ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਵਿਤਰੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਈ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਦੀ ਅਗਲੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਇਕ ਹਾਸਿਆਂ ਭਰੀ, ਪਰ ਮਹਾਨ ਗੱਲਬਾਤ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਸਾਵਿਤਰੀ ਉੱਥੋਂ ਚਲੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵੀ-ਜਨਾਣੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੀ ਵੰਸ਼ਜ ਹੈ, ਵੀ ਸੀ। ਲਕਸ਼ਮੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਸੱਦੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਆ ਗਈ। ਉਸ ਨਾਲ ਮਦੀਰਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਯੋਗਨਿਦ੍ਰਾ, ਜੋ ਧਨ-ਸੰਪੱਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਗਈਆਂ। ਫੁੱਲਾਂ 'ਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ ਸ਼੍ਰੀ, ਭੂਤੀ, ਕੀਰਤੀ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਸ਼ਰੱਧਾ, ਪੋਸ਼ਣ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪੁਸ਼ਟੀ ਤੇ ਤੁਸ਼ਟੀ—ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਉੱਥੇ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਦੱਖ ਦੇ ਪੁੱਤਰੀ ਸਤੀ, ਜੋ ਉਮਾ ਅਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਵਜੋਂ ਜਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨੇ ਲੋਕਾਂ 'ਚ ਸੁੰਦਰਤਾ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਭਾਗ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਆ ਗਈ। ਜਯਾ ਤੇ ਵਿਜਯਾ, ਮਧੁਛੰਦਾ, ਅਮਰਾਵਤੀ, ਸੁਪ੍ਰਿਆ, ਜਨਕਾਂਤਾ—ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਵੀ ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੇ ਸੁਭਾਗਮਈ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਹੋਈਆਂ। ਸੁੰਦਰ ਜੜੀ ਹੋਈ ਗੌਰੀ, ਪੁਲੋਮਾ ਦੀ ਧੀ ਅਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੀ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਆ ਗਈਆਂ। ਸ੍ਵਾਹਾ, ਸ੍ਵਧਾ, ਸੁੰਦਰ ਮੁੱਖ ਵਾਲੀ ਧੂਮੋਰਨਾ, ਯਕਸ਼ੀ, ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਅਤੇ ਧਨਵਾਨ ਗੌਰੀ ਵੀ ਪਹੁੰਚੀਆਂ। ਵਾਯੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਮਨੋਜਵਾ, ਕੁਬੇਰ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਰਿੱਧੀ, ਦੇਵੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾਵਾਂ ਵੀ ਆ ਗਈਆਂ। ਸੱਤ ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਭੈਣਾਂ ਤੇ ਧੀਆਂ, ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਈਆਂ। ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਜਾਤ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਗਤ ਮਾਵਾਂ, ਨਵ-ਵਿਵਾਹਿਤ ਤੇ ਵਧੂਆਂ—ਸਭ ਸਾਵਿਤਰੀ ਨਾਲ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੀਆਂ ਸਨ। ਸਾਰੇ ਆਦਿਤਿਆ ਅਤੇ ਦੱਖ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਵੀ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਕਮਲਾਂ 'ਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ ਪੁਣਯਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਅੱਗੇ ਵਧੀ। ਕੋਈ ਮਿੱਠੇ ਪਕਵਾਨ ਲੈ ਕੇ ਚਲੀ, ਕੋਈ ਚੰਗੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪਾਤਰ ਲੈ ਕੇ ਗਈ। ਕੁਝ ਭੁੰਨੇ ਹੋਏ ਅਨਾਜ ਦੇ ਡੱਬੇ, ਕੁਝ ਅਨਾਰ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਮਾਤੂਲੇ ਲੈ ਕੇ ਗਈਆਂ। ਹੋਰ ਕਰੀਰਾ, ਕਮਲ, ਕੁਸੁੰਭਕਾ, ਜੀਰਾ ਤੇ ਖਜੂਰ ਲੈ ਕੇ ਚਲੀਆਂ। ਕੁਝ ਵਧੀਆ ਨਾਰੀਅਲ, ਅੰਗੂਰਾਂ ਦੇ ਭਰਪੂਰ ਪਾਤਰ ਤੇ ਸ੍ਰਿੰਗਾਟਕ ਫਲ ਵੀ ਲੈ ਆਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸੁਗੰਧੀ ਕਪੂਰ, ਸ਼ੁਭ ਜਾਮਨ, ਅਖਰੋਟ, ਆਮਲਕੀ ਤੇ ਨਿੰਬੂ ਵੀ ਸਨ। ਕੁਝ ਪੱਕੇ ਬੈਲ ਫਲ, ਚਿਪੀਟਾ, ਰੂਈ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਅਤੇ ਕੁਸੁੰਭਕਾ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਵੀ ਲੈ ਕੇ ਆਈਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਮੱਗਰੀਆਂ ਤੇ ਪਕਵਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਉੱਤਮ ਮੁੱਖ ਵਾਲੀਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਸਮੇਤ, ਸੁਭਾਗਮਈ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਚਾਨਕ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਈਆਂ। ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਡਰ ਗਿਆ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, "ਹੁਣ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਕਹੇਗੀ?" ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਸਭਾ ਦੇ ਮੈਂਬਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਡਰ ਗਏ। ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤਰ, ਭਤੀਜੇ, ਮਾਮੇ, ਭਰਾ ਅਤੇ ਰਭੂ—ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵੀ ਦੇਵਤਾ ਹਨ—ਸਭ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਖੜੇ ਸਨ, ਸੋਚਦੇ, "ਸਾਵਿਤਰੀ ਹੁਣ ਕੀ ਕਹੇਗੀ?" ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜੀ ਸੀ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਗੋਪਾਲਣੀ ਕੁੜੀ ਸੀ। ਉਹ ਚੁੱਪ ਰਹੀ, ਸਭ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਦੀ ਰਹੀ। ਜਦ ਅਧਵਰਯੂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੱਦਿਆ ਵੀ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨਹੀਂ ਆਈ। ਇੱਕ ਹੋਰ, ਜਿਸਨੂੰ ਸ਼ਕ੍ਰ ਨੇ ਆਭੀਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲਿਆ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ; ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਵੀ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਵੀ ਦਿੱਤੀ। ਹੁਣ ਸਭ ਸੋਚ ਰਹੇ ਸਨ—ਉਹ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਲਵੇਗੀ ਜਾਂ ਇਹ ਯਜਨਾ ਕਿਵੇਂ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ? ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿਚ, ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅੰਦਰ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਸਭਾ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ, ਯਜਮਾਨਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉੱਥੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਤਾ ਸਨ, ਅੱਗ 'ਚ ਹੋਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਗੋਪਾਲਣੀ ਔਰਤ ਵਧੂਆਂ ਦੇ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਸੀ, ਉਹ ਭੇੜ ਦੀ ਉਨ ਦੀ ਕਮਰਬੰਧੀ ਅਤੇ ਲੀਣਨ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਮਨ ਲਾਈ ਬੈਠੀ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਭਗਤ, ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਸੀ। ਉਹ ਸਭ ਔਰਤਾਂ 'ਚੋਂ ਅੱਗੇ, ਸੁੰਦਰ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਉਹ ਸਭਾ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗੀ। ਯਜਮਾਨ ਵੀ ਅੱਗ ਕੋਲ ਆ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਲੈਣ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਦੇਰ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, "ਜੋ ਯਜਨਾ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦਾ ਕੋਈ ਫਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਹ ਨਿਯਮ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਹੈ।" ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਾਵਰਗਿਆ ਵਿਧੀ ਵੇਦ-ਪਾਰੰਗਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੁੱਧ ਦੀ ਦੋ ਮਾਤਰਾ ਤੇ ਘਿਉ ਨਾਲ ਅਧਵਰਯੂ ਨੇ ਹਵਨ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਵੀ, ਜਦ ਸੱਦਿਆ ਗਿਆ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ ਆਏ। ਜਦ ਸਮੱਗਰੀ ਤਿਆਰ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ। ਉਹ ਸਭਾ ਵਿਚ ਚੁੱਪ ਬੈਠੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, "ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਕੀ ਇਹ ਕੰਮ ਠੀਕ ਹੈ, ਜੋ ਤੂੰ ਕੀਤਾ?" "ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇੱਛਾ ਵਸ਼ ਕਰਕੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਇਹ ਪਾਪ ਕੀਤਾ; ਜਿਹੜੀ ਨੂੰ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਨਹੀਂ।" "ਜੋ ਲੋਕ ਇੱਥੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਭ ਸਵਾਮੀ ਵਰਗੇ ਹਨ; ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ।" "ਸਿਰਫ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਦੁਨੀਆ ਵੱਲੋਂ ਨਿੰਦਤ ਕੰਮ ਕੀਤਾ; ਨਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ-ਪੌਤਰਾਂ ਤੋਂ ਲੱਜਾ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।" "ਇਹ ਇੱਛਾ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕੀਤਾ ਕੰਮ ਨਿੰਦਨਯੋਗ ਹੈ; ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪਿਤਾਮਹ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਪਰਪਿਤਾਮਹ ਹੈਂ।" "ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਲੱਜਾ ਨਹੀਂ ਆਈ, ਜਦ ਤੂੰ ਦੁਨੀਆ ਅੱਗੇ ਇਹ ਨਿੰਦਤ ਕੰਮ ਕੀਤਾ? ਮੈਂ ਵੀ ਅਪਮਾਨਤ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਸੱਚਾਈ, ਨਾਰੀ ਅਪਮਾਨ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਉਲਾਹਣਾ ਦਿੱਤਾ।