ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਘਟਨਾ ਚਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹਿਲਾ ਨੇ ਭਾਵੁਕਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਜੇਕਰ ਇਹੀ ਤੁਹਾਡਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਠੀਕ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮੁੱਖ ਕਿਵੇਂ ਵਿਖਾਵਾਂ? ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਰੱਖਿਆ ਹੈ—ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਜਿਕਰ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ?” ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸਮੂਹ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਪਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, “ਪੁਜਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਗ੍ਰਹ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਯਜਨ ਦੀ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਮਿਆਦ ਮਗਰੋਂ ਤੁਰੰਤ ਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇੱਥੇ ਪਤਨੀ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਯਜਨ ਸੰਪੂਰਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਇੱਕ ਪਤਨੀ ਤੁਰੰਤ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਕ੍ਰ ਨੇ ਲਿਆ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੁਆਰਾ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ-ਭਾਲ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੀ ਕੀਤੀ ਗਲਤੀ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇਵੋ। ਹੁਣੋਂ ਅੱਗੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੋਰ ਕੋਈ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਧਰਮਪਤਨੀ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦਾ ਹਾਂ—ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।” ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, “ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਤਪ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਹਾਂ, ਜੇ ਮੇਰੇ ਆਚਾਰਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿਚ, ਹਰ ਥਾਂ, ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ—ਸਿਰਫ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਇਕ ਵਾਰੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਸਾਰੇ ਦੁਜਾ-ਜਨਮੇ ਸਿਰਫ ਉਹੋ ਪੂਜਾ ਕਰਨਗੇ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਕ੍ਰ ਵਲ ਮੁੜ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਸ਼ਕ੍ਰ! ਤੁਸੀਂ ਗਵਾਲਣ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ ਲਿਆਏ, ਇਸ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਕਰਤੂਤ ਦਾ ਫਲ ਤੁਸੀਂ ਜ਼ਰੂਰ ਪਾਵੋਗੇ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋਵੋਗੇ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈਣਗੇ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਣਗੇ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਗੁਆ ਬੈਠੋਗੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ, ਪਰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਤੁਹਾਡੀ ਮੁਕਤੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।” ਫਿਰ, ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਲ ਮੁੜ ਕੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, “ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਬਚਨ ਨਾਲ ਮਨੁਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਵੋਗੇ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੇ ਦਾ ਦੁੱਖ ਸਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ; ਤੁਹਾਡੀ ਪਤਨੀ ਤੁਹਾਡੇ ਵੈਰੀ ਦੁਆਰਾ ਮਹਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਲੈ ਜਾਵੇਗੀ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਵੋਗੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿੱਚ ਨੌਕਰੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਭਟਕਦੇ ਰਹੋਗੇ।” ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਰੁਦ੍ਰ ਦਰੂ ਵਣ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਭਰਪੂਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਕਪਾਲਿਕ, ਹੇ ਨੀਚ! ਤੂੰ ਸਾਡੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਮਾਨ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ ਅੰਗ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇਗੀ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੁਦ੍ਰ ਪੁਰਸ਼ਤਾਵ ਤੋਂ ਵੰਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਖੜੀ, ਉਸਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦੇਂਦੀ ਰਹੀ। ਫਿਰ, ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਨੇ ਅੱਗਨਿ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਅੱਗਨਿ, ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈਂ; ਪਹਿਲਾਂ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਧਰਮ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਹੁਣ ਮੈਂ, ਜੋ ਤੈਥੋਂ ਸੜ ਗਈ ਹਾਂ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸਾੜ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?” ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਰੁਦ੍ਰ ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵੇਗਾ; ਅਤੇ ਅਸੁੱਧ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਅੱਗ ਹੋਰ ਭੀ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।” ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਹੋਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪੰਡਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, “ਤੁਸੀਂ ਦਾਨ ਅਤੇ ਹੋਮ ਦੀ ਆਸ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਅਰਥ ਭਟਕਦੇ ਰਹੋਗੇ। ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਵੋਗੇ; ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹੋਗੇ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਰਹੋਗੇ। ਅਯੋਗਿਆਂ ਲਈ ਯਜਨ ਕਰਕੇ, ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਦਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਵਿਅਰਥ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਤੁਹਾਡਾ ਖਰਚਾ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਮਰੇ ਹੋਏਆਂ ਵਿੱਚ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਅੱਗਨਿ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਸਭਾ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਪੁਸ਼ਕਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਹੁੰਚੀ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਟਿਕ ਗਈ। ਉਥੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਜੋ ਸ਼ਕ੍ਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੌਜਵਾਨ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਇਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹਾਂਗੀ; ਮੈਂ ਉਥੇ ਜਾਵਾਂਗੀ ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਨਾ ਸੁਣੀ ਜਾਵੇ।” ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਗਈਆਂ। ਸਾਵਿਤਰੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਦੈਵੀ ਇਸਤਰੀਆਂ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੀ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਮੈਂ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਕਦੇ ਵੀ ਇੱਕ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਵੱਸੇਗੀ; ਉਹ ਚੰਚਲ, ਡੋਲ-ਮੱਤ ਅਤੇ ਮੂਰਖਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹੇਗੀ। ਮਲੇਛ, ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਭਗਤਾਂ, ਨੀਚ, ਮੂਰਖ ਅਤੇ ਅਸੁੱਧ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਵੱਸੇਗੀ।” ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰਾਣੀ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, “ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਵਧ ਦਾ ਪਾਪ ਲੈ ਕੇ ਫੜਿਆ ਜਾਵੇਗਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਨਹੁਸ਼ ਰਾਜ ਲੈ ਲਵੇਗਾ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖੇਗੀ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਮੰਗਣ ਆਵੇਗੀ।” ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਮੂਰਖ ਇਸਤਰੀ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਹਾਂ, ਮਿਲਣ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ? ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਚੀ ਨਾ ਮਿਲੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।” ਤਦ ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਤੂੰ ਡਰੀ ਹੋਈ, ਗੁੰਮ ਹੋਈ, ਵਾਣੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਰਹਿਣੀ ਪਵੇਗੀ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਵੇਗਾ।” ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਮਾਤਾ ਬਣ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕੀ। ਦਿਨ ਰਾਤ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿੱਚ ਸੜਦੀਆਂ, ਬਾਂਝ ਕਹਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਵੀ। ਪਰ, ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋੰਦਿਆਂ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮਨਾਇਆ, “ਨਾ ਰੋ, ਵਿਸ਼ਾਲ-ਨੇਤ੍ਰ ਵਾਲੀ, ਇੱਥੇ ਆ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਗਲਕਾਰੀ। ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆ, ਕਰਧਨੀ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਲੈ, ਵਰਤ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੀ। ਮੈਂ ਉਥੇ ਜਾਵਾਂਗੀ ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਨਾ ਸੁਣੀ ਜਾਵੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਪਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਗਈ।