ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਅਗਨਿਹੋਤਰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਜਨਾਰਦਨ ਵੱਲ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਜੋ ਸਮਤਾ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਤੋਂ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਪਿਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ। ਉਹ ਵਿਰਿੰਚੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੀ ਸਤਕਾਰ ਅਤੇ ਸਤਵਚਨ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮੰਗੋ।” ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਉੱਤਮ ਦੁਵਿਜ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। “ਕਿਹੜਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮੰਗੀਏ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜਦੋਂ ਪਿਤਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ?” ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੰਗਿਆ ਕਿ ਅਗਨਿਕਰਮ, ਵੇਦ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਾਸਤਰ, ਅਤੇ ਸੰਤਾਨ ਦੇ ਲੋਕ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸਾਡੇ ਲਈ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਗੁੱਸਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ: “ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਕੌਣ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ? ਅਸੀਂ ਉੱਤਮ ਹਾਂ, ਹੋਰ ਵੀ ਉੱਤਮ ਹਨ।” ਇਉਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ,” ਕਹਿ ਕੇ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਦੁਵਿਜਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਰਹੇ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਦੇਖ ਕੇ, ਬੋਲੇ: “ਤੁਸੀਂ ਤਿੰਨ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿਚ ਸਭਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੁਵਿਜੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚ ਇੱਕ ਜੜ੍ਹ-ਰਹਿਤ ਬੂਟੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਜਿਹੜੇ ਬੇਪਰਵਾਹ ਖੜੇ ਰਹੇ, ਉਹ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹੀ ਰਹਿਣਗੇ; ਜਿਹੜੇ ਹਥਿਆਰਬੰਦ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਰਹੇ।” “ਤਿੰਨਵੇਂ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਤੀਸਰਾ ਸਮੂਹ ਕਉਸ਼ਿਕੀ ਕਹਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਥਾਂ, ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਰੇ ਲਈ ਹੋਵੇਗਾ।” “ਜੋ ਲੋਕ ਬਾਹਰੋਂ ‘ਜਗਤ’ ਸ਼ਬਦ ਨਾਲ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਥਾਂ ਜਾਣਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇ; ਵਿਸ਼ਨੁ ਇਸ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰੇਗਾ। ਜੋ ਮੈਂ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਅਟੁੱਟ ਹੋਵੇਗਾ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਕਾਰਜ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰੀ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਕੱਠੇ, ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਵਿਅਕੁਲਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਪਾਠ-ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ। ਇਹ ਉੱਤਮ ਖੇਤਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੁਸ਼ਕਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਹੈ; ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਦੁਵਿਜ ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਖੇਤਰ ਦੇ ਵਾਸੀ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਕੁਝ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਨਹੀਂ; ਚਾਹੇ ਕੋਕਾਮੁਖ, ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ, ਜਾਂ ਨੈਮੀਸ਼ਾ ਵਿਚ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਹੋਵੇ। ਵਾਰਾਣਸੀ, ਪ੍ਰਭਾਸ, ਅਤੇ ਬਦਰੀਕਾਸ਼੍ਰਮ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਤੇ, ਜਾਂ ਗੰਗਾ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੇ—ਇਹਨਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ। ਰੁਦ੍ਰਕੋਟੀ, ਵਿਰੂਪਾਕਸ਼, ਅਤੇ ਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ—ਇਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ, ਜੋ ਕਾਰਜ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਵਿਚ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਮਾਨਵ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਾ! ਪਰ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿਚ, ਜੇ ਮਨ ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਤੇ ਟਿਕਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ; ਸਭ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਯੋਗਿਆਂ ਵੱਲੋਂ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਅੱਗੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਿਚ ਹੋਈ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਮਜ਼ਾਕ ਵਿਚ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਪਰਸਪਰ ਸੰਵਾਦ ਸੀ। ਜਦ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਚਲੀ, ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਵ੍ਯਾ ਔਰਤਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸੀ। ਲਕਸ਼ਮੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੱਦੀ ਜਾਂਦੀ, ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਈ; ਮਦੀਰਾ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਵਤੀ, ਅਤੇ ਯੋਗਨਿਦ੍ਰਾ, ਜੋ ਸੁਭਾਗ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਵੀ ਆਈ। ਸ਼੍ਰੀ, ਜੋ ਕਮਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ, ਭੂਤੀ, ਕੀਰਤੀ, ਸ਼੍ਰਧਾ, ਪੁਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਤੁਸ਼ਟੀ—ਸਾਰੇ ਪੋਸ਼ਣ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਸਤੀ, ਦੱਖ ਦੇ ਧੀ, ਜੋ ਉਮਾ ਅਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸੋਹਣੀ, ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਭਾਗ ਦੇਣ ਵਾਲੀ। ਜਯਾ ਤੇ ਵਿਜਯਾ, ਮਧੁਛੰਦਾ, ਅਮਰਾਵਤੀ, ਸੁਪ੍ਰਿਆ, ਜਨਕਾਂਤਾ—ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਆ ਗਈਆਂ। ਗੌਰੀ, ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਪਹਿਨਾਵੇ ਵਿਚ, ਪੁਲੋਮਾ ਦੀ ਧੀ ਅਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਈ। ਸਵਾਹਾ ਤੇ ਸਵਧਾ, ਧੂਮੋਰਨਾ, ਯਕਸ਼ੀ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸੀ, ਅਤੇ ਗੌਰੀ, ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਵਾਲੀ, ਵੀ ਆਈ। ਮਨੋਜਵਾ, ਵਾਯੂ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਰਿੱਧੀ, ਕੁਬੇਰ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰੀਤਮਾਂ ਵੀ ਆਈਆਂ। ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਔਰਤਾਂ, ਭੈਣਾਂ ਅਤੇ ਧੀਆਂ, ਅਤੇ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ ਆ ਗਏ। ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਔਰਤਾਂ, ਪਿਤ੍ਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ, ਨਵ-ਵਧੂਆਂ ਅਤੇ ਧੀਆਂ, ਸਾਰੀਆਂ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਨਾਲ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੀਆਂ। ਸਾਰੇ ਆਦਿਤਯ ਅਤੇ ਦੱਖ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਨੇਕ ਬ੍ਰਹਮਾਣੀ, ਜੋ ਕਮਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ, ਅੱਗੇ ਵਧੀ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਮਿਠਿਆਈ ਲੈ ਲਈ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਚੁੰਨਣੀ, ਸੋਹਣੀ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਨੇ ਫਲ ਭਰਿਆ ਪਾਤਰ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲ ਗਏ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਭੁੰਨੇ ਅਨਾਜ ਵਾਲੇ ਪਾਤਰ ਲਏ, ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਦਾਦੂ ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ ਨਿੰਬੂ ਲਏ। ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਕਰੀਰਾ, ਕਮਲ, ਕੁਸੁੰਭਕਾ, ਜੀਰਾ ਅਤੇ ਖਜੂਰ ਵੀ ਲਏ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਵਧੀਆ ਨਾਰੀਅਲ, ਅੰਗੂਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਪਾਤਰ, ਅਤੇ ਸ੍ਰਿੰਗਟਕਾ ਫਲ ਲਏ। ਉਹ ਸੁਗੰਧਤ ਕੈਫਰ, ਸ਼ੁਭ ਜਮਨ, ਅਖਰੋਟ, ਆਮਲਾ, ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਨਿੰਬੂ ਲਏ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਪੱਕੇ ਬੈਲ ਫਲ ਅਤੇ ਚਿਪੀਟਾ ਲਏ, ਸੋਹਣੀ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀਆਂ ਨੇ ਰੂਈ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਅਤੇ ਕੁਸੁੰਭਕਾ ਦੇ ਕਪੜੇ ਲਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਚੁੰਨਣੀ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੰਮ ਕੀਤੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਉੱਤਮ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਸਮੇਤ, ਅਚਾਨਕ, ਸ਼ੁਭ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਆ ਗਈਆਂ। ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਡਰ ਗਿਆ; ਬ੍ਰਹਮਾ, ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਸੋਚਦਾ, “ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕੀ ਕਹੇਗੀ?