਲ ਦਾਗੀ ਹੋ ਕੇ ਫੜਿਆ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਦੁੱਖ ਸਹੇਗੀ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਨਹੁਸ਼ਾ ਰਾਜ ਲੈ ਲਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਇੰਦਰਾਣੀ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੰਗੇਗੀ। ਇੰਦਰ ਕਹਿੰਦਾ, “ਇਹ ਮੂਰਖ ਇਸਤਰੀ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਹਾਂ, ਕਿਵੇਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗੀ? ਜੇ ਮੈਂ ਸ਼ਚੀ ਨੂੰ ਨਾ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।” ਪਰ ਫਿਰ, ਉਸ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਇੰਦਰਾਣੀ ਡਰੀ ਹੋਈ, ਗੁੰਮ ਹੋਈ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਵਾਣੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹੇਗੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਾਪ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ। ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦੁਖੀ ਰਹਿ ਕੇ, ਬਾਂਝ ਕਹਾਈਆਂ ਜਾਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੇ ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਰੋਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ, “ਰੋ ਨਾ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਇੱਥੇ ਆ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਗਲਮਈ ਮਾਤਾ। ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆ, ਮੇਖਲਾ ਤੇ ਚੀਰ ਲੈ, ਵ੍ਰਤ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਨ ਕਰਾਂਗਾ।” ਪਰ ਗੌਰੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਣੀ। ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਜਾਵਾਂਗੀ ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਗਈ ਤੇ ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ। ਵਿਸ਼ਣੁ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਉਸਦੀ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਹਿੰਦਾ, “ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ—ਉਹ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਪ੍ਰਗਟ ਜਾਂ ਅਪ੍ਰਗਟ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਦਿੱਸਦਾ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਲੋੜਵੰਦ ਹਨ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।” “ਧਰਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਸਾਵਿਤਰੀ, ਜੋ ਪੁਸ਼ਕਰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੀਰਥ ਹੈ। ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵਿਸ਼ਾਲਾਖੀ ਹੈ; ਨੈਮਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਲਿੰਗਧਾਰੀ; ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ ਲਲਿਤਾ ਦੇਵੀ; ਗੰਧਮਾਦਨ ਵਿੱਚ ਕਾਮੁਕਾ। ਮਨਸਾ ਵਿੱਚ ਕਮੁਦਾ; ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਕਾਇਆ; ਗੋਮੰਤ ਵਿੱਚ ਗੋਮਤੀ; ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੀ।” “ਚੈਤਰਰਥ ਵਿੱਚ ਮਦੋਤਕਟਾ; ਜਯੰਤੀ, ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਿੱਚ; ਕਨਯਾਕੁਭਜ ਵਿੱਚ ਗੌਰੀ; ਅੰਬਾ, ਮਲਯ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ; ਏਕਾਮ੍ਰ ਵਿੱਚ ਕੀਰਤਿਮਤੀ; ਵਿਸ਼ਵ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ਵਰੀ; ਕਰਨਿਕਾ ਵਿੱਚ ਪੁਰੁਹਸਤੀ; ਕੇਦਾਰ ਵਿੱਚ ਮਾਰਗਦਾਤਰੀ। ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀ ਢਲਾਨ ਉੱਤੇ ਨੰਦਾ; ਗੋਕਰਨ ਵਿੱਚ ਭਦਰਕਾਲੀ; ਸਥਾਨੁਈਸ਼ਵਰ ਵਿੱਚ ਭਵਾਨੀ; ਬਿਲਵਕਾ ਵਿੱਚ ਬਿਲਵਪਤ੍ਰਿਕਾ।” “ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੈਲ ਉੱਤੇ ਮਾਧਵੀ ਦੇਵੀ; ਭਦ੍ਰਭਦ੍ਰਈਸ਼ਵਰ ਵਿੱਚ ਭਦ੍ਰਾ; ਵਰਾਹਸ਼ੈਲ ਵਿੱਚ ਜਯਾ; ਕਮਲਾਲਯ ਵਿੱਚ ਕਮਲਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈਂ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਹੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੁ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਨਵੇਂ ਰੰਗ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਾਵਿਤਰੀ ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਵਿਆਪਕ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।