ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਾਂ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਜੀਵਨ ਵੱਲ ਪੈਰ ਰੱਖ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਇਕ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਵੰਚਿਤ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਾਲ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਹੋਣਗੇ, ਤੁਸੀਂ ਯਗਿਆਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਵੋਗੇ, ਤੇ ਪਰਾਈਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਰਲਾਵਾ ਪਾਵੋਗੇ।" ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਵੈਸ਼ਿਆਵਾਦ ਅਤੇ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹੋਗੇ; ਪਿਓ-ਮਾਂ ਤੋਂ ਵੰਚਿਤ, ਨਾ ਪੁੱਤਰ ਰਹੇਗਾ, ਨਾ ਵੰਸ਼, ਨਾ ਗਿਆਨ, ਨਾ ਧਨ।" "ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਵੰਚਿਤ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ, ਤੇ ਕਠੋਰ ਭਿੱਖਾ ਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਖਾਣੇ ਉੱਤੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰੋਗੇ।" "ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹੋਏ, ਲਾਲਚ ਰਹਿਤ, ਧਰਮ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ। ਪਰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਦਿਖਾਈ, ਜਦ ਮੈਂ ਪਾਗਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ—ਜੇ ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵਾਂ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਪੁੱਤਰ, ਨੌਕਰ, ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ, ਜੀਵਨ ਯਾਪਨ ਦੇ ਸਾਧਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੀਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਸਦਾ ਬਣੀਆਂ ਰਹਿਣ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਤੇ ਵਰ ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਫਿਰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ੰਕਰ, ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੰਨਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਰਸਕ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਨਾ ਦਿੱਸਿਆ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤ ਪੂਰੇ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੁੱਖ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਪਾਠ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਪਾਠ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਅਕਾਸ਼ ਵਾਣੀ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ, "ਮੈਂ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਆਜ਼ਾਦ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ। ਜਦ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਮੁੜ ਆਵੇਗਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੁੜ ਸੁਖ-ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇਵਾਂਗਾ।" "ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ਾਂਤ, ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਿਤ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਟਲ ਭਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੇਦ, ਧਨ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮੁੱਕੇਗਾ।" "ਜੋ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਭਕਤੀ ਵਿੱਚ ਅਟਲ ਹਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ—" "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸਮਤਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਚੁਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਾ ਤੋਂ ਇਹ ਵਰ ਪਾ ਕੇ, ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਿਲ ਕੇ, ਦਿਵਿਆ ਪਿਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵੱਲ ਚਲੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਿਰਿੰਚੀ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕਜੁਟ ਹੋ ਕੇ ਜੈ-ਜੈਕਾਰ ਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗੋ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਜਦ ਪਿਤਾ ਜੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ, ਕੀ ਵਰ ਮੰਗਿਆ ਜਾਵੇ?" "ਅੱਗ ਦੇ ਯਗ, ਵੇਦ, ਵਿਭਿੰਨ ਸ਼ਾਸਤਰ, ਤੇ ਵੰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਲੋਕ—ਇਹ ਸਭ ਸਾਨੂੰ ਵਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਮਿਲਣ।" ਜਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਕੌਣ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ? ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਾਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ 'ਇਹ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਨਹੀਂ' ਕਹਿ ਕੇ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵਿਵਾਦ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਤਿੰਨ ਗਰੁੱਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭਾ ਦੇ ਬਾਹਰ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਇਸ ਲਈ ਇੱਕ ਜੜ-ਰਹਿਤ ਬੂਟਾ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ।" "ਜੋ ਬੇਪਰਵਾਹ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਬੇਪਰਵਾਹ ਰਹਿਣ; ਜੋ ਹਥਿਆਰਬੰਦ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਉਹ ਵੀ ਵੱਖਰੇ ਰਹਿਣ।" "ਤੀਸਰਾ ਗਰੁੱਪ 'ਕੌਸ਼ਿਕੀ' ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਸਥਾਨ ਤਿੰਨ ਵੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹੈ।" "ਜੋ ਲੋਕ ਬਾਹਰਲੇ 'ਜਗਤ' ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਸਥਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ; ਵਿਸ਼ਨੁ ਇਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਗਾ।" "ਜੋ ਮੈਂ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਸਦਾ ਟਿਕੇਗਾ, ਅਟੁੱਟ ਰਹੇਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਵੈਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਫਿਰ ਵੀ ਅਤਿਥੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੇ ਵੇਦ-ਅਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ। ਇਹ ਉੱਚਤਮ ਖੇਤਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੁਸ਼ਕਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨਾਮ ਉੱਤੇ ਹੈ; ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ, ਦੋਹਰ-ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ, ਉਹ ਪੁਸ਼ਕਰ ਖੇਤਰ ਦੇ ਵਾਸੀ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਹੀਂ; ਚਾਹੇ ਕੋਕਾਮੁਖ, ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ, ਜਾਂ ਨੈਮਿਸ਼ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਹੋਵੇ। ਵਾਰਾਣਸੀ, ਪ੍ਰਭਾਸਾ, ਬਦਰੀਕਾਸ਼੍ਰਮ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ, ਪ੍ਰਯਾਗ, ਜਾਂ ਗੰਗਾ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਸੰਯੋਗ ਤੇ। ਰੁਦ੍ਰਕੋਟੀ, ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼, ਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ, ਜੋ ਉਪਲਬਧੀ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਲੈਂਦੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਪਰ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ, ਜੇ ਮਨ ਬ੍ਰਹਮਚਰਯਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ; ਸਭ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਉੱਚਾ ਹੈ; ਸਦਾ ਯੋਗ੍ਯ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਪਿਤਾ ਜੀ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਹੋਰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ—ਸਾਵਿਤਰੀ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਈ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਹਾਸ-ਮਜ਼ਾਕ ਵਾਲਾ ਸੰਵਾਦ। ਜਦ ਸਾਵਿਤਰੀ ਚਲੀ ਗਈ, ਸਭ ਦਿਵਿਆ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ; ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਉਹ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਸਦਾ ਸੱਦੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਗਈ; ਮਦਿਰਾ, ਵੱਡੀ ਸੁਭਾਗਾ, ਤੇ ਯੋਗਨਿਦ੍ਰਾ, ਜੋ ਸੰਪਦਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਵੀ ਆਈ। ਸ਼੍ਰੀ, ਜੋ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ, ਭੂਤੀ, ਕੀਰਤੀ, ਸ਼ਰਧਾ, ਪੁਸ਼ਟੀ ਤੇ ਤੁਸ਼ਟੀ—ਇਹ ਸਭ ਦੇਵੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਸਤੀ, ਦੱਖ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਉਮਾ ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਵਜੋਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰਤਾ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਭਾਗ ਦਿੰਦੀ। ਜਯਾ ਤੇ ਵਿਜਯਾ, ਮਧੁਛੰਦਾ, ਅਮਰਾਵਤੀ, ਸੁਪ੍ਰਿਯਾ, ਜਨਕਾਂਤਾ—ਇਹ ਸਭ ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈਆਂ। ਗੌਰੀ, ਸਜੀ-ਸਵਾਰੀ, ਪੂਲੋਮਾ ਦੀ ਧੀ, ਸ਼ਕ੍ਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਆਈ। ਸਵਾਹਾ ਤੇ ਸਵਧਾ, ਧੂਮੋਰਨਾ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਯਕਸ਼ੀ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸੀ, ਤੇ ਗੌਰੀ, ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਵਾਲੀ। ਮਨੋਜਵਾ, ਵਾਯੂ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਰਿੱਧੀ, ਕੁਬੇਰ ਦੀ ਪ੍ਰਿਯ, ਤੇ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਿਯਾਵਾਂ ਵੀ ਆਈਆਂ। ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਉੱਚਤਮ ਮਹਿਲਾਵਾਂ, ਭੈਣਾਂ ਤੇ ਧੀਆਂ, ਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ ਆ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ, ਦੇਵੀਆਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸੰਮਾਗਮ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸਭ ਨੇ ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਤੇ ਹਾਸ-ਮਜ਼ਾਕ ਭਰਪੂਰ ਵਾਤਾਵਰਨ ਬਣਿਆ।