ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਵਾਰਤਾ ਵਿੱਚ, ਤੀਜੀ ਸਮੂਹ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ 'ਕੌਸ਼ਿਕੀ' ਕਹਿ ਕੇ ਸੱਦਿਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਸਥਾਨ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਪਰ, ਜੋ ਲੋਕ ਬਾਹਰੋਂ 'ਸੰਸਾਰ' ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਸਥਾਨ ਅਣਜਾਣ ਰਹੇਗਾ; ਵਿਸ਼ਨੁ ਇਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਯਕੀਨੀ ਕਰੇਗਾ। ਜੋ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਟਿਕੇ ਰਹੇਗਾ, ਅਟੁੱਟ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਉਚਾਰਣ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸਮਾਪਤੀ ਉੱਤੇ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰੀ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਿਹਮਾਨਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਰਹੇ। ਇਹ ਉੱਚਤਮ ਖੇਤ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੁਸ਼ਕਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਹੈ; ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ, ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਖੇਤ ਦੇ ਵਾਸੀ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਹੀਂ; ਚਾਹੇ ਕੋਕਾਮੁਖ, ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਜਾਂ ਨੈਮੀਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਹੋਵੇ। ਵਾਰਾਣਸੀ, ਪ੍ਰਭਾਸਾ, ਬਦਰੀਕਾਸ਼੍ਰਮ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਪ੍ਰਯਾਗ, ਜਾਂ ਗੰਗਾ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ—ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸਾਧਨਾ ਬਾਰ੍ਹਾ ਸਾਲ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ। ਪਰ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ, ਜੇ ਮਨ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਤੇ ਟਿਕਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ; ਸਭ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ; ਸਦਾ ਯੋਗਿਆਂ ਵਲੋਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਪਿਤਾ-ਪੁਰਖਾ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਈ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਦੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਹਾਸ-ਮਜ਼ਾਕ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੋਈ। ਜਦ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਚਲੀ ਗਈ, ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਵਿਆਨੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਉਥੇ ਸੀ। ਲਕਸ਼ਮੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਸੱਦੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਈ; ਮਦੀਰਾ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਵਤੀ, ਅਤੇ ਯੋਗਨਿਦ੍ਰਾ, ਜੋ ਸਫਲਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਆਈਆਂ। ਸ੍ਰੀ, ਜੋ ਕਮਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਭੂਤੀ, ਕੀਰਤੀ, ਵਿਵੇਕਵਾਨ ਸ਼ਰਧਾ, ਪੁਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਤੁਸ਼ਟੀ—ਇਹ ਸਭ ਦੇਵੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਸਤੀ, ਦੱਖ ਦੇ ਧੀ, ਜੋ ਉਮਾ ਅਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰਤਾ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਸਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁਭਾਗ ਦਿੰਦੀ, ਉਹ ਵੀ ਆਈ। ਜਯਾ ਅਤੇ ਵਿਜਯਾ, ਮਧੁਛੰਦਾ, ਅਮਰਾਵਤੀ, ਸੁਪ੍ਰੀਆ, ਜਨਕਾਂਤਾ—ਇਹ ਸਭ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਦੇ ਸੁਭਾਗ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈਆਂ। ਗੌਰੀ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਪਹਿਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਪੂਲੋਮਾ ਦੀ ਧੀ ਅਤੇ ਸ਼ਕਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਆਈ। ਸਵਾਹਾ ਅਤੇ ਸਵਧਾ, ਧੂਮੋਰਨਾ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਯਕਸ਼ੀ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸੀ, ਅਤੇ ਧਨਵਤੀ ਗੌਰੀ ਵੀ ਆਈ। ਵਾਯੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਮਨੋਜਵਾ, ਕੁਬੇਰ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਰਿੱਧੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਵੀ ਆਏ। ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਹਾਨ ਪਤਨੀਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕੁਲਵੰਤੀਆਂ, ਭੈਣਾਂ, ਧੀਆਂ, ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ ਆਏ। ਰਾਖਸ਼ਸੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ, ਨਵੀਆਂ-ਵਧੂਆਂ, ਧੀਆਂ, ਸਭ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਨਾਲ ਜੁੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ। ਸਾਰੇ ਆਦਿਤਿਆ ਅਤੇ ਦੱਖ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮਾਣੀ, ਜੋ ਕਮਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ, ਚਲੀ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਮਿਠਾਈਆਂ ਲਏ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਛਾਣਣ ਵਾਲਾ ਟੋਕਰਾ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਨੇ ਫਲਾਂ ਭਰੀ ਹੰਡੀ ਚੁੱਕੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲ ਚਲ ਪਏ। ਕੁਝ ਨੇ ਭੁੰਨੇ ਅਨਾਜ ਦੀਆਂ ਹੰਡੀ, ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਅਨਾਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਨਿੰਬੂ ਚੁੱਕੇ। ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਕਰੀਰਾ ਫਲ, ਕਮਲ, ਕੁਸੁੰਭਕਾ, ਜੀਰਾ ਤੇ ਖਜੂਰ ਲਏ। ਕੁਝ ਨੇ ਵਧੀਆ ਨਾਰੀਅਲ, ਅੰਗੂਰ ਭਰੀਆਂ ਹੰਡੀ, ਅਤੇ ਸ੍ਰਿੰਗਟਕਾ ਫਲ ਲਏ। ਸੁਗੰਧਤ ਕਾਫ਼ੂਰ, ਸ਼ੁਭ ਜਾਮਨ, ਅਖਰੋਟ, ਆਮਲਾ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਨਿੰਬੂ ਲਏ। ਕੁਝ ਪੱਕੇ ਬਿਲਵਾ ਫਲ ਅਤੇ ਚਿਪਿਟਾ ਲਏ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀਆਂ ਨੇ ਰੂਈ ਦੇ ਗੁੱਝੇ ਅਤੇ ਕੁਸੁੰਭਕਾ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਲਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੰਮ ਕਰਦੀਆਂ, ਛਾਣਣ ਵਾਲੇ ਟੋਕਰੇ ਨਾਲ, ਸਭ ਕੁਲਵੰਤੀਆਂ, ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਅਚਾਨਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈਆਂ। ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ, ਇੰਦਰ ਡਰ ਗਿਆ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਸੋਚਦਾ, "ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਕਹੇਗੀ?" ਵਿਸ਼ਨੁ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਲਜਜਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਹੋਰ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਸਭਾ ਦੇ ਮੈਂਬਰ, ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੀ ਡਰ ਗਏ। ਪੁੱਤਰ, ਪੋਤੇ, ਭਤੀਜੇ, ਮਾਮੇ, ਭਰਾ, ਅਤੇ ਰਿਭੂ—ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦੇਵਤਾ ਹਨ—ਸਭ ਉਥੇ ਅਸਹਜ ਹੋ ਕੇ ਖੜੇ ਰਹੇ, ਸੋਚਦੇ, "ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਕੀ ਕਹੇਗੀ?" ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪਾਸ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਗਵਾਲਣ ਸੀ। ਉਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ, ਸਭ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਦੀ; ਅਧਵਰਯੂ ਵਲੋਂ ਬੁਲਾਏ ਜਾਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਨਾਰੀ ਨਹੀਂ ਆਈ। ਇੱਕ ਹੋਰ, ਜੋ ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਆਭੀਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲਿਆ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਰੁਦ੍ਰ ਵਲੋਂ ਮਨਜ਼ੂਰ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਵੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਲਵੇ, ਜਾਂ ਕਿਵੇਂ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ? ਜਦ ਇਹ ਸੋਚ ਰਹੇ ਸੀ, ਤਾਂ ਕਮਲ-ਜਨਮੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅੰਦਰ ਆਇਆ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਸਭਾ ਦੇ ਮੈਂਬਰ, ਯਜਨ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਸੀ; ਉਥੇ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਹੂਤੀ ਦੇ ਰਹੇ ਸੀ। ਗਵਾਲਣ ਵਧੂਆਂ ਦੇ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਖੜੀ, ਭੇਡ ਦੀ ਉਨ ਦੀ ਕਮਰਬੰਦ, ਲਿਨਨ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ, ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਉਸ 'ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ, ਨਾਰੀ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਸੋਹਣੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ। ਉਹ ਉਥੇ ਸਭਾ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਂਗ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਯਜਨ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਅੱਗ ਦੇ ਨਜ਼ਦੀਕ ਆਏ।