ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਬੇਨਤੀ 'ਸਾਨੂੰ ਜੋ ਵਰ ਦਿਓ, ਉਹ ਦਿਓ' ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਗਾਇਤ੍ਰੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਯਜਨ ਵਿਖੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਯਜਨ ਸੌ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਦੇਵ-ਵਰਸ਼ਾਂ ਤੱਕ ਫ਼ਲ-ਫੂਲ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ, ਹੇ ਕਪਾਰਧਾਰੀ (ਸ਼ਿਵ ਜੀ), ਤੁਸੀਂ ਭੀਖ ਮੰਗਣ ਲਈ ਉਸ ਯਜਨ-ਸਥਾਨ ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਪੰਜ ਸਿਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੱਡਾ ਖੋਪੜੀ ਦਾ ਕਟੋਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਯਜਨ ਕਰ ਰਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਹਾਜ਼ਰੀਨ ਤੋਂ ਕੁਝ ਦੂਰ ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦੇਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਲਾਹਣਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, "ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਏ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਤਾਂ ਵੇਦ-ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ ਹੈ?"—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭਜਾਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ (ਸ਼ਿਵ ਜੀ) ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਇਹ ਪਿਤਰ-ਯਜਨ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ..." ਕਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭਜਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਪਾਰਧਾਰੀ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਭੋਜਨ ਕਰ ਲਵੋ, ਫਿਰ ਇਥੋਂ ਚਲੇ ਜਾਵੋ।" ਕਪਾਰਧਾਰੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ ਹੀ ਮੈਂ ਇਥੋਂ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਖੋਪੜੀ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਕੇ ਬੈਠ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਕਰਤੂਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਈਸ਼ਵਰ ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ ਖੋਪੜੀ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਇਸਨਾਨ ਕਰਨ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਉਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।" ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਅਗਰਹ ਕਰਨ ਤੇ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਲ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕਪਾਰਧਾਰੀ ਪੁਸ਼ਕਰ ਇਸਨਾਨ ਲਈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, "ਇੱਥੇ ਸਭਾ ਵਿਚ ਖੋਪੜੀ ਹੋਣ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇ? ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਖੋਪੜੀਆਂ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹਨ।" ਇਸ ਉਤਰੇ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਖੋਪੜੀ ਹਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।" ਉਹ ਖੋਪੜੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਬਾਹਰ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਇੱਕ ਖੋਪੜੀ ਹਟਾਈ ਜਾਂਦੀ, ਉਥੇ ਹੋਰ ਆ ਜਾਂਦੀ। ਦੁਬਾਰਾ, ਤੀਜੀ, ਵੀਹ, ਤੀਹ... ਪੰਜਾਹ, ਸੌ, ਹਜ਼ਾਰ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੋਪੜੀਆਂ ਦੀ ਕੋਈ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਆਖਰਕਾਰ, ਉਹ ਸਭ ਕਪਾਰਧਾਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸ਼ਰਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਪੁਸ਼ਕਰ-ਵਨ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਹਰਾ (ਸ਼ਿਵ) ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸਾਕਸ਼ਾਤ ਦਰਸ਼ਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਾ ਉਹਨਾਂ ਪ੍ਰਧਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, "ਪੁਰੋਡਾਸ਼ਾ ਹੋਮ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਖੋਪੜੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨੋ, ਸਵਿਸ਼ਟਕ੍ਰਿਤ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਮੇਰਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਕਰ ਲਵੋਗੇ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।" ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਜੇਵੇਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ, ਅਸੀਂ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗੇ।" ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਖੋਪੜੀ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਿਤਾਮਹਾ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪ੍ਰਿਯ ਵਾਸਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗ; ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ।" ਪਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਕੋਈ ਵਰ ਨਹੀਂ ਲਵਾਂਗਾ; ਮੈਂ ਯਜਨ ਵਿਚ ਉਪਵਾਸੀ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠਾ ਹਾਂ। ਇੱਥੇ ਜੋ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਮੰਗਦਾ, ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਜਦੋਂ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ (ਸ਼ਿਵ) ਯਜਨ ਵਿਚ ਇਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਪਿਤਾਮਹਾ (ਬ੍ਰਹਮਾ), ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਜੇਵੇਂ ਤੇਰੀ ਮਰਜੀ," ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਉਸਤੋਂ ਵਰ ਮੰਗਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਨਵੰਤਰਨ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਪ੍ਰਭੂ ਸ਼ੰਭੂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲਈ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਮੁੜ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਨੇ ਚਾਰੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਪੂਰਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਹ ਜਿਗਿਆਸਾ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ; ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਉਸੇ ਪਾਗਲ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਯਜਨ-ਅਗਨੀ ਕੋਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਗ੍ਰਹਿ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹੱਸਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਝਿੜਕਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਪਾਗਲ ਉੱਤੇ ਮਿੱਟੀ ਸੁੱਟਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਢੇਲੇ ਤੇ ਲੱਕੜਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਕੁਝ ਤਪਸਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਟਾ ਫੜ ਕੇ ਨੇੜੇ ਲੈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਵਰਤਾਰਾ ਕਿਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ? ਇੱਥੇ ਵਾਮਚਾਰੀ ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਹਨ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈਂ।" "ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਵਰਤਾਰਾ ਕਿਸ ਗੁਰੂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, ਹੇ ਪਾਪ ਦੇ ਦਰਸ਼ਕ? ਤੂੰ ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ ਤੇ ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਭੱਜ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?" ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਲਿੰਗ ਮੇਰੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਯੋਨੀ ਜਨਾਰਦਨ ਹੈ; ਇਹ ਬੀਜ, ਜੇ ਹੋਮ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਮੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੁਆਰਾ ਮੈਂ ਵੀ ਜੰਮਿਆ; ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਖਾਤਰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਹਿਮਾਲਾ ਉੱਤੇ ਪਤਨੀ ਬਣਾਈ ਗਈ।" "ਉਮਾ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ—ਉਹ ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਦੱਸੋ? ਤੁਸੀਂ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਹੋ, ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ; ਭਾਗਵਾਨ ਆਪ ਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚ ਬੋਲਣ।" "ਇਹ ਵਰਤਾਰਾ ਨਾ ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਹੀ ਵਿਸ਼্ণੂ ਨੇ, ਨਾ ਹੀ ਗਿਰੀਸ਼ (ਸ਼ਿਵ) ਨੇ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਵਧ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਦੋਸ਼ ਲਾ ਰਹੇ ਹੋ ਕਿ ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਵਾਂਗੇ?" ਜਦੋਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਾਰ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ? ਮੈਂ ਪਾਗਲ ਹਾਂ, ਸੁੱਝ-ਬੁੱਝ ਤੋਂ ਰਹਿਤ; ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਦਯਾਲੂ ਹੋ, ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹੋ, ਫਿਰ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਇਆ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੋ।" ਪਰ, ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਉਤਮ ਦ੍ਵਿਜ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਜਟਾਧਾਰੀ ਨੂੰ ਹੱਥ, ਪੈਰ ਤੇ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਸੱਟੀਆਂ ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਵੀ, ਉਹ ਉਸ ਪਾਗਲ-ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰੋਧੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।